แปลนแรกที่ขัดตา

กลิ่นสีน้ำมันและฝุ่นปูนเก่าคร่ำครึลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศชื้นทึบของโรงละครแห่งนี้ มันไม่ใช่กลิ่นที่น่ารื่นรมย์นักสำหรับคนรักความสะอาดอย่างรสา แต่สำหรับเธอแล้ว กลิ่นเหล่านี้คือซากปรักหักพังของความทรงจำที่เธอต้องเข้ามาจัดการซ่อมแซมให้กลับมาเชิดหน้าชูตาได้อีกครั้ง ส้นสูงสี่นิ้วเคาะกระทบพื้นไม้สักทองที่ผุกร่อนเกิดเสียงก้องกังวานไปทั่วฮอลล์ รสาในชุดสูทกางเกงเข้ารูปสีเทาเข้มไร้ที่ติกำลังยืนกอดอก มองร่องรอยความทรุดโทรมของผนังปูนเปลือยด้วยสายตาวิพากษ์วิจารณ์ มือเรียวภายใต้ถุงมือผ้าสีขาวสะอาดลูบไล้ไปตามโครงสร้างเสาเหล็กที่ขึ้นสนิม บ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจน "มิน จัดการถ่ายรูปมุมนี้ไว้ทั้งหมด แล้วทำรายงานส่งฉันภายในเย็นนี้ด้วยนะคะว่าโครงสร้างตรงไหนรับน้ำหนักได้ไม่ถึงเกณฑ์มาตรฐานบ้าง" รสาเอ่ยสั่งลูกน้องหนุ่มเสียงเรียบ แต่เด็ดขาด "ครับพี่รสา... เอ๊ย รับทราบค่ะพี่!" มินสะดุ้งรีบรับคำสั่งแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาดุๆ ที่ตวัดกลับมามอง รสาถอนหายใจเบาๆ อย่างนึกระอา เธอกำลังจะก้าวเท้าเดินไปสำรวจพื้นที่หลังเวทีซึ่งเป็นจุดสำคัญ แต่แล้วเสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับบทสนทนาเสียงดังโตรกพรากก็ดังแทรกเข้ามาทำลายความเงียบสงบ "ฉันบอกนายแล้วไงกรณ์ว่าไอ้บันไดเวียนเหล็กบ้าบออะไรนั่นน่ะ มันเกะกะการบล็อกกิ้งนักแสดง! ถ้าฉันสั่งให้รื้อทิ้งแล้วสร้างทางลาดแทน ยัยสถาปนิกเทวดานั่นจะหูตั้งหางตั้งวิ่งมาเหวี่ยงใส่ฉันไหมล่ะ?" น้ำเสียงห้าวห้วนกังวานใสแต่เปี่ยมไปด้วยความหงุดหงิดพุ่งทะลุเข้ามาในโถงหลัก รสาชะביกฝีเท้า เธอยืนนิ่งสนิท ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาแฟชั่นหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ ร่างโปร่งบางในชุดเสื้อฮู้ดสีดำตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ ก้าวฉับๆ เข้ามาในเขตพื้นที่ก่อสร้างโดยไม่สวมหมวกนิรภัยตามกฎความปลอดภัยแม้แต่น้อย ใบหน้าเรียวสวยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา ปอยผมรุ่ยร่ายเคลียคลอข้างแก้มเนียน แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตารสามากที่สุดคือแววตาคู่คมกริบที่เต็มไปด้วยความพยศและดื้อรั้น ทับทิมหยุดยืนกอดอกจ้องมองแปลนกระดาษขนาดใหญ่ในมือสลับกับโครงสร้างเวทีตรงหน้า ก่อนจะพึมพำออกมาอย่างไม่ไว้หน้า "ให้ตายเถอะ... ใครเป็นคนออกแบบแปลนบ้านี่วะเนี่ย? จิตนาการลอยคว้างอยู่บนดาวอังคารหรือไง ถึงไม่รู้ว่าการใช้งานจริงบนเวทีเขาต้องการพื้นที่โล่งแค่ไหน!" รสาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความอดทนที่สั่งสมมาตั้งแต่เช้าขาดผึ่งลงทันที เธอก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดตัวผู้กำกับสาวจอมรั้นคนนั้นด้วยความเร็วที่ทำให้อีกฝ่ายต้องชะงัก "ขอโทษนะคะ... พอดีว่า 'คนออกแบบแปลนบ้านี่' ที่คุณกำลังวิจารณ์ด้วยถ้อยคำไร้มารยาทอยู่นี้ ยืนอยู่ตรงนี้ค่ะ" เสียงหวานทุบทรงพลังเอ่ยขึ้นราบเรียบ เย็นชา แต่บาดลึกทุกพยางค์ รสาหยุดยืนห่างจากทับทิมเพียงแค่ก้าวเดียว ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกันอย่างดุเดือดราวกับมีประกายไฟสпарส์ออกมากลางอากาศ ทับทิมกะพริบตาปริบๆ ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะเสยผมปรกหน้าขึ้นอย่างไม่ี่อสังเกต เธอหรี่ตามองผู้หญิงแต่งตัวเนี้ยบเป๊ะหัวจรดเท้าตรงหน้า กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยปะปนกับกลิ่นฝุ่นปูน "อ๋อ... คุณนี่เอง รสา อินทรากุล สถาปนิกคนเก่งผู้ยึดมั่นถือมั่นในความสมบูรณ์แบบจนไม่สนหัวคนใช้งานจริง" ทับทิมยักมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ชวนให้คนมองอยากจะยื่นมือไปตบสักฉาก "ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ พอดีฉันเป็นพวกปากตรงกับใจ ถ้าแปลนของคุณมันห่วยแตก ฉันก็ไม่มีความจำเป็นต้องชมว่ามันสวยหรอกค่ะ" รสาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยโทสะ เธอยกมือขึ้นกอดอกเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ท่าทีถือดีและเย่อหยิ่งแบบนั้นทำเอาทับทิมรู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะหาเรื่องต่อ "ห่วยแตกอย่างนั้นหรือคะ?" รสาทวนคำ น้ำเสียงสั่นระริกด้วยความโกรธที่ถูกท้าทายฝีมือ "แปลนนี้ฉันใช้เวลาศึกษาโครงสร้างประวัติศาสตร์ของโรงละครแห่งนี้มาสามเดือนเต็ม เพื่อรักษาคุณค่าทางสถาปัตยกรรมเอาไว้! แต่คุณ... ผู้กำกับละครเวทีหน้าใหม่ที่วันๆ เอาแต่คิดเรื่องโชว์บ้าบอ กลับกล้ามาดูถูกงานวิชาการของฉันด้วยตรรกะพังๆ ของคนเอาแต่ใจเนี่ยนะ?" "นี่คุณ!" ทับทิมก้าวเข้าไปประชิดตัวรสาบ้าง ความสูงที่ต่างกันเพียงเล็กน้อยทำให้ใบหน้าของทั้งคู่แทบจะชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ได้ถึงความระอุ "อย่ามาดูถูกงานศิลปะการแสดงของฉันนะ! โรงละครสร้างมาเพื่อให้คนแสดง ไม่ใช่ให้คุณเอาเสาปูนบ้าๆ มาตั้งไว้เกะกะสายตาคนดู ถ้าฉันจัดฉากไม่ได้ดั่งใจ นักแสดงเดินชนเสาตายคาเวที คุณจะรับผิดชอบไหวเหรอคุณสถาปนิก!" "ก็ลองดูสิคะว่าใครกันแน่ที่จะต้องรับผิดชอบ ถ้าคุณกล้าแตะต้องเสาต้นนั้นแม้แต่ มล. เดียว ฉันจะฟ้องคุณข้อหาทำลายโบราณสถานแน่!" "เชิญเลยค่ะ! ฉันไม่ได้กลัวคุณหรอกนะ ยัยคุณสถาปนิกหน้าตึง!" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนคุกรุ่นจนมินและกรณ์ที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่มีใครกล้าเข้ามาแทรกกลางระหว่างสงครามประสาทครั้งนี้ รสาและทับทิมจ้องหน้ากันเขม็ง ไม่มีใครยอมหลบสายตา ประกายไฟแห่งความเกลียดชังพุ่งพล่าน แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจของทั้งคู่กลับเต้นแรงผิดจังหวะจากระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินความจำเป็น ในเสี้ยววินาทีนั้นเองที่ทับทิมแกล้งโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ซอกคอระหงของรสามากกว่าเดิมตั้งใจจะกวนประสาทให้สติหลุด รสาชะงักกึก ลมหายใจสะดุดกくวบ ร่างกายแข็งทื่อด้วยความตกใจกับระยะห่างที่อันตรายเกินไปนี้ แต่ก่อนที่รสาจะทันได้ผลักร่างบางออกไปเพื่อรักษาพื้นที่ส่วนตัว เสียงฝีเท้าของบุคคลที่สามก็ดังแทรกขึ้นทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด "เอ่อ... ขอโทษนะครับคุณรสา คุณทับทิม... ทางท่านประธานบริษัทเรียกประชุมด่วนครับ ทุกคนต้องไปที่ห้องประชุมใหญ่ตอนนี้เลย" มินเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงกล้าๆ กลัวๆ พร้อมกับส่งสายตาขอร้องให้ทั้งคู่เลิกฆ่ากันด้วยสายตาก่อน ทับทิมแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ เธอยืดตัวตรง ถอยหลังออกห่างจากรสาช้าๆ แต่สายตาคมกริบยังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของสถาปนิกสาวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ถือว่าโชคดีนะคะที่คุณรอดตัวไปก่อน..." ทับทิมกระซิบด้วยเสียงแผ่วเบาแต่กวนประสาทที่สุดข้างใบหูของรสา "แต่เรื่องแปลนเวที... ฉันไม่ยอมปล่อยไว้แค่นี้แน่ เตรียมตัวปวดหัวกับฉันได้เลยค่ะ คุณสถาปนิก" พูดจบ ผู้กำกับสาวก็สะบัดหน้าพรืดเดินเลยผ่านไหล่รสาไปอย่างไร้มารยาท ทิ้งให้รสายืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ความโกรธยังคงแล่นริ้วอยู่ในกระแสเลือด แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความโกรธ... คือหัวใจเจ้ากรรมของเธอดันเต้นแรงจนควบคุมไม่ได้เมื่อครู่ที่ใบหน้าของพวกเธออยู่ใกล้กันเกินไป รสาเม้มปากแน่น กำมือเข้าหากันจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ พยายามขจัดภาพใบหน้ากวนประสาทแต่แฝงไปด้วยเสน่ห์ร้ายกาจนั้นออกจากหัวสมอง ทว่า... เมื่อเธอก้าวเดินตามกลุ่มคนเพื่อไปสมทบยังห้องประชุมใหญ่ ประตูไม้บานคู่สีทึบที่ปิดสนิทอยู่เบื้องหน้ากลับค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยมือของใครบางคน พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกไม่ได้รับเชิญที่จะเข้ามาพลิกเกมความสัมพันธ์ของพวกเธอไปตลอดกาล... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ "ดอกเดซี่ริมทาง" เสมอนะคะ