มิติลับในตัวฉัน

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกจากสายตาคู่คมของร้อยเอกศิลาไม่ได้ทำให้หัวใจของลินดาหวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้นในยามที่ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า กลิ่นอายบุรุษชาติทหารหนุ่มที่เจือด้วยกลิ่นอายดินปืนและหยาดเหงื่อจากการฝึกฝนลอยแตะจมูก ทว่าสิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเธอไม่ใช่ความกดดันรอบตัว หากแต่เป็นความตึงเครียดในอากาศที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ "มองอะไรคะ สามี... หน้าฉันมีคราบเขม่าดินปืนติดอยู่หรืออย่างไร ถึงได้จ้องเสียขนาดนั้น" ลินดาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความเย้าแหย่ เธอวางตะหลิวไม้ในมือลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ อย่างไม่รีบร้อน ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองกลับไปยังนายทหารหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าสามีตามกฎหมายอย่างท้าทาย ศิลากวาดสายตามองสำรวจรอบห้องครัวที่บัดนี้ดูสะอาดสะอ้านผิดหูผิดตา บนเตาไฟยังมีหม้อดินเผาที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนเตะจมูก ซึ่งเป็นสิ่งที่บ้านยากจนข้นแค้นอย่างพวกเขาไม่มีทางหาวัตถุดิบชั้นดีเช่นนี้มาปรุงได้แน่ "เธอไปเอาของพวกนี้มาจากไหน... หลินหลิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างระแวดระวัง ศิลาย่อมรู้ดีว่าภรรยาของตนไม่ใช่คนที่มีฝีมือทำอาหารหรือแม้แต่ความเฉลียวฉลาดถึงเพียงนี้ นางเป็นเพียงหญิงสาวเอาแต่ใจที่ถูกตามใจจนเสียคนจากตระกูลเดิม ทว่ายามนี้แววตาที่ฉายชัดถึงความมั่นใจและท่าทีที่สงบนิ่งราวกับถือไพ่เหนือกว่านั้น ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้า ลินดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไพเราะราวกับกระดิ่งเงินกระดิ่งทองแต่กลับสร้างความรู้สึกประหลาดใจให้แก่ชายหนุ่ม เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างสูงขึ้นอีกนิดจนได้กลิ่นกายสะอาดๆ ของเขา "ของพวกนี้มาจากไหนไม่สำคัญหรอกค่ะ สำคัญที่ว่า... คุณสามีเหนื่อยยากกลับมาแล้ว มีภรรยาคอยเตรียมอาหารอุ่นๆ ไว้รอรับต่างหากเล่า หรือว่าคุณรังเกียจฝีมือคนไร้ค่าคนนี้กันคะ" ศิลาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองใบเนียนใสที่ไม่มีคราบเครื่องสำอางราคาถูกหรือแววตาเกรี้ยวกราดเหมือนเก่า ทว่ามีความลึกล้ำบางอย่างที่เขาอ่านไม่ออก ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างน่ารำคาญใจ "ฉันไม่ได้หมายความเช่นนั้น... แค่แปลกใจ" "ถ้าแปลกใจก็รีบไปล้างมือแล้วมาทานเสียเถอะค่ะ ก่อนที่ซุปจะหายร้อน" ลินดาตัดบทอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันหลังกลับไปเตรียมจัดโต๊ะ ทว่าในวินาทีที่เธอกลับหลังหันนั้นเอง ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามมิติและแรงกดดันตลอดทั้งวันก็ตีตลบขึ้นมาจนร่างบางเซถลา หน้ามืดวูบวาบจนเกือบล้มพับลงไปกองกับพื้น โชคดีที่ทหารหนุ่มผู้มีสัญชาตญาณเฉียบคมพุ่งเข้ามาคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน ท่อนแขนแข็งแกร่งดึงรั้งร่างของเธอเข้ามาชิดแนบอกโดยสัญชาตญาณ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด ลินดาเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคู่คมที่ฉายแววตื่นตระหนกเจือความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด หัวใจดวงน้อยของอดีตนักโภชนาการสาวเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะกระแสไฟฟ้าประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วร่างยามเมื่อสัมผัสโดนแผงอกกว้างของสามีหนุ่ม *ติ๊ง! ระบบตรวจพบสภาวะร่างกายอ่อนเพลียและพลังงานไม่เพียงพอ เปิดใช้งานฟังก์ชันพิเศษ: