แชตเดือดเลือดพล่าน

"ปล่อยฉันนะ!" เสียงกระซิบลอดไรฟันของรินรดาดังขึ้นพร้อมกับแรงทุบตุ้บที่อกเสื้อสูทช็อปสีดำสนิท มือเรียวพยายามแกะมือปลาหมึกของกวินทร์ที่ยังคงเหนี่ยวรั้งเอวเธอไว้แน่น ราวกับว่าถ้าปล่อยมือแล้วเธอจะละลายหายไปกับอากาศ ท่ามกลางสายตาของเหล่านักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่เดินข้ามไปมาหน้าตึกภาควิชา บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบจะได้ยินเสียงกระแสไฟฟ้าสถิตปะทะกันในอากาศ ธันวาที่ยืนหน้าเสียอยู่ไม่ไกล กัดฟันกรอดด้วยความไม่สบอารมณ์ ดวงตาคมกริบมองกวินทร์ด้วยแววตาท้าทาย "เฮ้ย นายวินทร์ ปล่อยมือน้องเขาก่อนเถอะ น้องเขารำคาญแล้วมั้ง" กวินทร์ไม่แม้แต่จะชายตามองธันวาด้วยซ้ำ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวของหนุ่มวิศวะตัวตึงหันมามองคนในอ้อมแขนที่ตอนนี้หน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธ (และเขินอายปนเปกันไป) มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มแบบที่รินรดารู้สึกว่า *'น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก'* "เรื่องของผัวเมีย... คนนอกเขาไม่เสือกกันหรอกมั้งครับ คุณธันวา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเน้นทีละคำ ชัดเจนและกวนประสาทจนรินรดากลั้นใจไม่ไหว ต้องเหยียบลงไปบนรองเท้าผ้าใบแบรนด์ดังของอีกฝ่ายเต็มแรง! "โอ๊ย! ยัยตัวแสบ มือหนักตีนหนักแบบนี้ เดี๋ยวก็จับทำเมียซะหรอก" กวินทร์แกล้งร้องโอ๊ยเสียงดังเกินจริง แต่ยอมคลายอ้อมแขนออกนิดหน่อย รินรดาจึงสลัดตัวหลุดออกมาได้สำเร็จ เธอถอยหลังไปสามก้าว จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่ด้วยความหงุดหงิด "ใครเมียนาย! พูดจาพล่อยๆ แบบนี้เดี๋ยวแม่ฟ้องอาจารย์แน่!" รินรดาชี้หน้าคาดโทษ แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพราะโกรธอย่างเดียวหรอกนะ... แต่เพราะประโยคเมื่อครื้อมันดันดังทะลุเข้าไปในโสตประสาทจนหัวใจเต้นผิดจังหวะต่างหากเล่า! ธันวาเห็นสบโอกาสจึงรีบก้าวเข้ามาหา "ริน... ไปกันเถอะ อย่าไปคุยกับคนพวกนี้เลย เสียเวลาเปล่า" "ใครว่าฉันจะไปกับนาย?" รินรดาหันไปแหวใส่ธันวาต่อทันที ทำเอาหนุ่มต่างคณะถึงกับชะงัก "แล้วก็นะธันวา เลิกตามตื้อฉันสักทีเถอะ ฉันรำคาญ!" พูดจบ รินรดาก็กระแทกส้นเท้าเดินหนีออกมาจากตรงนั้นทันที ทิ้งให้สองหนุ่มยืนจ้องหน้ากันประหนึ่งสนามรบขนาดย่อม กวินทร์ปรายตามองธันวาด้วยรอยยิ้มเย็นชา ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอแล้วเดินสาวเท้ายาวๆ ตามร่างบางของประธานชมรมสื่อฯ ไปติดๆ ชนิดที่เรียกว่าระยะประชิดตัว ตุบ! รินรดาเดินเลี้ยวมาหลบมุมตรงสวนหย่อมข้างตึกภาควิชาเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ยังไม่ทันจะได้สูดหายใจเข้าลึกๆ เงาสูงใหญ่ของใครบางคนก็ทาบทับลงมาซะก่อน "เดินเร็วจังวะ เป็นนักวิ่งมาราธอนเก่าเหรอครับคุณประธาน" เสียงกวนๆ ดังขึ้นข้างหู รินรดาหันขวับไปเตรียมจะวีนใส่ แต่กลับพบว่าใบหน้าหล่อเหลาของกวินทร์อยู่ห่างจากเธอแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ รินรดรดแก้มจนเธอต้องผถดถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับกำแพงอิฐ "ถอยไปนะ! มาเดินตามฉันทำไมเนี่ย นายว่างมากรึไงวิศวะ!" "ว่างดิ... ว่างพอจะมาเคลียร์เรื่องที่เรายังคุยกันไม่จบ" กวินทร์ยื่นมือแกร่งไปยันกำแพงกักตัวเธอไว้ทั้งสองข้าง ก้มหน้าลงมามองสำรวจใบหน้าเนียนที่กำลังพยายามหลบสายตา "เมื่อกี้ปฏิเสธไอ้ธันวาซะเสียงแข็งเชียวนะ หวงตัวเหรอ หรือว่าหวงฉัน?" "เพ้อเจ้ออะไรของนายเนี่ย! หลบไปเลยนะ!" รินรดาพยายามดันอกแกร่งออก แต่แรงผู้หญิงหรือจะสู้แรงผู้ชายอกสามศอกแถมยังเป็นตัวตึงสายกิจกรรมอย่างเขาได้ เธอทำได้แค่ฮึดฮัดพองลมในแก้มเหมือนปลาปักเป้า กวินทร์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาพราวระยับคู่นั้นกวาดมองอาการขัดเขินที่ถูกกลบเกลื่อนด้วยความเกรี้ยวกราด "เปล่าเพ้อเจ้อสักหน่อย ก็เห็นอยู่ว่าหึง... เอ๊ย หวงตัวจากมัน" "กวินทร์!" "ครับ? เรียกซะเสียงหวานเชียว" "ฉันเกลียดนายที่สุด!" "เกลียดแปลว่ารัก เกลียดมากแปลว่ารักมาก อันนี้หลักจิตวิทยาพื้นฐานเลยนะเด็กน้อย" กวินทร์ยักคิ้วกวนๆ ก่อนจะควักโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าช็อป กดปลดล็อกหน้าจอด้วยความรวดเร็ว "เอ้อ ในเมื่อเจอตัวพอดี... เดี๋ยวเรามาเคลียร์กันในกลุ่มคณะหน่อยดีกว่า มิตรรักแฟนเพลงเขารอเผือกกันเพียบ" รินรดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง "กลุ่มคณะอะไรของนาย?" ยังไม่ทันที่กวินทร์จะตอบ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของรินรดาก็สั่นครืดคราดยาวเหยียดราวกับนัดกันมา *Rrrr!* รินรดากดหยิบมือถือขึ้นมาดูด้วยความสงสัย ก่อนเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความนับร้อยข้อความไหลทะลักเข้ามาในแอปพลิเคชันไลน์กลุ่มใหญ่ [รวมพลคนวิศวะ & สื่อสร้างสรรค์ (Official)] กลุ่มที่มีสมาชิกเกือบห้าร้อยคน! มินนี่ (เพื่อนสนิทสายปั่น): *อุ๊ย! กลิ่นความรักมันลอยมาแต่ไกล ยัยรินแกอยู่ไหนทำไมหน้าแดงคะซิส? @รินรดาคนสวยขา* พี่บгส (ประธานสโม): *อะไรวะไอ้วินทร์ พาว่าที่ภรรยาไปปรับทัศนคติแถวไหน ทำไมน้องรินถึงหน้าบูดเป็นตูดลิงแบบนั้น* กวินทร์ตัวตึง: *@รินรดาคนสวยขา ส่งสติกเกอร์รูปหมางอนมาหน่อยสิครับ คนอะไรดุชะมัด ยิ่งดุยิ่งน่าฟัด เอ๊ย น่าเอ็นดู* รินรดาเห็นข้อความนั้นถึงกับเลือดขึ้นหน้า นิ้วเรียวรีบกดแป้นพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความโมโห รินรดา: *ไอ้พี่กวินทร์บ้า! ใครน่าฟัดวะ! พูดจาแบบนี้เดี๋ยวแม่เตะก้านคอคว่ำกลางกลุ่มเลยนะ! 