จุดจบคือจุดเริ่ม

กลิ่นเหม็นไหม้ของเนื้อหนังและควันสีดำที่คละคลุ้งจนแสบจมูก ยังไม่น่ากลัวเท่าเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของคนที่รินรดาเคยเรียกว่า "เพื่อนแท้" "ลาก่อนนะรินรดา ยัยโง่... ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ทั้งมรดกที่เธอโง่เซ็นยกให้ และไอ้บ้านรกๆ หลังนี้ ที่ดินตรงนี้จะถูกเปลี่ยนเป็นคอนโดหรูมูลค่าหลายร้อยล้าน ส่วนเธอ... ก็แค่เศษสวะที่ตายไปอย่างไร้ค่าในกองเพลิงก็พอแล้วค่ะ" เสียงดัดจริตของวรินทร์แว่วเข้ามาในโสตประสาท พร้อมกับเงาร่างของหญิงสาวผู้สวมชุดแบรนด์เนมราคาแพงที่ก้าวถอยหลังออกไปจากห้องครัวที่กำลังลุกท่วมไปด้วยเปลวเพลิง รินรดาล้มลงบนพื้นกระเบื้องที่ร้อนระอุ ร่างกายของเธอถูกไฟแผดเผาจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม ความเจ็บปวดแสนสาหัสกัดกินไปถึงกระดูก แต่สิ่งที่เจ็บปวดมากกว่าคือความจริงที่ว่า ตลอดชีวิตห้าปีที่ผ่านมา เธอเลือกเดินผิดทาง เธอทิ้งศิลา ผู้ชายคนเดียวที่รักและยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อสร้างอนาคตไปพร้อมกับเธอ เพียงเพราะคำลวงโลกของวรินทร์และสังคมจอมปลอมที่ตัดสินคนจากเปลือกนอก น้ำตาสายสุดท้ายไหลปะปนกับคราบเขม่าควัน ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะดับวูบลงพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องของเพลิงที่โหมกระหน่ำ *ฟึ่บ!* ดวงตากลมโตเบิกโพรงขึ้นทันที ร่างบางสะดุ้งสุดตัวจนเกือบตกจากเก้าอี้สำนักงานเบาะหนังราคาถูก เสียงคีย์บอร์ดในห้องทำงานรวมดังระรัว กลิ่นกาแฟสำเร็จรูปราคาประหยัดลอยแตะจมูก แทนที่จะเป็นกลิ่นไหม้ของเนื้อหนังและควันไฟ รินรดาหอบหายใจถี่กระชั้น หน้าอกกระเพื่อมไหวรุนแรง เธอยกมือสั่นเทาขึ้นลูบใบหน้าและลำคอ เนียนนุ่ม... ไม่มีรอยแผลเป็นจากไฟไหม้ ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน! "คุณรินคะ ทางฝ่ายบัญชีส่งงบดุลไตรมาสนี้มาให้ตรวจสอบแล้วค่ะ... สีหน้าคุณดูไม่ค่อยดีเลย ไหวหรือเปล่าคะ?" เสียงของพนักงานสาวลูกน้องในแผนกดังขึ้นข้างโต๊ะทำงาน พร้อมกับแฟ้มเอกสารที่ถูกวางลงเบาๆ รินรดากวาดสายตามองไปรอบตัวด้วยความตื่นตะลึง ปฏิทินตั้งโต๊ะสีซีดตรงหน้าปรากฏตัวเลขเด่นชัด—*วันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2562* ย้อนเวลากลับมา... เธอย้อนเวลากลับมาก่อนเกิดเหตุการณ์ทั้งหมดถึงห้าปีเต็ม! ช่วงเวลาที่เธอยังเป็นแค่พนักงานออฟฟิศธรรมดา ช่วงเวลาที่วรินทร์ยังทำทีเข้ามาตีสนิทเพื่อสูบเลือดสูบเนื้อ และที่สำคัญที่สุด... ช่วงเวลาที่ศิลากำลังจะตัดสินใจลาออกจากงานประจำเพื่อเริ่มต้นบริษัทสตาร์ทอัพเทคโนโลยีเล็กๆ ที่ทุกคนต่างหัวเยาะว่า "ไอ้ขี้คุยเพ้อฝัน" รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดจากอดีตชาติคือเครื่องเตือนใจชั้นดี ความแค้น ความเจ็บใจ และความโลภของพวกมันในชาติก่อน เธอจะใช้ "ความรู้" ที่มีในมือทวงคืนและเหยียบพวกมันให้จมดิน! รันรดาสูดหายใจเข้าลึก3 เพื่อดึงสติ ความคิดในหัวทำงานอย่างรวดเร็วดั่งคอมพิวเตอร์ควอนตัม ในยุคนี้ ปี 2019 หุ้นเทคโนโลยีตัวไหนกำลังจะก้าวกระโดดแบบเอ็กซ์โพเนนเชียล? บริษัทเซมิคอนดักเตอร์เจ้าไหนที่กำลังจะเซ็นสัญญามูลค่ามหาศาลกับบริษัทระดับโลก? และที่สำคัญที่สุด... กองทุนที่ศิลากำลังจะพัฒนาขึ้นมาเพื่อปฏิวัติวงการโลจิสติกส์ล่ะ? ในชาติก่อน เธอเคยปฏิเสธที่จะเซ็นเช็คเงินเก็บก้อนสุดท้ายให้เขา เธอเคยต่อว่าเขาว่าเพ้อเจ้อและไล่เขาออกจากห้องเช่าอันคับแคบ เพียงเพราะวรินทร์เป่าหูว่าเขาเป็นแค่ตัวถ่วงชีวิต *โง่เง่าสิ้นดี... ชาตินี้ไอ้ความโง่นั้นจะไม่มีวันเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด* รินรดาลุกขึ้นยืนพรวดจนเก้าอี้ล้มระเนระนาด สายตาทุกคู่ในออฟฟิศหันมามองเป็นตาเดียวด้วยความฉงนสนเท่ห์ เธอยกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะให้กับความตกตะลึงของคนรอบข้าง ก่อนจะก้าวเดินอย่างมั่นคงด้วยส้นสูงคู่เก่ง ตรงไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองเพื่อเก็บกระเป๋า โทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าในมือสั่นเตือนด้วยข้อความจากวรินทร์ที่ส่งมาออดอعอเซาะเพื่อหลอกลวงเธอเหมือนเช่นเคย *‘รินคะ เย็นนี้ว่างไหมคะ พอดีวรินทร์เจอรองเท้าแบรนด์ดังรุ่น Limited Edition เพิ่งลงเครื่องมาเองค่ะ อยากให้รินช่วยพิจารณาให้หน่อยน้าาา...’* รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ นิ้วเรียวสวยกดพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด *‘ว่างค่ะ... เดี๋ยวฉันจะไปหาเธอเอง เตรียมตัวรับของขวัญชิ้นใหญ่จากฉันได้เลย’* เธอโยนโทรศัพท์ลงกระเป๋าแบรนด์เนมมือสองสภาพมอมแมม ก่อนจะก้าวเท้าออกจากบริษัทโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีกเลย เป้าหมายแรกของเธอไม่ใช่การไปเดินช้อปปิ้งอย่างไร้สาระตามแผนเดิมของวรินทร์ แต่เป็นห้องพักเล็กๆ สกปรกที่อับชื้นซึ่งชายหนุ่มผู้โง่เขลาในสายตาคนอื่น—แต่เป็นอัจฉริยะในสายตาเธอ—กำลังนั่งเขียนโค้ดคอมพิวเตอร์ข้ามวันข้ามคืนด้วยความสิ้นหวัง ศิลา... รอฉันก่อนนะคะ ชาตินี้ฉันนี่แหละจะเป็นคนเปย์คุณให้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารเอง! รถแท็กซี่แล่นมาจอดหน้าตึกแถวเก่าแก่ย่านชานเมือง รินรดาก้าวลงจากรถ ท่ามกลางสายฝนปรอยๆ ที่เริ่มโปรยปลงมา เธอกำลังจะก้าวขึ้นบันไดไปเคาะประตูห้อง 302 แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินสวนลงมาอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นตัดหน้าเธอพอดี รินรดาชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่กำลังเดินผ่านเธอไปในความมืดสลัวของบันไดหนีไฟ—ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นทนายความส่วนตัวของตระกูลวรินทร์ ที่กำลังถือเอกสารลับบางอย่างซุกไว้ใต้เสื้อสูท พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งให้เธอก่อนจะเดินสวนออกไปอย่างไร้ร่องรอย! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางสายเปย์ไปด้วยกันนะคะ