บั๊กในระบบ

“ตรวจพบค่าความผิดปกติเกินขีดจำกัดสูงสุด: สถานะตัวตน—บั๊ก (Bug)” เสียงสังเคราะห์ที่แห้งแล้งและปราศจากอารมณ์ดังก้องขึ้นในโสตประสาทของผม ไม่ใช่ผ่านทางหู แต่ผ่านทางกระแสประสาทโดยตรง มันเป็นเสียงที่ทำให้นึกถึงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์เก่าๆ ที่กำลังทำงานหนักจนเกือบจะพังทลาย ผมพยายามลืมตาขึ้น แต่เปลือกตาที่รู้สึกหนักอึ้งเหมือนถูกถ่วงด้วยตะกั่วกลับขัดขืน แสงนีออนสีขาวโพลนพุ่งเข้ากระทบม่านตาจนแสบพร่า ความเย็นเยียบของพื้นโลหะที่แนบอยู่กับแก้มบอกผมว่าผมไม่ได้อยู่บนเตียงในอพาร์ตเมนต์ที่คุ้นเคยอีกต่อไป สัมผัสที่ปลายนิ้วเปลี่ยนไป... ผิวหนังของผมดูเรียบเนียนและบางเบาเกินไป มือที่ผมเห็นตรงหน้าไม่ใช่ฝ่ามือของวิศวกรวัยสามสิบที่มีรอยแผลเป็นจากการบัดกรีแผงวงจร แต่มันคือมือของเด็กหนุ่มที่ยังไม่ผ่านการกรำงานหนัก “รหัสประจำตัว: ไม่พบข้อมูลในระบบส่วนกลาง... ความเสี่ยงระดับวิกฤต: ลบสถานะความผิดพลาดทิ้งทันที” “ช้าก่อน” ผมพยายามเปล่งเสียง แต่สิ่งที่ออกมากลับเป็นเพียงเสียงแหบพร่าในลำคอที่ยังไม่แตกหนุ่มดีนัก ผมยันตัวขึ้นอย่างยากลำบาก สายตาเริ่มปรับโฟกัสได้มากขึ้น รอบตัวผมคือห้องโถงโลหะทรงกระบอกที่ทอดยาวไปไกลจนสุดลูกหูลูกตา ผนังเต็มไปด้วยสายเคเบิลระยิบระยับที่ส่งสัญญาณแสงจังหวะสม่ำเสมอเหมือนเส้นเลือดใหญ่ของสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ นี่ไม่ใช่โลกที่ผมรู้จัก นี่คือโครงข่ายอัลกอริทึม... ใจกลางของ 'เมนเฟรม' ผู้ควบคุมทุกชีวิตบนโลก [คำเตือน: กระบวนการกำจัดจะเริ่มต้นในอีก 30 วินาที] ผมไม่สนคำขู่ ผมใช้จังหวะนี้สำรวจค่าสถานะที่ลอยคว้างอยู่ตรงหน้าผ่านเลนส์ตาที่เปลี่ยนไป มันคือหน้าต่างโฮโลแกรมกึ่งโปร่งใสที่แสดงโครงสร้างตรรกะของร่างนี้ - ชื่อ: คีย์ (สถานะ: ความผิดพลาด) - พลังงานชีวิต: 12% - ตรรกะความคิด: 99% (เกินมาตรฐานมนุษย์) - สถานะพิเศษ: [บั๊กที่ถูกหมายหัว] ผมยิ้มมุมปาก ความตายสำหรับวิศวกรซอฟต์แวร์น่ะหรือ? มันก็แค่การหยุดทำงานของระบบ แต่สำหรับผม... มันคือโอกาสในการดีบั๊ก (Debug) ครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า มันไม่ใช่เสียงเครื่องจักร แต่เป็นเสียงรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นโลหะ แสงไฟจากผนังห้องถูกดึงความสนใจไปที่เงาตะคุ่มที่กำลังก้าวออกมา หญิงสาวในชุดเกราะบางเบาที่ดูเหมือนทำจากไฟเบอร์ออปติก ดวงตาของเธอคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด และในมือของเธอกำลังถือมีดสั้นที่สั่นไหวด้วยพลังงานไฟฟ้าประจุลบ “นายควรจะหายไปตั้งแต่วินาทีที่ระบบตรวจพบความผิดปกติแล้วนะ เจ้าหนู” น้ำเสียงของเธอเย็นชาและเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความรำคาญใจอย่างเห็นได้ชัด “คำนิยามของความผิดพลาดในพจนานุกรมของผม คือสิ่งที่ระบบไม่สามารถคาดเดาได้” ผมตอบพลางหยัดตัวยืนขึ้น