หนี้เลือดที่ไม่ได้ก่อ

กลิ่นอายของวอดก้าราคาแพงผสมผสานกับความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนผิวหนังได้ นี่คือบรรยากาศภายในห้องวีไอพีชั้นบนสุดของ ‘คาสิโนเดอลาแมน’ อาณาจักรสีเทาที่ถูกครอบครองด้วยปลายเล็บของปีศาจไร้หัวใจอย่างคาร์ลอส รินรดากำโทรศัพท์มือถือในมือจนชื้นเหงื่อ ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยยามที่เธอมองลอดผ่านกระจกเงาบานใหญ่ลงไปยังเบื้องล่าง ที่ซึ่งผู้คนนับร้อยกำลังพากันมัวเมาไปกับกิเลสตัณหาและเสียงกงล้อรูเล็ตต์ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องกังวลในตอนนี้... หنىก้อนโตเกือบสิบ миллиоนที่พี่ชายแท้ๆ ของเธอก่อไว้ต่างหาก คือโซ่ตรวนที่กำลังลากเธอมาสู่ปากเหวแห่งความตาย "คุณรินรดาคะ เชิญทางนี้ค่ะ นายท่านรออยู่" เสียงของบอดี้การ์ดชุดสูทสีดำสนิทดังขึ้นอย่างราบเรียบ แต่กลับหนักอึ้งราauf ค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคอ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติและศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดให้กลับคืนมา เธอไม่ใช่ตุ๊กตาที่จะยอมให้ใครย่ำยีได้ง่ายๆ แม้ว่าเบื้องหลังประตูบานนั้นจะคือซาตานที่ขึ้นชื่อว่าไร้ความปรานีที่สุดในมาเก๊าก็ตาม ประตูบานใหญ่แกะสลักลวดลายวิจิตรเปิดออกด้วยแรงผลักของชายฉกรรจ์ รินรดาก้าวเท้าเข้าไปด้านใน กลิ่นหอมเย็นเยียบของน้ำหอมผู้ชายแบรนด์ดังปะทะเข้ากับโสตประสาททันที ความมืดสลัวภายในห้องถูกขับเน้นให้ดูน่ากลัวยิ่งขึ้นด้วยแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟคริสตัล ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท แผ่นหลังกว้างนั้นให้ความรู้สึกทรงอำนาจและอันตรายในคราเดียวกัน คาร์ลอส... เจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล ปลายบุหรี่ในมือของเขาส่องแสงสีส้มเรืองรองท่ามกลางความมืด ก่อนที่ควันสีเทาจะถูกพ่นออกมาอย่างเชื่องช้า เย่อหยิ่ง และน่าเกรงขาม "คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอจะกล้าเหยียบเข้ามาในถ้ำเสือด้วยตัวเอง" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังขึ้น มันไม่ได้ตะคอก แต่กลับกดดันจนรินรดาต้องหายใจติดขัด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพลเมื่อร่างสูงนั้นค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับเสือดาวกำลังประเมินเหยื่ออันโอชะที่เดินเข้ามาเสนอตัวถึงปากถ้ำ คาร์ลอสมีใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับเทพบุตรตกสวรรค์ แต่ทว่าแววตากลับว่างเปล่าและเย็นชาไร้หัวใจ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเยาะหยันที่มุมปากอย่างน่ากลัว "ฉันมาเพื่อขอผัดผ่อนหนี้ค่ะ... ท่านคาร์ลอส" รินรดาพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น เธอยืดตัวตรง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อปกปิดความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจ "พี่ชายของฉันไม่ได้ตั้งใจจะหนี แค่ขอเวลาอีกสักหน่อย..." "เวลา?" คาร์ลอสทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเขาน่าขนลุกเสียยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว... ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ราวกับจงใจสร้างความกดดันให้เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมของหญิงสาว "บนโลกใบนี้ของฉัน... สกุลเงินเดียวที่ใช้ชำระหนี้คือ 'เงินสด' หรือไม่ก็ 'ชีวิต' เธอคิดว่าพี่ชายไร้น้ำยาของเธอมีปัญญาหาเงินสิบล้านมาคืนฉันภายในคืนนี้ไหมล่ะ หืม?" "แต่ฉัน... ฉันไม่มีเงินก้อนนั้นตอนนี้จริงๆ ค่ะ คุณอยากได้อะไร หรือจะให้ฉันทำอะไรแลกเปลี่ยนก็ได้ ขอร้องล่ะค่ะ..." รินรดาถอยหลังก้นชนกับขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่โดยไม่รู้ตัว เมื่อร่างสูงใหญ่เข้ามาประชิดจนแทบจะไม่มีช่องว่างให้อากาศหายใจ กลิ่นกายบุรุษเพศที่ผสมผสานกับความดุดันทำให้เธอมึนงง คาร์ลอstud โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งแทบจะชนกับแก้มเนียนนุ่มของเธอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมโตที่ฉายแววตื่นตระหนก คาร์ลอยื่นมือหนาออกมา ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ไปตามกรอบหน้าเรียวสวยอย่างถือวิสาสะ รินรดาสะดุ้งเฮือก ร่างกายแข็งทื่อด้วยความตกใจและหวาดกลัว แต่เธอกลับไม่กล้าแม้แต่จะขยับหนี "อยากทำอะไรแลกเปลี่ยนงั้นเหรอ..." น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบชิดริมหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกซู่ "ตัวเธอ... มีค่าพอจะแลกกับหนี้สิบล้านหรือเปล่าล่ะ รินรดา" คำพูดนั้นทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง เลือดในกายสูบฉีดด้วยความโกรธและอัปยศ เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ปัดมือของเขาออกอย่างไม่เกรงกลัว "ฉันไม่ใช่สินค้าที่จะเอามาเร่ขายเพื่อใช้หนี้พฤติกรรมโง่ๆ ของใครนะคะ!" คาร์ลอสชะงักไปนิด รอยยิ้มมุมปากกลับกว้างขึ้น แววตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความสนุกสนานราวกับแมวหยอกหนู เขาชอบความพยศนี้... ยิ่งดื้อด้านเท่าไหร่ รสชาติของการปราบให้พยศย่อมหวานล้ำมากขึ้นเท่านั้น มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวเล็กทั้งสองข้างด้วยความเร็วราวยอดนักล่า ลากดึงร่างบางเข้ามาปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งอย่างแรงจนรินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจากการถูกพันธนาการด้วยอุ้งมือเหล็กที่ไม่ยอมให้ดิ้นรน "ปากดีนักนะ..." คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก "ในเมื่อไม่มีเงินจ่าย... เธอก็ต้องชดใช้ด้วยร่างกายและเรือนร่างของเธอ นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป... เธอเป็นของฉัน!" ก่อนที่รินรดาจะได้อ้าปากกรีดร้องหรือปฏิเสธ ประตูห้องวีไอพีด้านหลังก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของลูกน้องคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาขัดจังหวะ "นายท่านครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คนของวิคเตอร์บุกเข้ามาถล่มโซนคาสิโนชั้นล่าง ปะทะกับคนของเราแล้วครับ!" คาร์ลอสชะงัก แววตาที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมและดุดันราวมัจจุราชในพริบตาเดียว เขาปล่อยข้อมือรินรดาออกช้าๆ ก่อนจะหันไปคว้าปืนพกสีดำสนิทขึ้นมาเหน็บไว้ที่เอว ร่างสูงหันกลับมามองหญิงสาวที่กำลังหอบหายใจตัวสั่นเทาด้วยสายตาคมกริบที่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่าง "อยู่ที่นี่... อย่าคิดหนีไปไหนเด็ดขาด" คาร์ลอสสั่งเสียงเข้มต่ำราวกับคำสั่งิตาย "เพราะถ้าเธอขยับไปแม้แต่ก้าวเดียว... ศพต่อไปที่จะนอนอยู่ตรงนี้ อาจจะไม่ใช่แค่ลูกน้องของวิคเตอร์... แต่จะเป็นพี่ชายของเธอ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!