รหัสลับในบทกวี

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความชื้นจางๆ ของฝนที่เพิ่งหยุดตกนอกหน้าต่างกระจกใสของร้านกาแฟกึ่งห้องสมุดย่านสาธร ลอยอบอวลอยู่ระหว่างเรา ทั้งพิมพ์มาดาและรวินท์ต่างรู้ดีว่า โต๊ะมุมอับสายตาตัวนี้ไม่ได้ถูกเลือกเพราะบรรยากาศอันสุนทรีย์ หากแต่เป็นเพราะมันคือจุดอับสายตาที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับการสนทนาที่กฎหมายอาจไม่ให้การคุ้มครอง "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายมาก รวินท์" พิมพ์มาดาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสความกดดันที่ถูกกลั่นกรองมาจากประสบการณ์การต่อสู้ในชั้นศาลนับร้อยคดี นิ้วเรียวยาวในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มกำลังหมุนแก้วกาแฟเซรามิกไปมาอย่างเชื่องช้า สายตาคมกริบราวกับสัตวแพทย์กำลังผ่าตัดเพื่อหาเนื้อร้าย จ้องมองชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม รวินท์ไม่ได้สะทกสะท้าน เขายังคงรักษาท่าทีของสถาปนิกผู้มีโลกส่วนตัวสูง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก ดวงตาคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของหญิงสาว ราวกับเธอกำลังยืนอยู่ท่ามกลางโครงสร้างอาคารที่เขากำลังออกแบบ "ความยุติธรรมที่คุณยึดมั่น มันมักจะมีราคาค่างวดที่กฎหมายมองไม่เห็นเสมอครับ คุณพิมพ์มาดา" รวินท์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกคำพูดกลับหนักแน่นและทิ้งน้ำหนักลงบนความรู้สึก "คุณบอกว่าคุณเกลียดความล่าช้า แต่บางครั้ง ความจริงที่มาเร็วก็น่ากลัวเกินกว่าที่จิตใจมนุษย์จะรับไหว" "ฉันไม่ใช่เด็กฝึกงานที่จะมาฟังคุณสอนปรัชญาชีวิต ถ้านี่คือสิ่งที่คุณนัดฉันออกมา..." พิมพ์มาดาชะอักคำพูดไว้เมื่อรวินท์เลื่อนวัตถุบางอย่างข้ามโต๊ะมาหาเธอ สมุดปกหนังสีดำเข้ม สภาพเก่าจนมุมปกเริ่มลอกหลุด แต่ได้รับการดูแลรักษาอย่างดีเยี่ยม มันถูกวางนิ่งสนิทอยู่ตรงหน้าเธอ "ไดอารี่ของคณิน... พ่อของคุณ" ชื่อนั้นสะดุดก้อนเนื้อในอกของทนายสาวเข้าอย่างจัง พิมพ์มาดาชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจของเธอสะดุดไปเสี้ยววินาที ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวไหววูบเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะถูกสติและตรรกะดึงกลับมาควบคุมไว้อย่างรวดเร็ว เธอมองสมุดเล่มนั้นราวกับมันเป็นวัตถุระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงานหากเปิดอ่านผิดหน้า "คุณได้มันมาจากไหน?" พิมพ์มาดาถาม เสียงของเธอดำดิ่งลงจนเกือบเป็นกระซิบ ความเย็นชาเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความระแวงระวังอย่างถึงที่สุด "มันไม่ได้สำคัญว่าผม 'ได้' มาอย่างไร..." รวินท์โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาสะท้อนความจริงจังที่ซ่อนอยู่หลังม่านของบทกวีและสถาปัตยกรรม "แต่สิ่งที่สำคัญคือ 'ข้างในนั้น' บันทึกอะไรไว้เกี่ยวกับคดีทุจริตโครงการก่อสร้างเมื่อสิบหี่ปีก่อน ที่ทำให้พ่อของคุณต้องเลือกเส้นทาง... ที่คุณยังคงแบกรับความแค้นแทนท่านมาจนถึงทุกวันนี้" พิมพ์มาดานิ่งอึ้ง เธอกวาดตามองสมุดเล่มนั้นสลับกับใบหน้าของรวินท์ สมองของทนายความสาวประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอรู้ดีว่าการรับสิ่งนี้เท่ากับการก้าวเท้าเข้าสู่สมรภูมิที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม แต่มันคือจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่เธอตามหามาครึ่งชีวิต มือเรียวเอื้อมไปแตะสันปกหนังเย็นเฉียบนั้นอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่ามันจะเป็นภาพลวงตา รวินท์เฝ้ามองปฏิกิริยาของเธอทุกกระเบียดนิ้ว เขารู้ว่าผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่งเกินกว่าจะร้องไห้ แต่เปราะบางพอที่จะแตกสลายได้ด้วยตัวอักษรเพียงไม่กี่บรรทัด "เปิดดูสิครับ หน้าที่สิบสาม" รวินท์กระซิบแผ่วเบา "แล้วคุณจะรู้ว่า... ทำไมคืนก่อนที่พ่อของคุณจะเสียชีวิต เขาถึงเขียนบทกวีถึงความตายไว้ด้วยลายมือของตัวเอง" พิมพ์มาดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ ก่อนจะค่อยๆ พลิกเปิดสมุดปกหนังสีดำออก ช้าๆ... ตามรอยต่อของหน้ากระดาษที่เหลืองกรอบตามกาลเวลา สายตาของเธอไล่กวาดอ่านตัวอักษรหวัดๆ แต่คุ้นเคยของบิดາ ทีละบรรทัด... ทีละคำ... บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงรอบข้างในร้านกาแฟจางหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจของเธอเองที่เต้นโครมครามอยู่ในอก ทันใดนั้น นิ้วที่กำลังถือหน้ากระดาษก็ต้องชะงักกึก เมื่อข้อความในบรรทัดสุดท้ายของหน้าสิบสามไม่ได้มีเพียงแค่ลายมือของพ่อเธอเท่านั้น แต่มันยังมีลายมืออีกชุดหนึ่ง... เป็นหมึกสีแดงสดที่เพิ่งถูกเขียนทับลงไปใหม่ๆ ด้วยข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของพิมพ์มาดาเย็นเฉียบ *“ยินดีต้อนรับสู่เกม... ทนายสาวผู้พิทักษ์ความยุติธรรม”* พิมพ์มาดาเงยขวับขึ้นมองหน้าคู่สนทนาทันที ทว่า... ที่นั่งตรงข้ามเธอกลับว่างเปล่า รวินท์หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับเขาไม่เคยนั่งอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก มีเพียงแก้วกาแฟที่ยังอุ่นอยู่ และเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังขึ้นจากด้านหลังความมืดของมุมร้าน พร้อมกับเสียงกระซิบกระผ่าผ่านข้างหูที่ทำให้เธอต้องผุก Lลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก "เกมเพิ่งเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะครับ... คุณพิมพ์มาดา" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับตัวอักษรในบทนี้ด้วยกันนะครับ