ฟื้นคืนในร่างศิษย์สวะ

กลิ่นคาวเลือดเก่าแก่ที่ยังไม่ทันจางหายจากห้วงสำนึก ผสมปนเปเข้ากับกลิ่นอับชื้นของยาสมานแผลราคาถูก ราวกับตอกย้ำความอัปยศอดสูที่วิญญาณระดับมหาเทพไม่สมควรได้รับแม้แต่เศษเสี้ยว “ไป๋จิน… เจ้าคิดจะนอนเป็นผีเฝ้าเรือนพักศิษย์สวะไปถึงไหนกัน? งานตักน้ำแบกฟืนของเขตตะวันตกวันนี้ หากเจ้ายังทำไม่ลุลีลุล่วง ข้าจะหักเบี้ยเลี้ยงหินปราณขั้นต่ำสามก้อนของเดือนนี้เสีย!” เสียงแหลมสูงบาดหูของผู้อาวุโสรอง ‘จ้าวเฟิง’ ดังสะท้านก้องเรือนไม้ไผ่ที่ผุพัง แรงกระแทกจากปลายเท้าที่เตะเข้าที่โครงประตูอย่างรุนแรง ทำให้ฝุ่นผงร่วงหล่นลงมากลบใบหน้าที่ซีดเซียวของร่างบางบนเตียง ไป๋จินค่อยๆ ลืมตาขึ้น นัยน์ตาคู่ที่เคยสะท้อนภาพดาราดับสูญและอาณาจักรพังทลาย บัดนี้กลับมืดสนิทราวกับห้วงมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านจนจ้าวเฟิงที่ยืนค้ำหัวอยู่ถึงกับสะท้านเยือกในสันหลังอย่างไม่มีสาเหตุ *นี่ข้า… กลับมาเกิดใหม่จริงหรือ?* ในห้วงความคิดของมหาเทพกระบี่ ภาพสุดท้ายที่ปรากฏชัดเจนคือกระบี่โลหิตสวรรค์ที่แทงทะลุหัวใจโดยน้ำมือของ ‘อวิ๋นเทียน’ ศิษย์น้องผู้ที่เขาเคยชุบเลี้ยงและถ่ายทอดวิชาให้ด้วยความไว้วางใจ ความโลภและความทะเยอทะยานทำให้มิตรภาพกลายเป็นเถ้าธุลี ความตายในวันนั้นไม่ได้นำมาซึ่งความสิ้นหวัง แต่มันคือเชื้อไฟที่ถูกสลักลึกไว้ด้วยความแค้นระดับเผ่าพันธุ์ “มองหน้าข้าหรือ? เจ้าศิษย์ไร้รากฐาน ไร้จุดตันTian (ตันเถียน) พังทลายเช่นเจ้า ยังกล้าใช้สายตาอวดดีเช่นนี้มองผู้อาวุโสอีกรึ!” จ้าวเฟิงแค่นเสียงหัวเราะอย่างดูถูกเหยียดหยาม ฝ่ามือหนาเงื้อขึ้นหมายจะตบสั่งสอนเจ้าเด็กสวะตรงหน้าให้หลาบจำ ทว่า… ไม่มีเสียงกระทบเนื้อ ฝ่ามือของจ้าวเฟิงหยุดชะงักกลางอากาศราวกับถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น อุณหภูมิภายในห้องพักแคบๆ ลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ดวงตาของจ้าวเฟิงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเขาพบว่าแขนของตนขยับไม่ได้แม้แต่น้อย ราวกับกระดูกทุกท่อนกำลังถูกบีบอัดด้วยแรงกดดันมหาศาลจากฟ้าดิน “เจ้า… ทำอะไร… วิชาอัปpreyอะไรกัน?” จ้าวเฟิงเค้นเสียงถามด้วยความยากลำบาก เหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผาก ไป๋จินค่อยๆยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า ท่าทางของเขาไม่ได้ดูเหมือนคนป่วยใกล้ตายแม้แต่น้อย