สมุนไพรในมิติลับกับค่าตอบแทนแรก

"ถ้าพวกเจ้ายังกล้าเอาสายตาต่ำต้อยมามองข้าวของในเรือนฉันอีกแม้แต่แวบเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเรื่องใบหน้าเน่าเฟะที่พวกเจ้าจะต้องได้รับเป็นของแถมเลยนะเพคะ!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นจนน้ำชาในถ้วยกระเบื้องเคลือบแตกกระจาย หลินฟางเซียนยืนกอดอกจ้องมองป้าสะใภ้ใหญ่และลูกพี่ลูกน้องจอมตะกละที่ถือวิสาสะพังประตูเข้ามาในเรือนทรุดโทรมของนางด้วยแววตาวาวโรจน์ ใบหน้าเรียวรูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อย รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างอรชรนั้นทำเอาสองแม่ลูกตระกูลจางถึงกับผงะถอยหลังโดยไม่รู้ตัว นี่คือความจริงอันโหดร้ายของยุค 1970 ยุคสมัยที่ข้าวปลาอาหารหายากยิ่งกว่าทองคำ และคนเห็นแก่ตัวมักจะเที่ยวรีดไถผู้ที่อ่อนแอกว่า แต่พวกมันคงลืมไปแล้วว่า หลินฟางเซียน คนนี้ไม่ใช่สะใภ้ขี้ขลาดคนเดิมที่ยอมให้ใครมาตบตีแย่งชิงสิ่งของไปได้ง่ายๆ อีกต่อไปแล้วค่ะ ร่างบางสะบัดหน้าหนีเสียงโวยวายแสบแก้วหูของป้าสะใภ้ที่เริ่มโอดครวญว่านางอกตัญญู ก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้ามาหลบมุมในห้องนอนที่คับแคบและมืดทึบ ประตูไม้ถูกลงกลอนอย่างแน่นหนา ทันทีที่มั่นใจว่าไม่มีใครมองเห็น พลังงานอุ่นวาบในห้วงจิตก็หมุนวน ร่างของนางก็วับหายไปจากห้องนอนสกปรก เข้าสู่ "มิติลับ" คลังสมุนไพรโบราณที่ติดตัวนางข้ามภพมาทันทีค่ะ กลิ่นหอมเย็นของโสมภูเขาอายุร้อยปีลอยอบอวลเตะจมูกทันทีที่ก้าวเข้ามา ภาพเบื้องหน้าคือแปลงสมุนไพรล้ำค่าที่ทอดยาวสุดสายตา มีทั้งตังเก๊กฮวยป่า หญ้าวิญญาณหิมะ และโสมคนคุณภาพเยี่ยมที่เติบโตงอกงามด้วยน้ำทิพย์สวรรค์ในมิติ หลินฟางเซียนสูดหายใจเข้าลึกๆ ความเหนื่อยล้าจากการปะทะคารมกับคนไร้ยางอายเมื่อครู่พลันมลายหายไปสิ้น "หึ อยากได้นักใช่ไหมข้าวของพวกนั้น... ฝันไปเถอะ วันนี้ฉันจะเอาสมุนไพรพวกนี้ไปเปลี่ยนเป็นเงินหยวนปึกใหญ่ให้ดู!" นิ้วเรียวดั่งลำหยกหยิบเสียมเงินเล่มเล็กขึ้นมา ลงมือขุดโสมภูเขาและเห็ดหลินจือป่าคุณภาพพรีเมียมด้วยความคล่องแคล่ว ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความมั่นใจของแพทย์หญิงผู้เคยผ่านการปรุงยาถวายฮ่องเต้มาแล้ว ในมิตินี้ เวลาภายนอกดูเหมือนจะเดินช้ากว่าข้างในหลายเท่า ผ่านไปเพียงชั่วก้านธูปเดียว ตะกร้าไม้ไผ่สานใบย่อมก็เต็มไปด้วยสมุนไพรหายากที่ต่อให้เอาบ้านทั้งหลังของตระกูลจางมารวมกันก็ยังซื้อไม่ได้แม้แต่ใบเดียวค่ะ เมื่อจัดการเก็บเกี่ยวผลผลิตล้ำค่าเสร็จสิ้น นางก็จัดการแปรรูปสมุนไพรบางส่วนให้มีสภาพคล้ายของป่าธรรมดาที่ชาวบ้านทั่วไปพอจะหาได้ เพื่อไม่ให้เป็นที่สะดุดตาจนเกินไปเมื่อนำออกไปขายใน "ตลาดมืด" แหล่งค้าขายใต้ดินที่ขึ้นชื่อเรื่องความอันตรายในยุคนี้ แสงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีส้มอมแดง หลินฟางเซียนในชุดเสื้อผ้าเก่าๆ ที่ปะชุนอย่างเรียบร้อย แต่ใบหน้ากลับเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล ก้าวเดินลัดเลาะไปตามทางเดินดินแคบๆ มุ่งหน้าสู่ตรอกลับหลังโรงงานทอผ้าเก่า