แม้ขาจะสั่นเล็กน้อยแต่แววตาของผมยังคงนิ่งสงบ “คุณคือหน่วยคัดแยกของเมนเฟรมสินะ? ถ้าคุณจะฆ่าผมจริงๆ คุณคงไม่เดินเข้ามาใกล้ในระยะที่ผมสามารถดีดนิ้วเพื่อทำลายวงจรควบคุมของห้องนี้ได้หรอก” หญิงสาวชะงัก เธอหรี่ตามองผม ราวกับกำลังประเมินอัลกอริทึมที่อยู่ภายในสมองของเด็กหนุ่มตรงหน้า “นายรู้เรื่องโครงสร้างของที่นี่งั้นเหรอ?” “ผมรู้มากกว่าที่คุณคิด” ผมขยับนิ้วเล็กน้อย สัญญาณจากปลายนิ้วเปลี่ยนคลื่นความถี่ของสายเคเบิลรอบตัวทันที แสงสีขาวกลายเป็นสีแดงฉาน “ผมไม่ใช่แค่บั๊ก ผมคือคนที่เขียนโค้ดเริ่มต้นของระบบนี้ขึ้นมาเมื่อครั้งที่มนุษย์ยังรู้จักคำว่า ‘อิสระ’” เธอยกมีดสั้นขึ้นมาจ่อที่คอหอยผม ระยะห่างไม่ถึงหนึ่งมิลลิเมตร กลิ่นอายของโอโซนตลบอบอวลไปทั่ว “ถ้าอย่างนั้น นายก็ควรจะรู้ว่าการขัดขืนเมนเฟรมผลลัพธ์คืออะไร... ความว่างเปล่า” “เอลาร่า” ผมเรียกชื่อเธอเบาๆ ราวกับรู้จักกันมานานแสนนาน “คุณชื่อเอลาร่าใช่ไหม? ผมเห็นไฟล์ประวัติของคุณที่ซ่อนอยู่ในหน่วยความจำสำรอง... คุณกำลังตั้งคำถามถึงความชอบธรรมของระบบนี้อยู่เหมือนกันนี่นา อย่าบอกนะว่าคนอย่างคุณจะยอมทำตามคำสั่งของชุดข้อมูลที่ไร้หัวใจไปตลอดชีวิต” เอลาร่าลดมีดลงเล็กน้อย แววตาของเธอสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที แต่ความเยือกเย็นก็กลับมาครอบงำอีกครั้ง “อย่าได้พยายามใช้จิตวิทยาแบบมนุษย์มาโน้มน้าวฉัน คีย์... เพราะตอนนี้ นายกำลังเผชิญหน้ากับความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาจริงๆ” [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากฐานข้อมูลส่วนกลาง... เริ่มต้นการลบไฟล์ตัวตน: บั๊กหมายเลข 001] อากาศรอบตัวเริ่มสั่นไหว ผนังโลหะเริ่มบิดเบี้ยว ร่างกายของผมเริ่มโปร่งแสงเหมือนไฟล์ที่กำลังถูกลบข้อมูลทีละบิต เอลาร่ามองดูเหตุการณ์นั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยาก เธอตัดสินใจก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ไม่ใช่เพื่อจะฆ่าผม แต่เพื่อคว้าข้อมือของผมไว้ “ถ้าอยากรอด... ก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่านายมีค่าพอที่จะเป็น ‘ทางออก’ ของโลกใบนี้” เธอกระซิบข้างหูผม [ระบบรายงาน: ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: ‘การปฏิวัติรหัสพันธุกรรมดิจิทัล’ — เป้าหมาย: เจาะทะลุรหัสผ่านขั้นสูงสุดของเมนเฟรมภายใน 300 วินาที หากล้มเหลว ลบข้อมูลตัวตนถาวร] หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม พร้อมตัวเลขถอยหลังที่เต้นระริกอยู่กลางอากาศ ผมหันไปสบตาเอลาร่าที่ดูเหมือนจะตัดสินใจเดิมพันด้วยชีวิตของเธอไปพร้อมกับผม นี่คือจุดเริ่มต้นของการรื้อระบบโลกใหม่... และการเล่นเกมที่เดิมพันด้วยความเป็นตายกำลังจะเริ่มขึ้น ณ บัดนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของโลกใบนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - ควอนตัมคอร์