รอยแยกของความเชื่อใจ

“คุณศิลาคะ... ลายเซ็นนี้ มันไม่ใช่ของพ่อริน” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นเกินกว่าจะคาดเดา เธอวางเอกสารแผ่นนั้นลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่ในห้องทำงานที่เงียบสงัด แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะทอดเงาเป็นเส้นยาว บดบังใบหน้าของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามให้เหลือเพียงโครงร่างที่ดูห่างเหิน ศิลาไม่ได้ขยับตัวทันที เขาเพียงแต่ประสานมือวางไว้บนตัก ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นสายตาจับจ้องไปที่กระดาษแผ่นนั้นราวกับกำลังอ่านความลับที่ซ่อนอยู่ใต้ตัวอักษร ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจของรินรดาที่เต้นระรัวราวกับกลองรบ “คุณเอามาจากไหน” ศิลาถาม เสียงของเขาเรียบสนิทจนน่ากลัว “ในเซฟของคุณหญิงย่า” รินรดาตอบ สายตาของเธอไม่ละไปจากใบหน้าของเขา “รินไม่ได้ตั้งใจจะค้น แต่ความสงสัยมันกัดกินรินจนนอนไม่หลับ ศิลา... คุณเป็นทนายความ คุณดูออกใช่ไหมว่านี่คือของปลอม หรือว่า... คุณเป็นคนช่วยเธอจัดเตรียมมันไว้แต่แรก?” คำถามนั้นดุจมีดโกนที่กรีดลงบนความเชื่อใจที่เธอเคยมีให้เขามาตลอด ศิลาถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาทาบทับลงมาบนร่างบางราวกับจะโอบล้อมและกักขังเธอไว้ในวงล้อมของคำลวง “ความจริงเป็นสิ่งที่น่ากลัวนะรินรดา” เขาเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาหาเธอ ช้าๆ ทว่ามั่นคง “บางครั้ง การที่เราไม่รู้อะไรเลย อาจจะเป็นการปกป้องที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับคุณ” “การปกป้องเหรอคะ?” รินรดาแค่นหัวเราะ หยาดน้ำตาคลอหน่วย “ด้วยการหลอกลวงให้รินเชื่อว่าพ่อมีส่วนเกี่ยวข้องกับการทุจริตงั้นหรือคะ? หรือว่าคุณเองก็มีส่วนได้ส่วนเสียกับสมบัติที่ย่าพยายามปกปิดด้วยการสังหารพ่อแม่ริน!” “ริน!” เขาขึ้นเสียงเล็กน้อย ทว่ายังคงความสงบไว้ได้อย่างน่าทึ่ง เขาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แต่อบอุ่นและหนักแน่น รินรดาสะบัดออกทันทีราวกับถูกของร้อน ความสัมพันธ์ที่เคยเป็นเสมือนที่พักพิงเดียวในยามที่เธอเผชิญกับพายุร้าย บัดนี้กลับกลายเป็นกับดักที่รัดแน่นขึ้นทุกที รินรดามองลึกลงไปในดวงตาของศิลา พยายามค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่หลังม่านบังตาที่เขาสร้างขึ้น แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับเป็นเพียงความว่างเปล่าที่ลึกสุดหยั่ง “รินเชื่อใจคุณมากกว่าใครในโลกศิลา” เธอพูดด้วยเสียงกระซิบที่สั่นไหว “แต่อย่าให้รินต้องคิดเลยว่า คนที่อยู่เคียงข้างรินมาตลอด กลับเป็นคนคนเดียวกับที่ถือมีดเล่มนั้นไว้ข้างหลัง” ศิลาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างบานใหญ่ที่สะท้อนเงาของทั้งคู่ในกระจกเงา รอยร้าวในกระจกที่เคยเป็นเพียงสัญลักษณ์ของความทรงจำที่แตกสลาย ดูเหมือนจะขยายตัวขึ้นในใจของรินรดาอย่างเงียบเชียบ “ถ้าคุณคิดว่าผมร้ายกาจขนาดนั้น ทำไมคุณถึงไม่ลองถามย่าคุณดูล่ะ” เขาหันกลับมามองเธอ “ทำไมคุณถึงไม่ถามว่า ทำไมในคืนที่พ่อแม่คุณเสียชีวิต เธอถึงได้โทรศัพท์หาใครบางคนนานนับชั่วโมง... ก่อนที่เธอจะโทรแจ้งตำรวจ” คำพูดนั้นราวกับค้อนที่ทุบลงกลางใจของรินรดา ความสงสัยที่เคยมีต่อศิลาเริ่มเปลี่ยนทิศทาง พุ่งเป้ากลับไปหาคุณหญิงดาริน ผู้เป็นดั่งกำแพงหินที่ขวางกั้นความจริงทุกอย่างไว้ “อย่าคิดจะปั่นหัวรินด้วยเรื่องอื่นนะศิลา” รินรดาพยายามควบคุมน้ำเสียง “ผมไม่ได้ปั่นหัวใคร” ศิลาหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา พับเก็บไว้ในแฟ้มสีดำอย่างใจเย็น “ผมแค่จะบอกว่า ในเกมนี้ไม่มีใครขาวสะอาดแม้แต่คนเดียว แม้แต่ตัวคุณเอง... รินรดา” เขาเดินผ่านเธอไปที่ประตู แผ่นหลังที่เคยดูพึ่งพาได้ บัดนี้กลับดูห่างไกลและเย็นชาเหลือเกิน เขาหยุดเดินที่หน้าบานประตูโดยไม่หันกลับมามอง “พรุ่งนี้เช้า ผมจะพาคุณไปที่ที่หนึ่ง ที่ที่คุณจะได้พบกับหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่อาจจะเปลี่ยนโลกทั้งใบของคุณไปตลอดกาล” “ที่ไหนคะ?” เธอถามด้วยความระแวง ศิลาไม่ตอบ เขาก้าวออกไปจากห้อง ทิ้งให้รินรดายืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดเพียงลำพัง เธอหันกลับไปมองกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ในมุมห้อง เงาในกระจกไม่ได้สะท้อนเพียงแค่ตัวเธอ แต่ดูเหมือนจะมีเงาของบุคคลที่สามยืนอยู่ด้านหลังเธอ—เงาที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอค่อยๆ หันขวับกลับไปด้านหลังทันที ทว่ากลับไม่มีใครอยู่ที่นั่น นอกจากความว่างเปล่าและเสียงลมหายใจที่สั่นพร่าของตัวเอง ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่วางอยู่ใต้โต๊ะทำงาน เป็นภาพถ่ายเก่าสีซีดที่หล่นออกมาจากแฟ้มของศิลา เมื่อเธอหยิบมันขึ้นมา หัวใจก็แทบหยุดเต้น ในภาพนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นภาพของเธอกับศิลาในวัยเด็ก ที่ยืนกุมมือกันอยู่หน้าคฤหาสน์ของย่า... ในวันเดียวกับที่พ่อแม่ของเธอประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต! และที่มุมภาพ มีลายมือหวัดๆ เขียนไว้ว่า... "อย่าให้มันรู้ความจริง จนกว่าจะถึงเวลาที่กระจกจะแตกสลาย" ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามรอยร้าวในกระจกไปกับรินรดาและตุ๊กตาโบราณนะคะ