ซึ่งเป็นจุดนัดพบของพ่อค้าคนกลางในตลาดมืด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นผสมความระแวง นางคอยกวาดสายตามองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวัง ทหารตรวจการณ์และหน่วยสกัดกั้นตลาดมืดมักจะเดินตรวจตราแถวนี้บ่อยครั้ง หากถูกจับได้ว่านำของมาค้าขายเก็งกำไร มีหวังถูกส่งตัวไปใช้แรงงานหนักในค่ายกักกันแน่ๆ ค่ะ "ระวังหน่อยสิแม่สาวน้อย เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลยรึไง!" เสียงทุ้มต่ำตวาดขึ้นเบาๆ เมื่อไหล่บางของนางไปชนเข้ากับชายร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อแจ็กเก็ตสีเขียวเข้มสวมหมวกแก๊ปดึงปีกต่ำจนบังใบหน้าเกือบมิด หลินฟางเซียนชะงักฝีเท้า ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างระแวก นางรีบถอยหลังเว้นระยะห่างทันที กลิ่นอายดิบเถื่อนและกลิ่นอายเลือดจางๆ ที่โชยมาจากตัวชายแปลกหน้าคนนี้บอกนางทันทีว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน "ขออภัยด้วยค่ะ พอดีฉันรีบไปทำธุระ" นางเอ่ยเสียงเรียบ พยายามก้าวเท้าเดินเลี่ยงไปอีกทาง ทว่า ชายหนุ่มคนนั้นกลับยกมือขึ้นขวางทาง พร้อมกับก้มลงมองตะกร้าไม้ไผ่สะพายหลังของนาง แววตาคมกริบใต้ปีกหมวกพินิจพิเคราะห์ร่างบางตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีความหมาย "หึ... สะพายตะกร้าสมุนไพรกลิ่นอายสดใหม่ขนาดนี้ กล้าดีนี่ที่มาเดินเกร่อแถวตลาดมืดตอนโพล้เพล้แบบนี้ รู้ไหมว่าถ้าเจ้าหน้าที่ตรวจเจอ โทษของเธอจะไม่ใช่แค่การยึดของนะแม่นาง" หลินฟางเซียนสะท้านเฮือกในใจ แต่สีหน้ายังคงนิ่งสงบ นางเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาอย่างไม่เกรงกลัว "แล้วมันธุระอะไรของท่านล่ะคะ หรือว่าท่านเองก็เป็นพวกสายตรวจที่ปลอมตัวมาไถเงินชาวบ้านกันแน่?" ชายหนุ่มชะงักไปนิดเมื่อเจอคำย้อนถามที่เจ็บแสบและตรงไปตรงมา รอยยิ้มขบขันปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายที่ถูกเงาหมวกบังไว้ครึ่งหนึ่ง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาคมปลาวาฬที่เต็มไปด้วยประกายท้าทาย "ฉันไม่ใช่สายตรวจ..." เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ จากตัวนาง "แต่ฉันคือคนที่กำลังตามหา 'หมอเทวดา' ที่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บเรื้อรังให้ฉันได้ต่างหากล่ะ และดูเหมือนว่า... โชคชะตาจะนำพาฉันมาเจอเธอเข้าซะแล้ว สหายหลินฟางเซียน" หลินฟางเซียนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาจำนางได้ได้อย่างไร? และเขารู้ชื่อนางได้อย่างไรกัน? ยังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยปากซักถาม ชายหนุ่มก็เอื้อมมือหนาคว้าข้อแขนเรียวของนางไว้แน่นด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า ก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่นุ่มนวลชวนขนลุก "ตามฉันมา... ถ้าไม่อยากให้คนทั้งตลาดรู้ว่าในตะกร้าของเธอมียาสมุนไพรล้ำค่าที่พวกคอมมิวนิสต์ตามล่าอยู่ล่ะก็นะ" *** ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาทักทายและสนับสนุนผลงานของอวี้ซินนะคะ!