ใครจะทนไหวก่อนกัน

"บอกแล้วไงคะว่าถ้ายังดื้อ พีทจะจับทำโทษด้วยการ... ยึดคีย์บอร์ดแมคคานิคอลตัวโปรดสามวันติด!" เสียงทุ้มหวานที่จงใจลากเสียงยาวให้ดูน่าหมั่นไส้ดังขึ้น พร้อมกับนิ้วเรียวที่เคาะเบาๆ ลงบนโต๊ะไม้สีอ่อนในร้านคาเฟ่กึ่งสตูดิโอย่านอารีย์ บรรยากาศรอบตัวเราอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วอ่อนและเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ แต่เชื่อเถอะค่ะว่าเสียงเพลงพวกนั้นแทบจะไม่มีพื้นที่ในโสตประสาทของธันวาเลยในวินาทีนี้ ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นนักรีวิวไอทีสายดุ เจ้าของฉายา 'พ่อมดแห่งโลกไอทีผู้ไร้หัวใจ' กำลังนั่งตัวเกร็ง ขยับแว่นสายตาหนาเตอะรอบที่สี่ในรอบสองนาที ใบหน้าคมคายที่ปกติมักจะเรียบนิ่งราวกับหินผา ตอนนี้กลับขึ้นสีแดงเรื่อลามไปจนถึงใบหู ดวงตาภายใต้กรอบแว่นกำลังจดจ้องหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สั่นเตือนรัวๆ ไม่หยุด *แชตจาก: พีทผู้คลั่งรักและมูเตลูเบอร์หนึ่ง* *(1 notification)*: "เขินล่ะสิ พ่อมดไอที ปากบอกไม่แคร์ แต่หูแดงแจ๋เลยนะตัวแค่นี้" ธันวาเม้มปากแน่น พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะรักษามาดผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีผู้เยือกเย็น แต่ปลายนิ้วที่กำลังรัวแป้นพิมพ์ตอบกลับนั้นสั่นระริกเสียจนน่ากลัวว่ามือถือจะร่วงหล่นลงพื้น "ใครเขินคุณ ทะ... ทุเรศมากนะพีท เอาสมองส่วนไหนคิดว่าผมจะเขินข้อความไร้สาระแบบนั้น หะ... สถิติบอกชัดเจนว่ามนุษย์เรามักจะแสดงปฏิกิริยาอัตโนมัติเมื่อเจอความดันโลหิตสูงต่างหาก!" ธันวาโต้กลับเสียงแข็ง แต่หลบสายตา ไม่กล้าสบตาคนตรงข้ามที่กำลังส่งยิ้มหวานเชื่อมชนิดที่เรียกว่าน้ำตาลยังต้องยอมแพ้ พีทหัวเราะคิกคักในลำคอ ท่าทางของบล็อกเกอร์หนุ่มสดใสเสียจนแสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านกระจกใสยังต้องยอมหลีกทางให้ ร่างโปร่งขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นสะอาดๆ ลอยมาแตะจมูกธันวา "อ้าวเหรอคะ? นึกว่าเขินซะอีก ที่แท้ความดันโลหิตสูงนี่เอง... งั้นเดี๋ยวพีทต้องรีบวัดชีพจรให้พี่ธันวาซะแล้วมั้งคะเนี่ย ว่าเต้นเกินร้อยแปดสิบครั้งต่อนาทีหรือยัง" "หยุดเลยนะ! อยา… อย่าขยับเข้ามานะพีท นี่มันที่สาธารณะ คนมองเต็มไปหมดแล้ว!" ธันวาเอ็ดเสียงกระซิบ ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นไปอีกเมื่อเห็นพีทแกล้งทำท่าจะโน้มตัวข้ามโต๊ะมาจริงๆ เกมการหยอดที่เริ่มต้นจากฝั่งพีทตั้งแต่เมื่อสัปดาห์ก่อน ดำเนินมาถึงจุดที่ธันวาเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว ความภูมิใจในความเป็นคนมีเหตุผลของเขาพังทลายลงราบคาบทุกครั้งที่เจอสายตาวับWawประกายคู่นั้น แต่มีหรือที่คนอย่างพีทจะยอมรามือ "ใครมองไม่เห็นมีซะหน่อย ทุกคนเขากตั้งหน้าตั้งตาทำงานกันหมดแหละค่ะ... ยกเว้นก็แต่พี่ธันวานั่นแหละที่เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตา... เขินพีท" พีทแกล้งลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซน "ยอมรับมาเถอะค่ะว่าแพ้ทางพีทแล้ว ตั้งแต่ทริปทำบุญวัดดังรอบก่อน นี่ยังไม่รวมถึงข้อความบอกฝันดีทุกคืนที่พี่ธันวาแอบเปิดอ่านซ้ำสามรอบอีกนะ" "ใคร! ใครเปิดอ่านสามรอบ คุณเอาหลักฐานมาจากไหน อย่ามาปรักปรำกันนะ!" ธันวาเสียงหลง รีบปฏิเสธเป็นพัลวัน มือไม้เกะกะจนเกือบปัดแก้วกาแฟลาเต้หก "อ้าว ก็ระบบซอฟต์แวร์แชตมันฟ้องค่ะ ว่าผู้ใช้งาน 'ธันวาผู้ปากแข็ง' ใช้เวลาอ่านข้อความนั้นนานถึงส องนาทีสิบห้าวินาที ทั้งที่ปกติใช้เวลาอ่านแค่สามวินาที... ถ้าไม่เรียกว่าตกหลุมรักซ้ำๆ จะเรียกว่าอะไรล่ะคะ คุณนักรีวิว" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาเถียงไม่ออกจริงๆ ข้อมูลทางสถิติที่เขาภาคภูมิใจนักหนา กลับกลายเป็นหลักฐานมัดตัวที่ย้อนกลับมาทำร้ายเขาเสียเอง พ่อมดไอทีผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน ตอนนี้กลับพ่ายแพ้ให้กับบล็อกเกอร์สายมูที่ใช้ความน่ารักเข้าจู่โจมแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ บรรยากาศระหว่างเราเงียบลงไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องชงกาแฟและเสียงพูดคุยแผ่วเบาของลูกค้าโต๊ะอื่น ทว่าความเงียบครั้งนี้กลับไม่ได้น่าอึดอัดเลยสักนิด มันกลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้หัวใจในอกเต้นผิดจังหวะ พีทไม่ได้พูดจาหยอกล้อต่อแล้ว ดวงตาสีเข้มคู่สวยจ้องมองธันวาด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความมั่นใจและท่าทีทะเล้นเมื่อครู่เจือความอ่อนโยนลงไปจนน่าใจหาย "พี่ธันวาคะ..." พีทเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบa ผิดคาดจากมาดกวนประสาทเมื่อครู่ ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตา ชะงักไปกับประกายความจริงจังที่สะท้อนอยู่ในดวงตานั้น "อะ...อะไรอีก" "ที่พีทตามจีบ ตามหยอด ตามกวนใจพี่อยู่ทุกวันเนี่ย... รู้ใช่ไหมคะว่าไม่ได้ทำเล่นๆ" หัวใจของธันวากระตุกวูบ สติสัมปชัญญะที่พยายามประคับประคองมาตลอดหลุดลอยไปชั่วขณะ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ความกลัวลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้กำแพงความเยือกเย็นเริ่มสั่นคลอน เขาเป็นคนประเภทที่เชื่อมั่นในความแน่นอนและตรรกะ แต่ความรู้สึกที่พีชมอบให้มันเหนือการคำนวณเสียจนเขาหวาดกลัว... กลัวว่าจะเผลอตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้น "พีท... คือว่า..." ธันวาอ้าปากเตรียมจะหาเหตุผลทางสถิติมาอ้างเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าตามเคย แต่ทว่า... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ทโฟนของธันวาเองดังขึ้นแทรกกลางจังหวะพอดี มือหนารีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความหวังว่าจะใช้มันเป็นทางรอดจากสถานการณ์ชวนใจเต้นนี้ แต่ทว่าข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอกลับทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด และเลือดในกายเย็นเฉียบลงทันที ชื่อผู้ส่ง: **"แม่"** ข้อความ: *"ธันวา ลูกอยู่ที่ร้านกาแฟแถวอารีย์ใช่ไหม พอดีแม่กับน้องสาวแวะมาทำธุระแถวนั้น เดี๋ยวแม่เดินเข้าไปหานะคะ พอดีมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยเรื่องหนูพีทที่ลูกเล่าให้ฟัง"* ธันวาเบิกตากว้าง สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูงสุด ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เขาลืมหายใจไปชั่วขณะเมื่อเงยหน้าขึ้นมองประตูร้านที่กำลังผลักเปิดออก พร้อมกับร่างของหญิงวัยกลางคนผู้ทรงสง่างาม—คุณแม่ของเขาเอง—ที่กำลังกวาดสายตามองหาลูกชายท่ามกลางลูกค้าในร้าน... และเป้าหมายของท่านก็พุ่งตรงมาที่โต๊ะที่เรานั่งอยู่ตรงนี้พอดีเป๊ะ! "ตายจริง... นั่นคุณแม่รึเปล่าคะพี่ธันวา?" พีทหันไปมองตามสายตาของธันวา ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจไม่แพ้กัน เมื่อเห็นสายตาดุๆ และรอยยิ้มพินิจพิเคราะห์ที่คุณแม่ส่งตรงมายังเราทั้งคู่ สมุดบันทึกสีน้ำตาลฉบับนี้คงต้องขอพักเบรกความหวานไว้แค่นี้ก่อนนะคะ รี้ดเดอร์ที่รัก เพราะศึกหนักระดับสิบลากำลังจะเริ่มต้นขึ้นในวินาทีนี้แล้วค่ะ! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานและร่วมลุ้นไปกับคู่กัดคู่นี้ด้วยกันเสมอนะคะ รักค่ะ!