ความลับที่แตกสลาย

"ปล่อยมือจากลูกสาวฉัน เดี๋ยวนี้!" เสียงที่แผดก้องท่ามกลางความเงียบงันของคฤหาสน์ร้างไม่ได้มาจากรินรดา แต่มันดังมาจากมุมมืดที่ศิลาเพิ่งก้าวออกมา มือของเขากำปืนแน่น เล็งตรงไปยังร่างสูงใหญ่ที่ยื้อยุดอยู่กับหญิงสาว แสงฟ้าแลบอีกระลอกสาดส่องให้เห็นใบหน้าของผู้ชายคนนั้นชัดเจน—ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรักบัดนี้ขุ่นมัวราวกับก้นบึ้งของบ่อน้ำร้าง และรอยแผลเป็นที่ลากยาวจากหางคิ้วลงมาถึงกรามนั้น คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ตอกย้ำว่า 'พ่อ' ที่เธอกราบไหว้รูปถ่ายมาตลอดชีวิต ไม่เคยจากโลกนี้ไปไหนเลย "ศิลา... อย่า" รินรดาเค้นเสียงผ่านลำคอ ข้อมือของเธอถูกบีบจนชาหนึบ แต่หัวใจที่เต้นรัวกลับเจ็บปวดมากกว่าหลายเท่า เธอสบตากับคนตรงหน้า ชายผู้เป็นดั่งลมหายใจในอดีตที่บัดนี้กลายเป็นคนแปลกหน้าที่น่าสะพรึงกลัว "พ่อ... พ่อยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ ใช่ไหมคะ?" ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าราวกับเศษแก้วเสียดสีกัน เขาไม่ตอบแต่กลับกระชากตัวรินรดาให้ขยับมาบังร่างตนเองไว้ราวกับโล่ห์มนุษย์ "ทนายหนุ่มผู้ภักดี" เขากล่าวพลางเหลือบมองศิลาด้วยสายตาเย้ยหยัน "นายคิดว่าปืนกระบอกนั้นจะหยุดความแค้นยี่สิบปีได้หรือไง? ดารินทร์ไม่ได้สอนหรือไงว่า อย่าเอาอะไรมาสู้กับคนที่ไม่มีอะไรจะเสีย" "คนที่ไม่มีอะไรจะเสีย มักจะแพ้ให้กับคนที่ยังมี 'บางอย่าง' ต้องปกป้องเสมอ" ศิลาก้าวเท้าเข้ามาทีละก้าวอย่างมั่นคง สายตาของเขาไม่ได้มองที่ตัวประกัน แต่มองลึกเข้าไปในดวงตาของชายผู้เป็นพ่อ "คุณไม่ใช่พ่อที่รินรดารัก คุณเป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่ย่าของเธอทิ้งไว้ในกองเพลิงเพื่อทำลายหลักฐาน... และตอนนี้ หมากตัวนี้กำลังถูกกำจัดทิ้งเพราะมันเริ่มรู้เรื่องที่มากเกินไป" รินรดาสะดุ้งเฮือก เธอสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่ข้อมือที่แน่นขึ้นจนกระดูกแทบแหลก ความลับที่แตกสลายในใจเธอไม่ได้มีแค่เรื่องพ่อที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่มันคือการได้รับรู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอคือเบี้ยบนกระดานที่ถูกเล่นงานด้วยน้ำมือของคนที่เธอเรียกว่า 'ย่า' มาโดยตลอด "เงียบปาก!" ชายคนนั้นตวาดลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวดในคราเดียวกัน "ยัยแก่ดารินทร์นั่นมันหลอกใช้ฉัน! มันสัญญาว่าจะให้ฉันเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่สิ่งที่ฉันได้รับคือคุกที่ทำจากไม้และเถ้าถ่าน... รินรดา พ่อไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่ถ้าพ่อจะพังพินาศ พ่อก็ต้องลากทุกคนลงนรกไปด้วยกัน!" บรรยากาศในห้องโถงอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นของไม้ผุและกลิ่นดินปืน รินรดารวบรวมลมหายใจเฮือกสุดท้าย