มิติลับห้างสรรพสินค้าซูเปอร์สโตร์ระดับ S* เสียงแจ้งเตือนจักรกลอันคุ้นเคยดังขึ้นในห้วงความคิดของลินดา ราวกับสายฟ้าฟาดผ่านความมืดมิด ทันใดนั้น เบื้องหลังเปลือกตาที่หลับพรรณราย ภาพของห้างสรรพสินค้าปลอดภาษีขนาดมหึมาเจ็ดชั้นก็ปรากฏขึ้นในมิติจิตของเธอ ชั้นแรกเต็มไปด้วยวัตถุดิบอาหารสดจากทั่วทุกมุมโลก ชั้นที่สองคือเครื่องใช้ไฟฟ้าและสินค้าอุปโภคบริโภค ชั้นที่สามคือเวชภัณฑ์และยารักษาโรคชั้นเลิศ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... เธสามารถหยิบจับทุกสิ่งออกมาราวกับเนรมิตได้ตามใจนึก โดยไม่มีข้อจำกัดใดๆ ทั้งสิ้น! ดวงตาของลินการ1เบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นตะลึง รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างอดไม่ได้ มิติลับนี้ไม่ได้ตามติดเธอมาเสียเปล่า แต่มันคือคลังแสงและขุมทรัพย์มหาศาลที่จะพลิกชีวิตตระกูลยากจนในยุค 70 นี้ให้กลายเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งได้อย่างง่ายดาย! "หลินหลิน... เธอเป็นอะไรไป ทำไมหน้าซีดเช่นนี้ หรือว่าพิษไข้กำเริบ" ศิลาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เจือความร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด ความเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความห่วงใยของสามีที่ภรรยาเริ่มสัมผัสได้ "ฉันไม่เป็นไรค่ะ..." ลินดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือเรียวเล็กแตะลงบนแผงอกแกร่งของเขาเบาๆ เพื่อดันตัวให้ออกห่างอย่างสุภาพ ทว่าริมฝีปากกลับยกยิ้มพรายอย่างมีความหมาย "แค่กำลังคิดว่า... นับจากวันนี้เป็นต้นไป ชีวิตของเราจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วค่ะ คุณสามี" ศิลาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจกับคำพูดกำกวมนั้น ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงจากด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน พร้อมกับเสียงแหลมสูงของแม่สามีที่ตะโกนแผดลั่นเข้ามาในความเงียบยามวิกาล "นังตัวดี! หลินหลิน! แกเปิดประตูให้อีป้าคนนี้เดี๋ยวนี้เลยนะ! ข้าได้กลิ่นเนื้อตุ๋นลอยมาถึงบ้านใหญ่ แกเอาเงินที่ไหนมาซื้อกิน ปรนเปรอผัวจนลืมหัวนอนปลายเท้าแล้วรึไง ส่งเนื้อพวกนั้นมาให้บ้านใหญ่เดี๋ยวนี้!" ใบหน้าของศิลาบึ้งตึงลงทันที รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงของมารดาผู้ไม่เคยสร้างความสงบสุขให้แก่ครอบครัว ทว่าลินดากลับไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน เธอนึกถึงสินค้าชั้นเลิศนับพันรายการที่นอนสงบนิ่งอยู่ในห้างสรรพสินค้ามิติจิต... ในเมื่อพวกเขารนหาที่มาหาเรื่องถึงที่เอง เช่นนั้นก็อย่าหาว่าเธอใจร้ายเลยที่จะใช้โอกาสนี้สั่งสอนคนโลภให้เข็ดหลาบ! ลินดาหันไปสบตากับสามีหนุ่มที่กำลังจะก้าวออกไปจัดการปัญหาด้านนอก เธอเอื้อมมือไปคว้าแขนแกร่งเอาไว้เบาๆ ก่อนจะเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบที่ชวนให้หัวใจของนายทหารหนุ่มกระตุกวาบ "ใจเย็นก่อนสิคะ คุณสามี... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของภรรยาคนนี้ในการต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญเองรับรองว่า... เมนูเด็ดมัดใจในค่ำคืนนี้ จะทำให้คุณแม่สามีต้องจดจำไปจนวันตายเลยทีเดียวค่ะ" พูดจบ ลินดาก็สะบัดหน้าเดินนำออกไปที่ประตู โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า... แววตาที่ร้อยเอกศิลามองตามร่างบางของเธอนั้น บัดนี้ไม่ได้มีเพียงความแปลกใจอีกต่อไปแล้ว หากแต่เต็มไปด้วยความหลงใหลและประกายไฟแห่งความคลั่งรักที่ถูกจุดติดขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ --- *(ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรสชาติชีวิตบทใหม่ หวังว่าจะเพลิดเพลินจนวางไม่ลงนะคะ)*