วางมีดผ่าตัดมาจับตะหลิว

ใบลาออกแผ่นนั้นถูกเซ็นด้วยปากกาหมึกซึมราคาแพง ก่อนจะถูกปาลงบนโต๊ะกระจกใสของผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังอย่างไม่ไยดี เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวดัง *“ป้าบ”* สะท้อนก้องห้องทำงานหรูหราที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความโลภและความเสแสร้ง “คุณรินรดา! นี่คุณเสียสติไปแล้วหรือไง หมอผ่าตัดฝีมือดีอย่างคุณกำลังจะขึ้นเป็นหัวหน้าแผนกอยู่รอมร่อ ทำไมถึงมาทิ้งอนาคตเพราะเรื่องไร้สาระแค่นี้!” เสียงของผู้อำนวยการหนุ่มใหญ่ตวาดลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวที่สูญสมบัติชิ้นงามทำเงินให้โรงพยาบาล รินรดายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมและเด็ดเดี่ยว เธอปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนเสื้อสูทสีครีมเข้ารูป ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างนึกขัน “ไร้สาระอย่างนั้นหรือคะท่านผอ. การต้องมารับหน้าแทนลูกชายเส้นใหญ่ของคุณที่ทำคนไข้เกือบตายในห้องผ่าตัด แล้วให้ฉันเอาชื่อเสียงที่สะสมมาทั้งชีวิตไปแลกกับเงินปิดปากกระจ้อยร่อย แบบนี้เขาเรียกอนาคตหรือเรียกหลุมศพกันแน่คะ?” “เธอ...!” “ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันเซ็นใบลาออกและเคลียร์เคสทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ฉันกับโรงพยาบาลเน่าๆ แห่งนี้... ขาดกัน!” รินรดาหมุนตัวกลับทันทีโดยไม่รอฟังเสียงโวยวายตามหลัง เธอสะพายกระเป๋าหนังแท้คู่ใจ ก้าวเท้าฉับๆ ออกจากโรงพยาบาลที่เธออุทิศหยาดเหงื่อแรงกายมาตลอดห้าปีเต็ม ความเหนื่อยล้าจากการยืนผ่าตัดติดต่อกันสิบชั่วโมงมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความโล่งใจและเป้าหมายใหม่ที่เร่าร้อนอยู่ในอก ชีวิตในเมืองกรุงที่เต็มไปด้วยการแย่งชิง หน้ากากจอมปลอม และกลิ่นอายสารเคมีในโรงพยาบาล พอแค่นี้แหละค่ะ! ต่อไปนี้รินรดาคนนี้จะขอไปใช้ชีวิตสงบๆ ปลูกผัก ทำอาหาร และเปิดร้านอาหารเล็กๆ ของตัวเองตามความฝันวัยเด็กเสียที รถกระบะมือสองคันเก่าแต่เครื่องยนต์แน่นปึ้กแล่นลัดเลาะเข้าสู่เขตอำเภอชายแดนที่ห่างไกลความเจริญ สองข้างทางเต็มไปด้วยทุ่งนาเขียวขจีและแนวภูเขาสลับซับซ้อน อากาศบริสุทธิ์ที่โชยเข้ามาทางหน้าต่างรถทำให้รินรดาสูดหายใจเข้าลึก and ผ่อนคลายกล้ามเนื้อคอที่ตึงเครียดมานาน แต่สิ่งที่วิเศษยิ่งกว่าทัศนียภาพภายนอก ก็คือความลับที่ซ่อนอยู่ภายในจิตสำนึกของเธอ... *‘มิติคลังวัตถุดิบวิเศษ’* มันตื่นขึ้นมาพร้อมๆ กับความทรงจำประหลาดในคืนก่อนที่เธอจะตัดสินใจลาออก ภายในมิติแห่งนั้นมีพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลราวกับดินแดนศักดิ์สิทธิ์ มีแปลงปลูกพืชสมุนไพรหายากที่เติบโตเร็วกว่าปกติร้อยเท่า มีบ่อน้ำทิพย์รสชาติหวานฉ่ำที่ช่วยฟื้นฟูร่างกาย และที่สำคัญที่สุดคือ ‘คลังแสงวัตถุดิบระดับตำนาน’ ทั้งเครื่องเทศจีนโบราณ เนื้อสัตว์คุณภาพพรีเมียม และเครื่องปรุงรสสูตรลับที่ต่อให้ใช้เงินพันล้านก็หาซื้อในโลกภายนอกไม่ได้ ด้วยทุนเดิมที่เป็นถึงเชฟอัจฉริยะผู้กวาดรางวัลมาแล้วทั่วประเทศ (ก่อนจะผันตัวไปเรียนแพทย์ตามใจครอบครัว) การมีมิติลับนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการถือตั๋วทองคำไปสู่ความมั่งคั่งและอิสรภาพค่ะ! บ้านไม้เก่าแก่สองชั้นปลายหมู่บ้านชายป่าคือเป้าหมายของเธอ สภาพมันทรุดโทรมไปตามกาลเวลา หยากไย่เกาะตามขื่อคาน และมีฝุ่นหนาเตอะ แต่สำหรับรินรดานี่คือผืนผ้าใบชั้นดีที่เธอจะเนรมิตให้กลายเป็นสวรรค์บนดิน “เอาล่ะ เจ้าบ้านหลังใหม่ มารื้อฟื้นความสะอาดกันหน่อย!” รินรดาพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นเหนือข้อศอก ใช้เวลาเกือบครึ่งค่อนวันในการปัดกวาดเช็ดถูจนบ้านไม้หลังน้อยกลับมาสะอาดสะอ้าน น่าอยู่ และมีกลิ่นอายความอบอุ่นแบบชนบท ทว่า ท้องไส้ที่ส่งเสียงร้องโครกครากก็เตือนให้เธอรู้ว่า... มนุษย์เราต่อให้มีความฝันยิ่งใหญ่แค่ไหน ก็ยังต้องกินข้าวค่ะ! เธอเดินเข้าครัว โยนกระเป๋าเดินทางไว้บนม้านั่ง แล้วเปิดตู้เย็นเก่าที่ว่างเปล่า มีเพียงไข่ไก่สองฟองและต้นหอมเหี่ยวๆ กำเดียว “ดูเหมือนจะต้องพึ่งพาของในมิติเสียแล้วสิคะ” รินรดายิ้มมุมปาก หลับตาลงตั้งจิตอธิษฐานเพียงเสี้ยววินาที ร่างของเธอก็วาบเข้าไปอยู่ในมิติคลังวัตถุดิบ กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศนานาชนิดลอยมาแตะจมูกทันที เธอเลือกหยิบ ‘เนื้อหมูสามชั้นขุนด้วยธัญพืช’ จากแปลงเกษตรวิเศษในมิติ เนื้อหมูสีชมพูสลับชั้นมันวาวสวยงามไร้สารเคมี ตามด้วย ‘รากผักชีป่าอายุสิบปี’ ‘พริกไทยดำภูเขา’ และ ‘ซีอิ๊วดำโบราณหมักด้วยโอ่งมังกรวิเศษ’ เมื่อกลับออกมาสู่ห้องครัวโลกจริง รินรดาก็ลงมือจัดการวัตถุดิบด้วยความคล่องแคล่ว ทักษะการใช้มีดของอดีตศัลยแพทย์ถูกนำมาประยุกต์ใช้ในการแล่เนื้อหมูสามชั้นให้มีความหนาพอเหมาะเท่ากันทุกชิ้นอย่างแม่นยำรา่าวกับใช้ไม้บรรทัดวัด เสียงคมมีดกระทบเขียงไม้ดัง *“ต๊อกๆๆ”* เป็นจังหวะสม่ำเสมอ รินรดานำหมูสามชั้นลงไปรันน้ำมันในกระทะเหล็กใบเก่าจนหนังเริ่มตึงและส่งกลิ่นหอมฟุ้ง จากนั้นตักน้ำมันส่วนเกินออก ใส่รากผักชี กระเทียม และพริกไทยดำที่โขลกจนละเอียดลงไปผัดคลุกเคล้าให้เข้ากันกับเนื้อหมูจนกลิ่นหอมของเครื่องเทศเตะจมูกขึ้นมา ขั้นตอนต่อมาคือหัวใจสำคัญของการทำ ‘หมูพะโล้โบราณสูตรคุณยาย’ รินรดาน้ำตาลมะพร้าวแท้เคี่ยวจนละลายเป็นสีคาราเมลทองคำ ส่งกลิ่นหอมหวานละมุน แล้วเทน้ำซุปกระดูกหมูเข้มข้นที่ตุ๋นเตรียมไว้ในมิติลับลงไป ปรุงรสด้วยเกลือทะเลและซีอิ๊วดำสูตรพิเศษ หย่อนไข่ต้มปอกเปลือกสีขาวนวลลงไปนอนแช่เคียงคู่กับหมูสามชั้น ปิดฝาหม้อ... แล้วปล่อยให้ความร้อนและเวลาทำหน้าที่ของมัน กลิ่นหอมล้ำลึกของพริกไทยดำ รากผักชี และน้ำตาลเคี่ยวไหม้เบาๆ เริ่มโชยฟุ้งผ่านหน้าต่างห้องครัว ลอยตามสายลมยามเย็นออกไปสู่อากาศภายนอก กลิ่นหอมเย้ายวนใจนี้ไม่ได้ลอยอยู่แค่ในบ้านของเธอ แต่มันกำลังแผ่ขยายวงกว้างออกไปทั่วทั้งหมู่บ้านชายป่าเงียบสงบ ราวกับมือที่มองไม่เห็นกำลังดึงดูดวิญญาณหิวโหยของทุกคนให้หันมามองทิศทางเดียวกัน ขณะที่รินรดากำลังยืนใช้ทัพพีคนน้ำพะโล้เบาๆ เพื่อให้รสชาติซึมเข้าเนื้ออย่างทั่วถึง พร้อมกับฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีนั้นเอง... *“ปึง!”* เสียงถีบประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงฝ่าเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม รินรดาชะงักมือที่ถือทัพพี ดวงตาเรียวสวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวดระวัง เธอกวาดสายตามองผ่านหน้าต่างกระจกครัวออกไป ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสนามสีเขียวเข้มของนายทหารพรานยืนตระหง่านอยู่กลางลานบ้าน ใบหน้าคมเข้มดุดันราวกับรูปสลัก ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองมาที่ตัวบ้าน ก่อนที่จมูกโด่งเป็นสันจะกระตุกฟุดฟิดเมื่อสูดเอา匂 (กลิ่น) หอมของหมูพะโล้ที่ลอยเตะจมูกเข้าเต็มเปา ร้อยเอกศิลา... นายทหารผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นเด็ดขาดและเกลียดความวุ่นวายที่สุดในเขตชายแดน กำลังยืนจ้องหน้าประตูบ้านของเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่มือหนากลับวางอยู่บนด้ามปืนพกข้างเอวอย่างเตรียมพร้อม รินรดาวางทัพพีลงช้าๆ เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นกลัวแม้แต่น้อย กลับคลี่ยิ้มพราวเสน่ห์ที่มุมปาก ใบหน้าหวานล้ำฉายแววท้าทายอย่างปิดไม่มิด *ดูท่าว่าชีวิตสโลว์ไลฟ์กลางป่าเขาของเธอ จะไม่ได้เงียบเหงาอย่างที่คิดเสียแล้วสิคะ* รินรดาตัดสินใจเดินไปเปิดประตูบ้านต้อนรับผู้มาเยือนยามวิกาลคนนั้น แต่ก่อนที่เธอจะเอ่ยปากทักทาย นายทหารหนุ่มร่างสูงกลับก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าที่ทำเอาหัวใจเธอเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ “บ้านหลังนี้ไม่มีคนอยู่มาสามปี... แล้วกลิ่นพะโล้หม้อนี้ มันมาจากไหนกันแน่ แม่หมอสาวปริศนา?” --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาลิ้มลองรสชาติความอร่อยบทแรกด้วยกันนะคะ!