ความกดดันที่เพิ่มขึ้น

“น่าประทับใจจริงๆ ค่ะ... พี่ชาย” เสียงหวานเยือกเย็นนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ท่าقมกลางบรรยากาศภายในห้องแล็บของชมรมที่อุณหภูมิลดฮวบลงจนน่าใจหาย แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอแท็บเล็ตในมือของ ‘มี나’ น้องสาวต่างแม่ของคินน์ กำลังกะพริบถี่เป็นจังหวะเตือนภัย โค้ดคำสั่งสีเลือดชุดนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่โปรแกรมก่อกวนธรรมดา แต่มันคืออัลกอริทึมประเภท *Logic Bomb* ที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายฐานข้อมูลโครงข่ายประสาทเทียม (Neural Network) ซึ่งคินน์และพริมใช้เวลาแรมเดือนในการพัฒนาขึ้นเพื่อการแข่งขันรอบคัดเลือกในอีกสามวันข้างหน้า คินน์ยืนนิ่งเป็นรูปปั้น ตรรกะในหัวของเขากำลังประมวลผลอย่างบ้าคลั่งเพื่อหาทางแก้โค้ด แต่ทว่าความกดดันมหาศาลกลับทำให้ระบบประมวลผลภายในสมองของเขาเริ่มรวน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบจ้องมองหน้าจอด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย “เธอต้องการอะไรกันแน่ มีนา” คินน์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันที่น่ากลัว มีนายิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นช่างงดงามแต่กลับซ่อนความหนาวเหน็บไว้เบื้องหลัง เธอนิ้วเรียวยาวแตะลงบนหน้าจอเบาๆ ราวกับกำลังถือชะตากรรมของทุกคนไว้ในกำมือ “พอล่ะมั้งคะพี่... สิ่งที่พี่กำลังทำอยู่ มันเป็นแค่ของเล่นเด็กในสายตาของบอร์ดบริหาร ถ้าพี่แพ้ในรอบคัดเลือกนี้ ทุกอย่างที่แม่ของฉันลงทุนไปก็จะกลับมาเป็นของตระกูลเราอย่างสมบูรณ์แบบ พี่ควรจะเลิกฝันกลางวันแล้วกลับไปบริหารบริษัทตามทางที่ควรจะเป็นได้แล้วค่ะ” พริมที่ยืนอยู่ข้างๆ คินน์ กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความคิดสร้างสรรค์และสัญชาตญาณของเธอบอกว่าสถานการณ์นี้อันตรายเกินกว่าจะใช้ตรรกะแก้ปัญหาแบบเดิมๆ ได้ แม้เธอจะเป็นเพียงนักศึกษานิเทศฯ ที่เข้ามาช่วยเติมเต็มมุมมองด้านมนุษย์ให้กับโปรเจกต์นี้ แต่เธอก็ไม่อาจทนเห็นความพยายามทั้งหมดพังทลายลงต่อหน้าต่อตาได้ “คุณมีนาคะ การแข่งขันนี้ไม่ใช่เรื่องของผลกำไรหรืออำนาจในครอบครัวนะคะ” พริมก้าวขึ้นมาบังหน้าคินน์ไว้ครึ่งหนึ่ง แม้ขาของเธอจะสั่นเทาด้วยความกลัว แต่แววตากลับเด็ดเดี่ยว “มันคือหยาดเหงื่อและหัวใจของพวกเรา... ถ้าคุณกล้ากดลบมันจริงๆ คุณไม่ได้ทำลายแค่โปรเจกต์ของคินน์หรอกค่ะ แต่คุณกำลังทำลายความเป็นมนุษย์ของตัวคุณเองด้วย” มีนาหันมามองพริมด้วยหางตา เสียงหัวเราะเบาๆ ดังลอดริมฝีปากสีแดงสด “ว้าว... ดาวคณะนิเทศฯ ฝปากกล้าไม่เบานี่คะ คิดว่าคำพูดสวยหรูพวกนี้จะหยุดยั้งคำสั่งรหัสผ่านระดับสูงของฉันได้งั้นเหรอ? น่าเสียดายจังนะคะที่ความพยายามทั้งหมดกำลังจะกลายเป็นศูนย์ใน... สาม... สอง...” “หยุดนะ!” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากประตูห้องแล็บ ธันวา ประธานชมรมหุ่นยนต์คู่ปรับตลอดกาลของคินน์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แม้ว่าที่ผ่านมาเขาจะไม่เห็นด้วยกับแนวทางนวัตกรรมของคินน์สักเท่าไหร่ และมองว่ามันเป็นภัยคุกคามต่อวิธีดั้งเดิมของเขา แต่การกระทำนอกกติกาของมีนากลับข้ามเส้นศีลธรรมที่วิศวกรทุกคนยึดถือ “ธันวา?” คินน์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ “ฉันไม่ได้มาช่วยนายหรอกนะ คินน์” ธันวาปรายตามองคินน์ด้วยความไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับมีนาโดยตรง “แต่การเล่นสกปรกแบบนี้มันทำให้วงการของเราเสื่อมเสีย ถ้าเธอคิดจะทำลายฐานข้อมูลนั้นจริงๆ เธอต้องผ่านศพฉันไปก่อน... เพราะฉันอยากจะเอาชนะนายในวันแข่งด้วยฝีมือ ไม่ใช่เพราะมีคนมาตัดกำลังแบบนี้” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ความกดดันจากการใกล้วันแข่งรอบคัดเลือกผสมผสานกับความขัดแย้งเฉพาะหน้า ทำให้ทุกคนตกอยู่ในภาวะบีบคั้นอย่างถึงที่สุด มีนาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีเอาจริงเธอนั้น เธอไม่ได้คาดคิดว่าธันวาจะเข้ามาสอดแนมและขัดจังหวะในเวลาแบบนี้ “หึ... ฝากไว้ก่อนเถอะค่ะพี่” มีนาแค่นเสียงหัวเราะอย่างขัดใจ ก่อนจะกดปิดหน้าจอแท็บเล็ตแล้วหมุนตัวเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องแล็บ เมื่อแผ่นหลังของมีนาลับตาไป พริมก็ทรุดตัวลงพิงโต๊ะทำงานทันที ความเครียดที่สะสมมาตลอดหลายวันระเบิดออกมาเป็นหยาดน้ำตาที่คลอเบ้า แต่เธอพยายามกลั้นมันไว้ คินน์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาสดใสของเขาในยามปกติบัดนี้กลับมืดมน เขาหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่ยังคงปลอดภัยดีเพราะมีนายังไม่ทันได้กด Enter คำสั่งสุดท้าย “นายไหวไหม คินน์” ธันวาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แม้จะยังมีความกระด้างตามนิสัย คินน์ไม่ตอบทันที เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติที่กระจัดกระจายให้กลับเข้ารูปเข้ารอย ตรรกะและความเป็นระเบียบเรียบร้อยในหัวกำลังถูกสั่นคลอนด้วยความกลัวลึกๆ ที่เขาไม่เคยยอมรับมาก่อน—ความกลัวที่จะสูญเสียพริมและความฝันนี้ไป “ขอบใจนายมาก... ธันวา” คินน์เอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงราบเรียบแต่จริงจังกว่าทุกครั้ง “แต่เรื่องในรอบคัดเลือก ฉันจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด” ธันวาพยักหน้ารับสั้นๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปจากห้อง ปล่อยให้คินน์และพริมอยู่ตามลำพัง ทั้งสองคนจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงรันโค้ดคำสั่งอย่างต่อเนื่อง เวลาเหลือน้อยลงทุกที ความเครียดและความกดดันรอบตัวบีบให้หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก พริมสูดหายใจเข้าลึกแล้วเอื้อมมือไปกุมมือของคินน์ที่วางอยู่บนโต๊ะ ไออุ่นจากมือของเธอส่งผ่านความรู้สึกปลอดภัยและมั่นคงเข้ามาในหัวใจที่เหนื่อยล้าของเขา คินน์หันมามองหญิงสาวข้างกาย สายตาของทั้งคู่ประสานกันโดยไม่ต้องเอื้อนเอยคำใดๆ ความเข้าใจอันลึกซึ้งก่อตัวขึ้นท่ามกลางพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ ในขณะที่ทั้งสองกำลังตั้งสติเพื่อเตรียมแก้ไขช่องโหว่ความปลอดภัยที่น้องสาวของเขาทิ้งไว้ จู่ๆ หน้าจอหลักของห้องแล็บก็ดับวูบลงอย่างไร้สาเหตุ ไฟสำรองฉุกเฉินสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงไซเรนเตือนภัยดังลั่นสนั่นตึก และบนหน้าจอมอนิเตอร์สีดำสนิทนั้นเอง... ข้อความใหม่ที่ไม่ใช่ฝีมือของมีนาก็ปรากฏขึ้นช้าๆ ทีละตัวอักษรด้วยฟอนต์ประหลาด *“ระบบตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤต... ยินดีต้อนรับสู่การประเมินรอบพิเศษ ‘ผู้รอดชีวิตคนสุดท้าย’ ขอให้โชคดี... ก่อนที่เวลาของคุณจะหมดลง”* ลูกกวาดสีรุ้งขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้คินน์กับพริมมาจนถึงตอนนี้นะคะ