ฟื้นจากความตายในยุคที่ลืมตาอ้าปากไม่ได้

"ถ้าพวกท่านยังไม่อยากให้ฉันลากไส้เน่าๆ ของแต่ละคนออกมาประจานกลางลานหมู่บ้าน ก็ไสหัวออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้!" เสียงตวาดแหลมสูงแต่แหบแห้งดังขึ้นท่ามกลางห้องดินเหนียวคับแคบ กลิ่นอับชื้นของฟางข้าวเก่าและกลิ่นยาจีนราคาถูกคละคลุ้งจนน่าเวียนหัว หลินฟางเซียนยกมือขึ้นกุมขมับที่ปวดตุบราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบ สมองของเธอกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก นี่ไม่ใช่ห้องพักแพทย์สนามในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดที่เธอคุ้นเคย และไม่ใช่กระท่อมโบราณในยุคราชวงศ์ที่เธอเพิ่งจากมาจากการทะลุมิติครั้งแรก แต่ที่นี่คือประเทศจีนในยุค 70—ยุคสมัยที่ข้าวปลาอาหารขาดแคลน บัตรปันส่วนมีค่ามากกว่าชีวิต และผู้คนต้องดิ้นรนหายใจใต้เงาของการเมืองอันเข้มงวด ร่างที่เธอสวมอยู่ตอนนี้เป็นของ "หลินฟางเซียน" หญิงสาวผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ที่สุดในคอมมูนทุ่งรวงทอง เจ้าของร่างเดิมไม่เพียงแต่ขี้เกียجตัวเป็นขน เกลียดการทำนาเกลียดการทำงานหนัก เอาแต่ผลาญเสบียงในบ้านจนหมดเกลี้ยง แต่ยังมีนิสัยปากร้าย เห็นแก่ตัว และชอบอาละวาดหาเรื่องคนในครอบครัวสามีจนบ้านแทบแตก "นังตัวดี! แกกล้าไล่ฉันเหรอ?!" เสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีอย่าง "ป้าสะใภ้ใหญ่เฉิน" ดังสวนขึ้นมาทันที นางเท้าสะเอว ใบหน้าย่นยู่ด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเนื้อตัวสั่นเทา "กินข้าวของบ้านเราจนหมดหม้อ ยังมีหน้ามาไล่เจ้าของบ้านอีกเรอะ! ถ้าวันนี้แกไม่คายเงินเก็บก้อนสุดท้ายออกมารักษาอาการป่วยของอาเหว่ย ฉันจะไปฟ้องหัวหน้าคอมมูนให้มาขับไล่แกออกไปจากหมู่บ้านฐานะตัวกาลกิณี!" ฟางเซียนหรี่ตาลง มองหญิงวัยกลางคนรูปร่างผอมเกร็งตรงหน้า ความทรงจำของร่างเดิมผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ ป้าสะใภ้ใหญ่คนนี้ไม่ใช่ญาติแท้ๆ แต่เป็นคนคอยสูบเลือดสูบเนื้อครอบครัวสามีของเธอมาโดยตลอด อาศัยจังหวะที่ "จางเหว่ย" สามีของเธอถูกใส่ร้ายจนต้องปลดประจำการจากนายทหารอนาคตไกล กลายมาเป็นชาวนาตกอับ คอยกดขี่ข่มเหงสารพัด ทว่า... หลินฟางเซียนคนเดิมตายไปแล้ว ตั้งแต่กินยาพิษฆ่าตัวตายเพราะความงี่เง่าของตัวเอง ตอนนี้คนที่นั่งอยู่ตรงนี้คือแพทย์หญิงอัจฉริยะผู้เชี่ยวชาญทั้งการแพทย์แผนโบราณและศัลยกรรมแผนปัจจุบัน มือที่เคยช่วยชีวิตคนมานับไม่ถ้วน บัดนี้กลับเรียวเล็กและสั่นเทาด้วยความหิวโหย แต่นัยน์ตากลับคมกริบดั่งใบมีดผ่าตัด "ฟ้องงั้นเหรอ?" ฟางเซียนแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เยียบเย็นจนอีกฝ่ายชะงัก "ไปสิคะ เชิญไปฟ้องเลย! ไปบอกหัวหน้าคอมมูนด้วยนะว่า ตระกูลเฉินของพวกท่านร่วมมือกันยักยอกเสบียงบรรเทาทุกข์ของทหารผ่านศึกไปซ่อนไว้ที่ไหนบ้าง แถมยังบังคับให้ภรรยาหลวงตามกฎหมายกินแกลบกินรำจนแทบเอาชีวิตไม่รอด คิดว่ากฎหมายบ้านเมืองยุคนี้เขาจะเข้าข้างคนแก่หน้าหนาอย่างพวกท่าน หรือจะเข้าข้างฉันที่เป็นภรรยาของนายทหารที่เสียสละเพื่อชาติกันแน่?" คำพูดฉาดฉานและเหตุผลที่คมกริบราวน้ำกรดทำเอาป้าสะใภ้ใหญ่หน้าซีดเผือด นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นประกายตาที่ดุจดั่งพญายมของสะใภ้รองคนนี้ ปกติแล้วนังเด็กนี่เอาแต่ร้องไห้โวยวายปัญญาอ่อน เหตุใดวันนี้ถึงได้น่ากลัวราวกับผีดิบฟื้นคืนชีพเช่นนี้เล่า! "แก... แกมันนังปีศาจ!" ป้าสะใภ้ใหญ่ชี้หน้าสั่นเทา ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีออกไปจากห้องด้วยความหัวเสีย พร้อมกับทิ้งเสียงขู่ตะคริวไว้เบื้องหลัง "ฝากไว้ก่อนเถอะนังตัวดี!" เมื่อความเงียบกลับคืนมาสู่ห้องแคบๆ ฟางเซียนก็ถอนหายใจยาวเหยียด เธอทรุดตัวลงนั่งพิงผนังดินเหนียวเย็นเฉียบ ท้องไส้ส่งเสียงร้องโครกคราดประท้วงความหิวโหย ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป หากไม่รีบหาอะไรบำรุง เกรงว่าเธอคงได้ตายรอบสองจริงๆ แน่ ในจังหวะที่เธอกำลังจะปิดเปลือกตาลงเพื่อตั้งสติ จิตใต้สำนักของเธอก็เกิดอาการวูบไหว คลื่นความร้อนสายหนึ่งพุ่งวาบเข้าสู่สมอง พร้อมกับภาพมิติแปลกประหลาดที่ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด—"คลังสมุนไพรและห้องทดลองล้ำสมัย" ที่เธอเคยสะสมไว้ในชาติภพก่อน ตามติดวิญญาณทะลุมิติมาด้วย! ฟางเซียนรีบส่งจิตสำรวจเข้าไปทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ท่ามกลางหมอกสีขาวจางๆ ชั้นวางยาสมุนไพรหายากนับพันชนิดเรียงรายเป็นระเบียบ ทั้งโสมภูเขาอายุร้อยปี เห็ดหลินจือแดงป่า หรือแม้แต่เครื่องมือผ่าตัดฆ่าเชื้ออย่างดีครบชุด ไม่เพียงเท่านั้น บริเวณมุมมิติยังมีแปลงดินวิเศษที่สามารถเร่งเวลาการเจริญเติบโตของพืชผลได้ร้อยเท่า! "สวรรค์... มีสิ่งนี้ ฉันไม่ทางอดตายในยุค 70 แน่ๆ" มุมปากของแพทย์หญิงยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ทว่า ความคิดของเธอต้องสะดุดลง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ลากเข้ามาใกล้ประตูกระต๊อบ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มคนหนึ่งที่พยุงสังขารอันสะินสะสะท้านเข้ามาในห้อง นั่นคือ "จางเหว่ย" สามีตามนิตินัยที่เธอแทบไม่เคยชายตามอง ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยคราบเหงื่อไคลและฝุ่นดิน เสื้อผ้าเก่าขาดวิ่นจนเห็นรอยแผลเป็นน่ากลัวที่แผ่นหลังจากการปฏิบัติภารกิจทหาร ดวงตาคมกริบที่อิดโรยคู่นั้นฉายแววห่วงใยเจือความระแวดระวังยามที่มองมายังเธอ เขาวางห่อผ้าเก่าๆ ลงบนโต๊ะไม้โยกเยก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้งที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ฟางเซียน... วันนี้ฉันหาแป้งข้าวโพดมาได้นิดหน่อยจากแปลงนาส่วนรวม เธอ... กินรองท้องไปก่อนนะ พรุ่งนี้ฉันจะหาทางไปขุดมันสำปะหลังมาเพิ่มให้" จางเหว่ยไม่กล้าสบตานานนัก เขารู้ว่าภรรยาคนนี้รังเกียจตนเองแค่ไหน ตั้งแต่เขาบาดเจ็บกลับมาและไม่มีเงินส่งเสียให้เธอสุขสบาย เธอเอาแต่ทุบตีข้าวของและด่าทอเขาไม่เว้นแต่ละวัน ฟางเซียนมองชายหนุ่มตรงหน้า หัวใจที่เคยแข็งกระด้างของแพทย์หญิงกลับกระตุกวูบอย่างประหลาด ความทรงจำของร่างเดิมบอกเธอว่า ผู้ชายคนนี้แม้จะยากจนข้นแค้นและถูกเหยียบย่ามศักดิ์ศรี แต่ไม่เคยพูดจาร้ายกาจใส่เธอเลยสักครั้ง แถมยังยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อให้เธอได้กินอิ่ม เธอขยับตัวลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่กำลังจะหันหลังเดินเลี่ยงไปทำงานอื่น มือเรียวยื่นไปคว้าชายเสื้อเก่าๆ ของเขาไว้แน่น จางเหว่ยสะดุ้งสุดตัว หันกลับมามองด้วยความตกใจ คิดว่าเธอคงจะเอ่ยปากด่าทอหรือไล่เขาอีกรอบ ทว่า หลินฟางเซียนกลับคลี่ยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าซีดเซียวดูงดงามเปล่งประกายขึ้นมาถนัดตา จนชายหนุ่มถึงกับลืมหายใจ "ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นค่ะ..." เสียงหวานเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "นั่งลงนี่ก่อน ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ... เรื่องที่เราจะพลิกชีวิตความเป็นอยู่ของบ้านเราให้ดีขึ้นจากหน้ามือเป็นหลังมือ" จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยถามอะไร กลิ่นหอมกรุ่นอันแปลกประหลาดและเย้ายวนใจอย่างยิ่งก็ลอยฟุ้งกระจายออกมาจากมุมห้อง—กลิ่นหอมหวานของ "ซุปไก่ตุ๋นโสมป่า" ที่เคี่ยวจนเดือดพล่าน ส่งกลิ่นตลบอบอวลทะลุกรอบหน้าต่างไม้ไผ่ ออกไปลอยละลิ่วตลบทั่วทั้งหมู่บ้านจนเพื่อนบ้านต่างต้องหยุดเดินและสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความตื่นตะลึง! *** ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านสำหรับการติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ อวี้ซินหมอยายุค 70