เธอไม่ได้ดิ้นรนแต่กลับใช้อีกมือที่ว่างอยู่คว้าสร้อยล็อกเก็ตที่คอเสื้อออกมา—มันคือของชิ้นเดียวที่พ่อให้เธอก่อนเกิดเหตุการณ์นั้น "ถ้าพ่อคือพ่อที่หนูรักจริงๆ... ก็ยิงหนูเลยค่ะ" รินรดาเงยหน้าสบตาเขา น้ำตาไหลรินอาบแก้มแต่น้ำเสียงกลับหนักแน่น "แต่ถ้าพ่อคือปีศาจที่ถูกความโลภครอบงำ... ก็ฆ่าหนูทิ้งซะ แล้วเอาความลับที่พ่อถือไว้ไปลงหลุมพร้อมกับหนู จะได้ไม่ต้องมีใครรู้ว่าสิ่งที่พ่อทำลงไป มันเลวร้ายกว่าที่ใครจะจินตนาการได้อีก" มือของชายผู้นั้นสั่นสะท้าน เขามองล็อกเก็ตในมือหญิงสาว ความทรงจำบางอย่างที่เลือนลางดูเหมือนจะย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจของเขา ในจังหวะที่ความลังเลก่อตัวขึ้น ศิลาก็พุ่งตัวเข้าใส่ราวกับเสือที่ซุ่มรอจังหวะ เขาอาศัยความชำนาญเข้าล็อกแขนข้างที่ถืออาวุธของอีกฝ่ายไว้ ทั้งคู่ล้มลงไปกองกับพื้น เกิดการยื้อยุดฉุดกระชากท่ามกลางความมืดมิด "รินรดา! วิ่งไป!" ศิลาตะโกนสุดเสียง รินรดาถอยหลังกรูด หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอมองเห็นเงามืดที่พุ่งพรวดเข้ามาจากทางเข้าห้องโถงอีกฝั่ง ไม่ใช่ใครที่ไหน... คุณหญิงดารินในชุดสีดำสนิท ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยบัดนี้เต็มไปด้วยความเดือดดาลและอำนาจมืด "คิดจะจบเรื่องนี้ด้วยความตายงั้นเหรอ?" คุณหญิงดารินเอ่ยเสียงเย็นเยียบในมือถือปืนขนาดเล็กที่เล็งตรงมายังจุดที่ศิลาและชายคนนั้นกำลังตะลุมบอนกัน "โง่เขลาเหลือเกิน... ทั้งสองคนนั่นแหละ" เสียงปืนดังสนั่นขึ้นสองนัดซ้อน ท่ามกลางเสียงฟ้าผ่าที่ดังตามมาทันที ราวกับท้องฟ้ากำลังร่ำไห้ให้กับโศกนาฏกรรมที่ไม่มีวันจบสิ้น รินรดาทรุดตัวลงกับพื้น ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว เมื่อเห็นร่างหนึ่งร่วงลงกองกับพื้น และอีกร่างหนึ่งยืนนิ่งถืออาวุธด้วยมือที่สั่นเทา แต่ทว่า... ผู้ที่ล้มลงไปนั้น ไม่ใช่คนที่เธอคาดคิด คุณหญิงดารินลดปืนลงช้าๆ พลางแสยะยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดาเย็นเฉียบไปถึงกระดูก เธอไม่ได้มองศิลา หรือชายที่เธอเรียกว่าพ่อ แต่มองไปที่เงามืดมุมห้องที่ค่อยๆ ก้าวออกมา... ชายอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับคนที่เพิ่งถูกยิงไม่มีผิดเพี้ยน "จบเกมสักทีนะ... ลูกชายฝาแฝดของฉัน" รินรดานิ่งค้าง มือไม้สั่นสะท้าน ความจริงที่ยิ่งกว่าความลับถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีนั้น... พ่อของเธอไม่มีแฝด แต่สิ่งที่เธอกำลังเผชิญอยู่ คือการทดลองความเป็นมนุษย์ที่ย่าของเธอเป็นคนสร้างขึ้นมาด้วยน้ำมือตนเอง ความมืดเข้าปกคลุมรินรดาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูที่มาจากใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอโดยที่ไม่ทันตั้งตัว "ยังไม่จบหรอกรินรดา... เรื่องมันเพิ่งจะเริ่มต้น หลังจากนี้ต่างหาก" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับรินรดาจนถึงบทนี้นะคะ