แผนที่โรงเรียนมรณะ

“ถ้าแกคิดจะหนี คืนนี้แกได้ตายก่อนกำหนดแน่” เสียงกระซิบของคินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่แตะลงบนผิวหนัง รินชะงักฝีเท้าที่กำลังจะถอยกรูดออกจากหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สว่างวาบขึ้นมากลางดึก กลิ่นอายของความตายไม่ได้มาจากที่ไหนไกล แต่มันพุ่งออกมาจากตัวอักษรที่ปรากฏบนหน้าจอแชทกลุ่ม ‘คนตาย: 48 ชั่วโมง’ [ประกาศจากแอดมิน: เหลือเวลาอีก 24 ชั่วโมงสุดท้าย ใครที่ยังไม่ยอมทำตาม ‘แผนที่มรณะ’ เตรียมรับบทลงโทษที่พวกคุณจะต้องจดจำไปจนตาย] แผนที่ดิจิทัลถูกส่งเข้ามาในกลุ่ม มันไม่ใช่แผนที่กูเกิลแมปทั่วไป แต่มันคือผังอาคารเรียนเก่าที่ถูกปิดตายไปเมื่อสิบปีก่อน—โรงเรียนมัธยมเซนต์มาเรีย จุดสีแดง 5 จุดกระพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจของคนที่กำลังหวาดกลัว สมาชิกทุกคนในกลุ่มได้รับตำแหน่งที่ต่างกัน และนั่นหมายถึง... รินต้องไปที่ ‘ห้องพยาบาล’ ลำพัง “นายรู้อะไรใช่ไหม คิน?” รินหันไปจ้องมองเด็กหนุ่มร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงผนังตึก แสงจันทร์สลัวๆ ตกกระทบใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของเขา “ทำไมต้องเป็นห้องพยาบาล ทำไมต้องคืนนี้?” คินเลิกคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคมกริบของเขาสะท้อนความเวทนาที่ดูซับซ้อนเกินกว่าเด็กวัยเดียวกัน “ริน เธอก็รู้ว่าอุบัติเหตุในอดีตที่ห้องพยาบาลนั่นมันจบลงยังไง... แอดมินมันไม่ได้แค่เล่นเกม มันกำลังขุดศพขึ้นมาล้อเล่นกับความทรงจำของเรา” “ฉันไม่ได้ทำ!” รินตะคอกเบาๆ ลมหายใจของเธอสั่นพร่า “ฉันไม่ได้เป็นคนล็อคประตูห้องนั้น!” คินเดินเข้ามาใกล้จนรินได้กลิ่นสนิมจางๆ จากเสื้อนักเรียนของเขา เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ “แล้วทำไมในรูปที่แอดมินเพิ่งส่งมา... ถึงเห็นเงาคนถือลูกบิดประตูเป็นคนใส่สร้อยข้อมือแบบเดียวกับเธอเป๊ะเลยล่ะ?” รินก้มมองข้อมือตัวเองโดยสัญชาตญาณ สร้อยข้อมือถักเส้นเล็กๆ ที่เธอใส่ติดตัวมาตลอดสิบปีดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นมาทันที ความเย็นยะเยือกแล่นผ่านไขสันหลัง เธอจำไม่ได้... หรือเธอเลือกที่จะลืมว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่? กลุ่มไลน์เริ่มเด้งข้อความรัวๆ - มิ้นท์: ฉันอยู่ที่ห้องดนตรีแล้ว... ตรงนี้มีเสียงเปียโนเอง ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ ฮือออ! - ต้น: ผมเจอสมุดบันทึกบนโต๊ะครู มันเขียนชื่อพวกเราทุกคนไว้ครบเลย! รินกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่มีทางเลือก แผนที่นั่นคือคำสั่ง และคำสั่งคือเงื่อนไขเดียวที่จะทำให้อีก 24 ชั่วโมงข้างหน้าเป็นอิสระ “ไปกันเถอะ” รินเอ่ยเสียงเรียบ พยายามคุมความสั่นในน้ำเสียง “ถ้าฉันตาย นายก็ไม่มีพยานยืนยันความบริสุทธิ์ของนายหรอกนะ คิน” ทั้งสองก้าวเข้าสู่เขตโรงเรียนเก่า บรรยากาศภายในวังเวงจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมคราม พื้นไม้ปูทางเดินที่ควรจะผุพังกลับดูมั่นคงผิดปกติ ประหนึ่งว่ามีใครบางคนเพิ่งซ่อมแซมมันไว้เพื่อต้อนรับแขกผู้มาเยือน พวกเขาเดินผ่านห้องเรียนที่มืดสนิท กระดานดำเต็มไปด้วยรอยขีดเขียนของชอล์กที่เพิ่งเขียนใหม่... เป็นชื่อของรินซ้ำๆ นับร้อยตัวอักษร เมื่อถึงหน้าประตูห้องพยาบาล กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ควรจะจางหายไปตามกาลเวลา กลับโชยออกมาแรงกล้าจนรินต้องยกมือปิดจมูก เธอผลักประตูออกเบาๆ แสงไฟฉายของคินกวาดไปรอบห้อง เตียงพยาบาลเรียงรายเหมือนปกติ แต่บนเตียงกลางห้อง... มีร่างหนึ่งนอนคลุมโปงอยู่ ร่างนั้นค่อยๆ ขยับตัวช้าๆ แผ่นหลังที่สั่นสะท้านดูคุ้นตาอย่างประหลาด “ใครน่ะ?” รินถามเสียงหลง ร่างนั้นหยุดนิ่ง ก่อนจะค่อยๆ ดึงผ้าห่มออกช้าๆ รินแทบหยุดหายใจ ใบหน้าที่เผยออกมาคือ... เด็กสาวที่มีหน้าตาเหมือนรินทุกประการ ยกเว้นเพียงดวงตาที่กลวงโบ๋และคราบเลือดที่ไหลอาบแก้ม [แอดมิน: พบเป้าหมายที่ 1... บทลงโทษเริ่มได้] ทันใดนั้น เสียงล็อคประตูดัง ‘แกร๊ก’ ดังมาจากด้านหลัง รินหมุนตัวกลับไปดู แต่สิ่งที่เธอพบไม่ใช่คิน... แต่เป็นห้องว่างเปล่าที่ไม่มีทางออกอีกต่อไป แล้วคินล่ะ? คินหายไปไหน? ก่อนที่ความมืดจะกลืนกินทุกอย่าง เสียงแจ้งเตือนไลน์ก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง - แอดมิน: ‘คิน’ ไม่เคยมีตัวตนตั้งแต่แรก... คนที่เธอคุยด้วยตลอดทางคือ ‘ใคร’ กันแน่ ริน? รินก้มมองพื้น แสงไฟจากมือถือส่องให้เห็นเงาบนผนัง เงาของเธอไม่ได้มีเพียงเงาเดียว แต่มันมีเงาของใครอีกคนยืนซ้อนทับอยู่ข้างหลัง พร้อมกับมือที่ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาบีบคอของเธอจากด้านหลังอย่างช้าๆ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ อย่าเพิ่งละสายตาจากกลุ่มไลน์นะคะ เพราะตอนหน้า ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวกว่าความตายกำลังจะเปิดเผยค่ะ