หากแต่สง่างามและเย่อหยิ่งราวกับพญามังกรที่กำลังลืมตาตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน เขากวาดสายตามองมือของตนเอง ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป เส้นชีพจรปราณถูกทำลายจนย่อยยับ ตันเถียนมีรอยร้าวขนาดใหญ่จากการฝึกวิชาผิดพลาดตามที่สำนักจัดฉากไว้ ช่างเป็นกลอุบายที่สกปรกสิ้นดี เพื่อแย่งชิงคัมภีร์กระบี่เก้าสวรรค์ที่ติดตัวเขามา พวกมันถึงกับยอมทำลายรากฐานชีวิตของศิษย์ในสายเลือดเดียวกัน “เจ้าสำนักอวิ๋นเทียน… คงคิดว่าข้าดับสูญไปพร้อมกับวิญญาณแล้วสินะ” น้ำเสียงของไป๋จินแหบพร่าแต่นิ่งสนิท ทว่าทุกคำที่เปล่งออกมากลับสั่นสะเทือนแก้วหูของจ้าวเฟิงจนเลือดซอยไหลออกจากมุมปาก “เจ้า… เจ้าไม่ใช่ไป๋จิน!” จ้าวเฟิงหวาดกลัวจนสุดขั้วหัวใจ พลังกดดันอันไร้รูปร่างนี้ไม่ใช่สิ่งที่ศิษย์สวะผู้หนึ่งจะสามารถปลดปล่อยออกมาได้ มันคือ "เจตంటะกระบี่" (Sword Intent) ที่บริสุทธิ์และทรงพลังยิ่งกว่าเจ้าสำนักของพวกเขาเสียอีก! ไป๋จินไม่ได้สนใจคำหวาดผวาของอีกฝ่าย ปลายนิ้วเรียวยาวสะบัดเบาๆ ในอากาศ อักขระปราณโบราณสีทองจางๆ ปรากฏขึ้นชั่วพริบตาก่อนจะจมหายเข้าไปในหน้าผากของจ้าวเฟิง “กลับไปบอกอวิ๋นเทียน…” ไป๋จินก้าวลงจากเตียง ชายผ้าขาดวิ่นสะบัดตามแรงลมยามที่เขาเดินผ่านร่างของผู้อาวุโสผู้ยิ่งใหญ่ “ว่าหนี้เลือดเมื่อสามปีก่อน… ไป๋จินผู้นี้ จะไปทวงคืนด้วยกระบี่ในมือของข้าเอง” ตุบ! ทันทีที่ไป๋จินก้าวพ้นธรณีประตูเรือนพัก ร่างของจ้าวเฟิงก็ทรุดฮวบลงกับพื้น หมดสติไปพร้อมกับความทรงจำส่วนหนึ่งที่ถูกผนึกไว้ด้วยค่ายกลจิตวิญญาณ แสงตะวันยามสายส่องกระทบแผ่นหลังที่ดูผอมบางแต่มั่นคงดั่งขุนเขา ไป๋จินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเบื้องบน ที่ซึ่งเมฆหมอกปกคลุมสำนักกระบี่เมฆาอันยิ่งใหญ่ ยุทธภพนี้กว้างใหญ่ไพศาล และหนทางสู่การล้างแค้นยังอีกยาวไกล ทว่า ในวินาทีที่เขาก้าวเท้าออกไปพ้นเขตเรือนพัก เสียงระฆังโบราณจากยอดเขาหลักก็ดังสนั่นหวั่นไหวติดต่อกันถึงเก้าครั้ง—สัญญาณของการเปิดประตูทดสอบศิษย์สายใน และการมาถึงของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญจาก "วังมัจฉาเมฆา" ที่ทำให้สีหน้าของผู้อาวุโสทุกคนในสำนักต้องแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือด ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในเส้นทางแห่งคมกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