จังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

หยดเลือดสีเขียวเข้มที่กระเด็นเปื้อนพาดผ่านแนวสันกรามคมคาย ไม่ได้ทำให้ความสง่างามของบุรุษผู้ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... ไอความเย็นชาที่แผ่ออกจากร่างของเซนในยามนี้ กลับผสมผสานเข้ากับกลิ่นอายความตายภายในดันเจี้ยนระดับหายาก จนกลายเป็นเสน่ห์อันตรายที่ชวนให้ผู้พบเห็นแทบลืมหายใจ รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าต่างโปร่งใสของระบบยังคงลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ บ่งบอกสถานะวิกฤตของเสาหลักมานาที่เหลืออยู่เพียงร้อยละเจ็ด แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเธอไม่ใช่ตัวเลขเหล่านั้น... มันคือแผ่นหลังกว้างที่กำลังสั่นเทาเล็กน้อยภายใต้เสื้อคลุมสีเข้มขาดวิ่นต่างหาก "เซน คุณไหวไหมคะ?" น้ำเสียงของรินเจือความกังวลอย่างปิดไม่มิด มือเรียวเอื้อมออกไปหมายจะแตะลงบนลาดไหล่หนา ทว่ากลับต้องชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อร่างสูงโปรดปรานของคุณชายเย็นชาหันขวับกลับมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นไม่ได้ว่างเปล่าไร้ความรู้สึกเหมือนเคย หากแต่กำลังลุกโชนด้วยเพลิงอารมณ์บางอย่างที่แม้แต่ระบบวิเคราะห์ข้อมูลขั้นสูงของเธอก็ยังไม่กล้าตีความ "อย่าเข้ามา... ริน" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเล็ดลอดผ่านริมฝีปากที่แห้งผาก เซนก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ราวกับกำลังพยายามรักษาระยะห่างสุดท้ายระหว่างความดิบเถื่อนของสัตว์ป่ากับความเปราะบางในจิตใจที่เขาซ่อนเร้นมาเนิ่นนาน เลือดที่ไหลซึมจากบาดแผลบริเวณหัวไหล่ไม่ได้ทำให้เขาแสดงอาการเจ็บปวด ทว่าหยดเหงื่อที่ผุดพรายตามกรอบหน้าคมคายต่างหากที่ฟ้องว่าพลังงานในกายของเขากำลังถึงขีดจำกัด รินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความดื้อรั้น ดวงตากลมโตฉายแววเฉลียวชาญตามแบบฉบับของอดีตโปรแกรมเมอร์ผู้ผ่านสมรภูมิโค้ดนับร้อยพัน เธอรู้ดีว่าในสถานการณ์เช่นนี้ การปล่อยให้ตัวละครฝืนทนตามบทบาท 'ตัวร้ายผู้แข็งแกร่ง' จะนำไปสู่จุดจบแบบ Bad Ending ตามโครงสร้างของนิยายอย่างแน่นอน "ถ้าฉันถอย คุณคงทรุดลงไปกองกับพื้นก่อนที่เราจะหาทางออกจากดันเจี้ยนนี้ได้นะคะ" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างไม่เกรงกลัวอันตราย ระยะห่างที่ถูกลดทอนลงเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น ทำให้กลิ่นอายเฉพาะตัวของเซน—กลิ่นไม้สนผสมกับกลิ่นอายฝนแรกและคาวเลือดจางๆ—โอบล้อมร่างของเธอไว้ทั้งหมด เซนชะงักงัน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามที่เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างขัด กำแพงน้ำแข็งที่เซนใช้ปกป้องหัวใจอันโดดเดี่ยวมาตลอดชีวิต... บัดนี้กำลังถูกความอบอุ่นและความเข้าใจอันบริสุทธิ์ของหญิงสาวตรงหน้ากัดเซาะทีละน้อย จนเกิดรอยร้าวลึก "เธอ... ทำไมถึงไม่กลัวฉันเลยสักนิด" เซนเค้นเสียงถาม ราวกับกำลังพยายามรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้ายของบุรุษผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร มือหนาเอื้อมออกไปตั้งใจจะผลักเธอให้ออกห่าง แต่ปลายนิ้วที่สัมผัสโดนข้อมือบางกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "เพราะฉันรู้ว่าภายใต้เกราะเหล็กหนาที่คุณสวมไว้... หัวใจดวงนั้นกำลังเหนื่อยล้าเต็มทีแล้วต่างหากค่ะ" คำพูดนั้นราวกับค้อนศิลาที่ทุบทำลายเขื่อนกั้นน้ำตาในความรู้สึกของเซนจนพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า ดวงตาที่เคยเยียบเย็นฉายแววไหววูบอย่างรุนแรง ก่อนที่ร่างสูงสง่าจะทรุดฮวบลงซบลงกับลาดไหล่บางของรินอย่างหมดแรง สัมผัสอุ่นร้อนจากศีรษะของเขาที่แนบอยู่ข้างลำคอ ทำให้รินสะท้านเฮือก หัวใจในอกเต้นรัวระส่ำไม่เป็นจังหวะ—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงกระแทกทางอารมณ์ที่ระบบไม่เคยบันทึกไว้ในฐานข้อมูล สองมือเรียวค่อยๆ ยกขึ้นโอบกอดแผ่นหลังกว้างนั้นไว้ หลับตาลงช้าๆ เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นผ่านสัมผัสที่มั่นคง [ติ๊ง! ตรวจพบค่าความสัมพันธ์ (Affection Points) ระหว่างตัวละครหลักพุ่งสูงขึ้น 45% ทะลุเกณฑ์มาตรฐานของระบบ!] [ปลดล็อกสถานะพิเศษ: "พันธะแห่งดวงจิตที่ถูกหลอมรวม" — พลังชีวิตของทั้งสองฝ่ายจะเชื่อมโยงกันชั่วคราว] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว แต่รินไม่ได้ใส่ใจมันอีกต่อไปแล้ว เมื่อเรียวปากหยักลึกของเซนขยับกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหูของเธอในวินาทีต่อมา "ถ้ารินพาฉันตกลงไปในความมืดนี้แล้ว... อย่าปล่อยมือจากฉันเด็ดขาดนะคะ" สรรพนามที่เปลี่ยนไปพร้อมกับน้ำเสียงออดอ้อนอย่างไม่เคยมีมากทำให้รินลมหายใจสะดุด ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอื้อnเอ녀คำใดตอบกลับ ความมืดมิดรอบด้านก็พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พื้นดินใต้เท้าแยกตัวออกจากกันพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่ดังมาจากเบื้องล่าง เศษหินและฝุ่นควันตลบอบอวลบังทัศนียภาพทั้งหมด และท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง ร่างของเงาดำมหึมาคู่หนึ่งก็ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นจากความหลับใหลยาวนานนับพันปี ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่พวกเขาจากความมืดมิด พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่กรีดแทงโสตประสาท "นึกไม่ถึงเลยว่า... จะมีเหยื่อหลงเข้ามาในเขาวงกตแห่งนี้พร้อมกันถึงสองคน... และที่สำคัญที่สุด..." เสียงปริศนาดังสะท้อนก้องราวกับมาจากทุกทิศทุกทาง พร้อมกับร่างของบุคคลในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากม่านหมอก พร้อมรอยยิ้มอันตรายที่สลักไว้ด้วยความพินาศ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่นี้ แล้วเรามาแกะรอยปมปริศนาและลุ้นระทึกไปพร้อมกันในตอนหน้าค่ะ!