💢* กวินทร์ตัวตึง: *(ส่งสติกเกอร์น้องหมาทำหน้าแบ๊วปนกวนประสาท)* *ดุจังวะเมียเนี่ย กลัวแล้วครับคุณประธาน แต่ถ้าเตะ... เปลี่ยนเป็นหอมแก้มแทนได้ป่ะล่ะ* มินนี่ (เพื่อนสนิทสายปั่น): *กรี๊ดดดดดดด! พ่อบ้านใจกล้า! แคปหน้าจอไว้เร็วทุกคน! ประธานชมรมสื่อฯ โดนรุกหนักแล้วแม่จ๋า!* พี่บгส (ประธานสโม): *กราบความกล้าของไอ้วินทร์ กล้าหยอกเสือสาวประจำมหาลัย เดี๋ยวก็โดนสับเละหรอกไอ้น้อง* รินรดารู้สึกเหมือนเลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าจนร้อนผ่าวไปหมด เธอเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงที่ยืนกดยิ้มกริ่มถือมือถือพิมพ์ข้อความยุกยิกอยู่ตรงหน้า รินรดากัดริมฝีปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ นิ้วเรียวกดส่งสติกเกอร์รูปหนระเบิดตูมตามรัวๆ ใส่แชตกลุ่มเพื่อเป็นการประท้วง รินรดา: *หยุดพูดมากนะ! ไม่งั้นฉันบล็อกแชตนายจริงๆ ด้วย!* กวินทร์ตัวตึง: *บล็อกแชตไลน์ก็ได้นะ แต่ในใจนี่สิ... จะบล็อกยังไงไหว ในเมื่อพี่เข้าไปอยู่ในนั้นตั้งนานแล้ว* รินรดาชะงักกึก ข้อความนั้นปรากฏขึ้นบนหน้าจอมือถือ พร้อมกับจังหวะที่กวินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอพอดี แววตาคมกริบเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นลึกซึ้งที่ทำเอาโลกทั้งใบของรินรดากะพริบวูบไปชั่วขณะ ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่เป็นรอยยิ้มที่จริงจังจนน่ากลัว... กลัวว่าหัวใจเจ้ากรรมจะเผลอเต้นผิดจังหวะให้คนตรงหน้าจริงๆ "อ่ะ... อะไiเล่า มองอะไร!" รินรดาเสหลบสายตา แก้เขินด้วยการผลอกอกเขาเบาๆ แล้วกaับหลังหันเตรียมจะวิ่งหนี แต่ทว่า... กวินทร์กลับไวกว่า เขาสืบเท้าเข้ามาคว้าข้อมือเล็กไว้แล้วดึงกลับเข้ามาประชิดตัวอีกครั้งอย่างง่ายดาย ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่สั่นประสาทคนฟังจนขนลุกซ่า "จะรีบไปไหนล่ะครับ... ในเมื่อความลับในแชตส่วนตัวที่เรายังคุยกันไม่เคลียร์..." กวินทร์เว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ดวงตาพราวระยับมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นไหว "รอดูข้อความต่อไปให้ดีนะ... เพราะฉันกดส่งคำสารภาพรักไปแล้ว และถ้านายกดเปิดอ่านตอนนี้... นายจะไม่มีวันหนีฉันพ้นอีกเลย" รินรดายืนแข็งทื่อ ข้อมือถูกตรึงไว้ด้วยมืออุ่นจัด ขณะที่เสียงแจ้งเตือนไลน์ส่วนตัวดังขึ้น *ติ๊ง!* พร้อมกับชื่อแชตของกวินทร์ที่เด้งขึ้นมาหราatหน้าจอ... โดยที่เธอยังไม่กล้าแม้แต่จะก้มลงมองมันเลยด้วยซ้ำ! ขอบคุณที่ติดตามความฟินระดับพรีเมียมจาก ชาพีชหวานน้อย แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะคะ!