ควันหลงจากแกงเผ็ดเป็ดพะโล้

ตราประทับสีชาดบนซองเอกสารหนานั้น... กระจ่างชัดเจนเสียจนรินรดาแทบหยุดหายใจ ลวดลายพยัคฆ์หมอบตวัดหางตวัดปลายเฉียบคมราวกับคมดาบ รูปแบบและเส้นสายแบบเดียวกันไม่ผิดเพี้ยน—รอยแผลเป็นประทับตราเนื้อนูนบนลาดไหล่กว้างของร้อยเอกศิลาในคืนที่ฝนตกกระหน่ำและไอร้อนจากหม้อแกงเผ็ดเป็ดพะโล้ยังกุ่นกรุ่น เสียงกระดาษเสียดสีกันเบาหวิวในความเงียบสงบของห้องครัวหลังร้าน ทว่าเสียงหัวใจของเธอกลับเต้นโครมครามรากระหน่ำกลองศึก สมองอันปราดเปรื่องของเชฟสาวที่ผ่านสนามการค้าและการแข่งขันระดับประเทศมาโชกโชน หมุนวนวิเคราะห์ความเป็นไปได้นับร้อยอย่างในเสี้ยววินาที ศิลา... นายทหารหนุ่มผู้เงียบขรึม เจ้าของไร่หลังเขาที่มักหิ้วปิ่นโตเก่าๆ มาฝากท้องและช่วยผ่าฟืนให้อย่างแข็งขัน แท้จริงแล้วเขาซ่อนตัวตนระดับไหนไว้เบื้องหลังรอยยิ้มซื่อๆ และฝีมือการกินเผ็ดจนเหงื่อซึมกันแน่? “ซองนั่น... คุณได้แต่ใดมาคะ?” เสียงหวานเอ่ยถามเรียบเรื่อย แต่แฝงกระแสความกดดันไว้อย่างแนบเนียน ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย จับจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้ขยับเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นจางๆ ของสนิมเหล็กและไอดินหลังฝน ร้อยเอกศิลาชะงักมือที่กำลังจะหยิบตะหลิว เขากวาดตามองซองเอกสารในมือเธอ แววตาคมกริบไหววูบชั่วพริบตาก่อนจะกลับคืนสู่ความนิ่งสงบตามวิสัยทัศน์ของชายชาติทหาร เขายังไม่ตอบทันที ทว่ากลับเอื้อมมือหนามาคว้าข้อมือเรียวบางไว้อย่างเบามือแต่มั่นคง รั้งให้เธอถอยห่างจากมุมแสงจ้าใกล้หน้าต่างเข้าสู่มุมเงียบสงบหลังเคาน์เตอร์ไม้ “ริน...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อเธอราวกับเสียงกระซิบ ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันเล็กน้อย “ไม่ใช่เวลามาตรวจค้นประวัติผมตอนนี้หรอกนะ ข้างนอกนั่น... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังเดินเข้ามาทางหลังร้านแล้ว” ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้ซักไซ้ต่อ ประตูไม้ไผ่สานด้านหลังร้านก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ พร้อมกับร่างอวบอ้วนของ ‘คุณแม่ The Wall’ หรือคุณแม่สามีจอมเคี่ยวจากตระกูลเดิมของเธอ ที่อุตส่าห์ดั้นด้นตามกลิ่นหอมของอาหารและข่าวลือเรื่องร้านค้าทำเงินถุงถังมาถึงชายแดนป่าเขาแห่งนี้ ใบหน้าปรกแป้งหนาบิดเบี้ยวด้วยความเหนื่อยอ่อนและรอยยิ้มเยาะหยันที่พยายามกลั้นไว้ “แหมๆ นึกว่าหนีมาเสวยสุขอยู่ที่ไหน ที่แท้ก็มาซุกหัวนอนอยู่กับผู้ชายป่าเถื่อนนี่เองรึ อีริน!” เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูเอ่ยขึ้นทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู กวาดสายตามองร้านอาหารขนาดกะทัดรัดแต่สะอาดสะอ้านและเนืองแน่นด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศด้วยความโลภ “กิจการดีนักนะ แกแอบซ่อนสูตรลับอะไรไว้ ถึงกล้าบินเดี่ยวหนีครอบครัวมาเสวยสุขคนเดียว แถมยังผูกสมัครรักใคร่กับนายทหารชั้นผู้น้อยกระจอกๆ คนนี้เนี่ยนะ!” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ความตกใจเรื่องตราประทับเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยประกายตาคมปลาบแบบฉบับแม่ค้ามือทองผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร มือเรียววางซองเอกสารลับลงในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนอย่างใจเย็น ก่อนจะก้าวออกไปยืนเผชิญหน้าโดยมีศิลายืนขนาบข้างอยู่ไม่ห่าง—ราวกับเงาตามตัวที่พร้อมปกป้อง “อ้าว นึกว่าใครที่ไหน คุณแม่สามีผู้ประเสริฐนี่เองค่ะ” รินรดายิ้มหวานหยด ยิ้มแบบที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา “ลมอะไรหอบท่านมาไกลถึงชายแดนล่ะคะ หรือว่าที่บ้านเรือนหอหลังเก่าใกล้จะเจ๊ง เพราะไม่มีฝีมือทำมาหากิน ปล่อยให้พวกคุณผลาญเงินจนเกลี้ยงบัญชี ถึงต้องถ่อสังขารมาขอส่วนบุญถึงครัวหลังบ้านของฉัน?” “ปากคอเราะร้ายนักนะนังนี่! แกกล้าดียังไงมาพูดจาต่ำทรามกับฉัน!” คุณแม่สามีหน้าดำคร่ำเครียด ยกมือชี้หน้าสั่นเทาด้วยความโกรธจัด “ส่งสูตรอาหารและเงินรายได้ทั้งหมดของร้านนี้มาให้ฉันเดี๋ยวนี้! ในฐานะที่แกยังไม่หย่าขาดจากลูกชายฉัน ทรัพย์สินทุกบาททุกสตางค์ของแก... ต้องเป็นของตระกูลเรา!” บรรยากาศในครัวหลังร้านเริ่มคุกรุ่น กลิ่นเครื่องเทศจากแกงเผ็ดเป็ดพะโล้หม้อใหญ่ที่ตุ๋นทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อวานยังคงส่งกลิ่นหอมหวลตลบอบอวล ตัดกับความตึงเครียดของสถานการณ์ได้อย่างน่าประหลาด ศิลาขยับตัวเล็กน้อย ไหล่กว้างบังร่างอรชรของรินรดาไว้เกือบมิด เขากวาดตามองหญิงสูงวัยผู้มาเยือนด้วยแววตานิ่งสนิทไร้ความเกรงกลัว ทว่าน้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับทรงพลังจนอีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก “เขตรับผิดชอบนี้ อยู่ภายใต้การดูแลของกองร้อยทหารราบที่สาม หากมีผู้ใดสร้างความวุ่นวายหรือกรรโชกทรัพย์ประชาชนในพื้นที่ ผมมีอำนาจโดยชอบธรรมที่จะควบคุมตัวไว้สอบสวน... คุณผู้หญิง จะลองดูไหมครับว่าคุกทหารที่นี่ ยุงชุมสักแค่ไหน?” คำขู่เรียบๆ แต่เย็นเยียบถึงกระดูกดำ ทำให้คุณแม่สามีหน้าซีดเผือก ถอยกรูดไปสามก้าวแต่ยังไม่วายส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดด้วยความคับแค้นใจ “แก... แกมันก็แค่นายทหารกระจอก! แกไม่รู้หรอกว่าฉันรู้จักใครบ้าง!” “ท่านอาจจะไม่รู้ว่าผมรู้จักใคร... แต่ท่านควรรู้ว่า ตอนนี้ท่านกำลังเหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขตของใคร” ศิลาพูดเสียงต่ำ พรางเอื้อมมือไปกุมมือเรียวของรินรดาที่กำแน่นไว้ข้างลำตัว บีบกระชับเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นคงให้เธอรู้ว่า—เขาอยู่ตรงนี้ จะไม่มีใครทำร้ายเธอได้เด็ดขาด รินรดาสบตากับชายหนุ่ม หัวใจที่เคยแข็งกระด้างและระแวดระวังภัยมาตลอดชีวิต บัดนี้กลับสั่นไหวอย่างรุนแรง ความสัมพันธ์ที่เคยเริ่มต้นจากสถานะ ‘ลูกค้าประจำผู้สั่งอาหารรสจัด’ บัดนี้ได้ก้าวข้ามเส้นแบ่งความคุ้นเคย กลายเป็น ‘คนรู้ใจ’ ที่พร้อมจะก้าวเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ฝ่าฟันอุปสรรคไปด้วยกันอย่างแท้จริง ทว่า... ในวินาทีที่ความอบอุ่นกำลังแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของคนทั้งคู่ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นก้องกังวานจากทางหน้าปากซอย พร้อมกับเสียงตะโกนก้องด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยที่ทำให้รินรดาต้องหน้าถอดสี “ท่านผู้กองครับ! หน่วยสืบราชการลับส่วนกลางส่งคำสั่งด่วนที่สุดมาถึงท่านแล้ว! พบตัว ‘เป้าหมายระดับสูง’ ที่เราตามหาตัวมาสามปี ปรากฏตัวอยู่ในหมู่บ้านนี้แล้วครับ!” ศิลาชะงักกึก ร่างสูงใหญ่พลันตึงเครียดขึ้นในทันที ดวงตาคมกริบที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่ บัดนี้กลับฉายแววดุดันและเยียบเย็นดั่งพายุหิมะ เขาก้มลงมองหน้าเชฟสาวผู้เป็นดั่งดวงใจ ชั่วพริบตาเดียว—ซองเอกสารลับตราประทับพยัคฆ์หมอบที่อยู่ในกระเป๋าผ้าของรินรดาก็ส่งเสียงสั่นพะยอมเบาๆ ราวกับมันกำลังตอบสนองต่อบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ภายนอกร้าน! ครัวคุณยายขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความอร่อยและเรื่องราววุ่นๆ ของสองเราในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