ไลฟ์พังเพราะนายวิศวะ

“สาม สอง หนึ่ง... แอคชั่นค่ะพี่มินนี่!” นิ้วเรียวสวยของรินรดาจิ้มลงบนปุ่มสีแดงฉานบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ตั้งอยู่บนขาตั้งกล้องอย่างทะมัดทะแมง ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาใสแจ๋วหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อปรับโฟกัสไปยังเลนส์กล้อง พร้อมกับฉีกยิ้มกว้างระดับสิบเก้าองศาตามตำราประธานชมรมสื่อสารมวลชนดีเด่นที่เธอท่องจำมาตั้งแต่ปีหนึ่ง “สวัสดีค่ะทุกคน! ยินดีต้อนรับเข้าสู่ไลฟ์สดสุดพิเศษจากชมรมของเรานะคะ วันนี้รินรดาคนสวยคนเดิม เพิ่มเติมคือโปรเจกต์ใหญ่ ‘CUPID RUN คูิดรักพิทักษ์มอ’ ที่จะจัดขึ้นในสัปดาห์หน้า บอกเลยว่างานนี้ไม่ได้มีแค่ความฟินนะคะ แต่เรามีบูธกิจกรรมปังๆ รออยู่เพียบ ใครยังไม่มีคู่ พลาดงานนี้คือเตรียมขึ้นคานทองนิเวศน์ได้เลยค่ะ!” น้ำเสียงสดใสเจื้อยแจ้วดังเจิดจ้าแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องชมรมที่กำลังส่งเสียงฮัมเบาๆ รินรดากวาดสายตามองหน้าจอที่เริ่มมีตัวเลขผู้ชมกระโดดขึ้นหลักร้อยอย่างรวดเร็ว เธอหัวเราะคิกคักกับคอมเมนต์ทักทายจากลูกเพจที่วิ่งผ่านพรึบพรับเหมือนห่าฝน บรรยากาศกำลังไปได้สวย ยอดไลก์พุ่งกระฉูด คอมเมนต์ชมว่าประธานชมรมสวยน่ารักไหลมาเทมาจนรินรดาแทบจะลอยได้ กระทั่ง... ข้อความจากบัญชีผู้ใช้อันตรายโผล่พรวดขึ้นมาบนหน้าจอ *[Kavin.Eng]: ประธานชมรมสวยขนาดนี้ แต่ทำไมพูดมากจังวะ เหนื่อยแทน* รินรดาชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้ากระตุกค้างไปสามวิ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบว์ เธอกะพริบตาปริบๆ นึกว่าตัวเองตาฝาดไป แต่พอดูชื่อบัญชีชัดๆ อีกรอบ หัวใจเจ้ากรรมก็สูบฉีดเลือดขึ้นหน้าจนร้อนผ่าว *ไอ้คุณกวินทร์วิศวะตัวแสบ! แกโผล่มาหลอนฉันอีกแล้วเหรอวะ!* มินนี่ที่นั่งถือแท็บเล็ตคอยมอนิเตอร์หลังบ้านอยู่ข้างๆ หลุดขำพรืดออกมาจนตัวโยน รีบสะกิดแขนเพื่อนสนิทรินรดายิกๆ “แกร… ดูดิ อีตากวินทร์มาคอมเมนต์ว่ะ ยอดไลฟ์พุ่งจากสองร้อยเป็นห้าร้อยในสามวินาทีเพราะมันเลยนะเว้ย!” “พุ่งบ้าอะไรเล่า ยอดรวนหมดแล้วมั้งนั่น!” รินรดาแอบเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันกรอดๆ หน้ากล้อง เผลอหลุดเสียงบ่นงุบงิบออกมาโดยลืมไปว่าไมโครโฟนยังเปิดรับเสียงอยู่เต็มๆ *[Kavin.Eng]: ได้ยินนะฃะที่บ่น ปากเก่งแบบนี้ ระวังจะโดนจูบปิดปากกลางไลฟ์นะเด็กน้อย* กรี๊ดดดด! รินรดาอยากจะกรี๊ดออกมาเป็นภาษาฮิบรู ประโยคกำกวมชวนคิดลึกแถมยังพิมพ์ผิดคำว่า ‘นะ’ เป็น ‘ฃะ’ แบบตั้งใจกวนประสาทนั้น ทำเอาเหล่าลูกเพจสาวๆ ในไลฟ์กรี๊ดกร๊าดกันจนแชตแทบแตก คอมเมนต์ไหลเลื่อนด้วยความเร็วแสงจนอ่านแทบไม่ทัน *(ความคิดเห็นในไลฟ์)* *‘อุ๊ย ใครอ่ะ แฟนประธานเหรอ’* *‘แกกกก ประโยคเมื่อกี้มันกร้าวใจมาก กวินทร์ไหนวะ วิศวะป่ะเนี่ย’* *‘เขินแทนรินรดา หน้าแดงถึงหูแล้วแม่!’* “E-อีตากวินทร์ บ้าที่สุด!” รินรดาหลุดคำอุทานหลุดลุคประธานชมรมไปเต็มๆ เธอนิ่วหน้า หันไปจ้องเขม็งใส่หน้าจอราวกับจะทะลุจอไปบีบคอคนพิมพ์ “ใครเด็กน้อยของคุณยะ! ฉันแก่กว่านายตั้งสามเดือน อย่ามามั่วซั่วในไลฟ์ประชาสัมพันธ์งานทางการของเรานะ เว้นพื้นที่ให้คนทำมาหากินทำมาหากินบ้างเถอะพ่อคุณ!” *[Kavin.Eng]: ไม่รู้เว้ย รู้แต่ว่าถ้าไม่หยุดบ่น เดี๋ยวผมเดินไปปิดปากให้ถึงห้องชมรมตอนนี้เลยนะ ริน…* ข้อความสั้นๆ แต่ทิ้งน้ำหนักคุกคามหัวใจไว้อย่างร้ายกาจทำเอาลมหายใจของรินรดาสะดุดกึก เธออ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันชั่วขณะ *เดี๋ยว... หมอนี่ไม่ได้อยู่ที่ตึกคณะวิศวะเหรอ ทำไมใช้คำว่าเดินมาวะ หรือว่า...* “ริน...” เสียงเคาะประตูกระจกห้องชมรมดังขึ้นก๊อกๆ ขัดจังหวะความคิด รินรดาหันขวับไปมองตามเสียง หัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่มเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของหนุ่มวิศวะในชุดช็อปสีกรมท่าเข้มพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนแข็งแรงกำลังยืนยันตัวตนอยู่หลังกระจกใส ใบหน้าหล่อเหลาคมคายประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากกวนประสาทที่เธอเห็นทีไรเป็นต้องอยากหยิกให้เนื้อเขียวทุกที ในมือหนานั้นถือสมาร์ทโฟนสว่างวาบคาอยู่ และนิ้วโป้งข้างหนึ่งก็กำลังเคาะหน้าจอยิกๆ *(เสียงแจ้งเตือนแชตส่วนตัวดังขึ้นติ๊ง!)* *[Kavin.Eng]: เปิดประตูให้หน่อยครับเด็กดื้อ คนดูในไลฟ์รอดูหน้าแฟนเธออยู่เนี่ย* รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองหน้าจอไลฟ์ที่ตอนนี้ยอดวิวทะลุพันไปเรียบร้อยแล้ว หันไปมองมินนี่ที่ส่งสายตายุกยิกเชียร์อัปให้เปิดประตูด้วยความตื่นเต้นระทึกใจ และสุดท้าย... หันไปสบตากับร่างสูงที่ยืนยันการมีตัวตนอยู่หลังประตูด้วยแววตาท้าทายแกมเอ็นดู รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของกวินทร์ที่ส่งผ่านมาทางกระจกใส ทำให้รินรดารู้สึกได้ทันทีว่า... ไลฟ์ประชาสัมพันธ์ชมรมสุดสงบเรียบร้อยของเธอในวันนี้ ได้พังทลายลงไม่เป็นท่าด้วยน้ำมือของนายวิศวะตัวตึงคนนี้เสียแล้วค่ะ! หวังว่าตอนแรกนี้จะทำให้คุณรี้ดอมยิ้มและอินไปกับความกวนของพ่อหนุ่มวิศวะกับยัยตัวแสบของเรานะคะ แล้วมาลุ้นตอนต่อไปกันค่ะ!