การลอบวางเพลิง

สนับมือที่กดลงบนพวงมาลัยรถยนต์จนข้อต่อขึ้นสีขาวซีดไม่ได้สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว หากแต่เป็นแรงอัดอั้นของโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย กู้เฉินกวาดสายตาคมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็งไปยังรถยนต์ไร้ป้ายทะเบียนคันนั้น ประตูรถเปิดออกพร้อมกับรองเท้าหนังขัดมันวาวที่ก้าวลงมา เหยียบย่ำลงบนดินโคลนของหมู่บ้านชนบทราวกับพวกมันเป็นพรมแดงในห้องโถงอำนาจ "นายท่านรองผู้ว่าการ... ลมพัดแรงเสียจริง ถึงกับหอบท่านมาไกลถึงเขตชายขอบกันเชียวหรือคะ" เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกดังขึ้นจากด้านหลัง ไป๋หลินก้าวออกมาจากเงามืดของประตูโกبان มือเรียวบางตวัดผ้าเช็ดมือสีขาวสะอาดออกจากนิ้วอย่างไม่รีบร้อน ปลายจมูกของเธอยังคงหลงเหลือกลิ่นอายละมุนของสารสกัดจากดอกกุ้ยฮวาผสมผสานกับกลิ่นอายดินชื้นหลังฝนตก ทว่าแววตาที่มองไปยังผู้มาเยือนกลับไร้ซึ่งความเกรงกลัวใดๆ ทั้งสิ้น เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่เคยหน้าดำคร่ำเครียดต่างพากันถอยร่น เปิดทางให้บุคคลระดับสูงเดินเข้ามาอย่างนอบน้อม ทว่าไป๋หลินกลับยืนหยัดขวางทางเข้าโรงเก็บสมุนไพรไว้อย่างมั่นคง "ไป๋หลิน... เธอช่างเป็นสตรีที่สร้างปัญหาเก่งเสียจริงนะ" ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบเนี๊ยบกริบเอ่ยขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเคลือบยาพิษ "โรงเก็บสมุนไพรของเธอลักลอบผลิตสินค้าโดยไม่ได้รับอนุญาต เอกสารสิทธิ์การใช้ที่ดินก็มีปัญหา... เกรงว่าทางการคงต้อง 'จัดการ' ให้เรียบร้อยเสียทีในคืนนี้" "จัดการหรือคะ?" ไป๋หลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากแย้มยิ้มบางเบาจนน่าหมั่นไส้ "ท่านรองผู้ว่าการพูดราวกับว่าแผ่นดินตรงนี้เป็นของตระกูลท่านเสียอีก เอกสารสิทธิ์อยู่ในมือฉันครบถ้วนทุกตัวอักษร หรือท่านอ่านหนังสือภาษาจีนไม่แตกฉาน ถึงต้องให้ฉันช่วยแปลให้ฟังทีละบรรทัดดีคะ?" บรรยากาศรอบบริเวณพลันทึบตึงขึ้นในทันที เจ้าหน้าที่ติดตามคนหนึ่งชักสีหน้าด้วยความโกรธ "บังอาจ! พูดจากับผู้ใหญ่เช่นนี้..." "ผู้ใหญ่ที่ดีเขาใช้กฎหมายพูดคุย ไม่ใช่ใช้รถไร้ป้ายทะเบียนขนคนมาข่มขู่ชาวบ้านในยามวิกาลค่ะ!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้น กู้เฉินก้าวผ่านภรรยามาหยุดยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ ร่างสูงใหญ่ในชุดทำงานสนามแผ่รังสีความกดดันมหาศาลออกมาโดยไม่ต้องเอ่ยคำขู่ สายตาของเขาจับจ้องไปยังรองผู้ว่าการเฝิงราวกับสัตว์ป่ากำลังมองเหยื่อในกรง เฝิงหลี่เฉียงแค่นหัวเราะในลำคอ "กู้เฉิน... แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? แค่วิศวกรโรงงานกระจอกๆ คิดจะขวางทางผู้มีอำนาจ เกรงว่าอนาคตที่อุตส่าห์ไต่เต้ามาคงต้องมลายหายไปในชั่วข้ามคืนแล้วกระมัง" "อนาคตของผม ผมกำหนดเองได้..." กู้เฉินขยับตัวเข้าบังร่างภรรยาเล็กน้อยอย่างปกป้อง พร้อมกับที่มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวของไป๋หลินไว้แน่น "แต่คนที่กำลังจะไม่มีอนาคต... น่าจะเป็นคนที่มีชื่อพัวพันกับการทุจริตโควตาสมุนไพรส่งออกต่างหากครับ" ดวงตาของเฝิงหลี่เฉียงไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "เหลวไหล! ปากกล้าดีนี่ งั้นก็คอยดูให้ดีเถอะว่าพวกแกจะปากแข็งได้สักกี่น้ำ!" สิ้นคำสั่งนั้น สัญญาณมือลับก็ถูกส่งออกไป ลูกน้องชุดดำกลุ่มใหญ่ที่ซุ่มอยู่รอบบริเวณเริ่มขยับตัว ทว่าไป๋หลินกลับไม่แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอกลับส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้เฝิงหลี่เฉียงอย่างมีความหมาย "ก่อนที่ท่านจะสั่งให้ใครทำอะไร... ฉันแนะนำให้สูดหายใจลึกๆ รับกลิ่นหอมรอบตัวตอนนี้ให้เต็มปอดก่อนนะคะ" เฝิงหลี่เฉียงขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ แต่ในวินาทีนั้นเอง เสียงลมกรรโชกแรงก็พัดเอาละอองสีขาวบางเบาจากทิศทางลมพัดเข้าใส่กลุ่มคนของรองผู้ว่าการอย่างแม่นยำ มันไม่ใช่กลิ่นฉุนของควันไฟ หรือกลิ่นเหม็นเน่า แต่เป็นกลิ่นหอมหวานล้ำลึกของ 'หญ้าจันทร์เพ็ญ' ผสมผสานกับน้ำมันสนป่าลึก ที่เมื่อสูดดมเข้าไปเพียงสามลมหายใจ ร่างกายของพวกเขาก็เริ่มรู้สึกร้อนวูบวาบ ขาเริ่มไร้เรี่ยวแรง และสติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน "แก... แกทำอะไร..." เฝิงหลี่เฉียงเซถอยหลังไปชนฝากระโปรงรถ มือหนาพยายามควAานหาปืนพกที่เอว แต่ปลายนิ้วกลับชาดิกจนไร้ความรู้สึก "ไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ แค่เตรียม 'ของขวัญ' ต้อนรับแขกไม่速之客 (ผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ) ไว้ก็เท่านั้น" ไป๋หลินก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังทรุดฮวบลงทีละคน รอยยิ้มของเธองملดงามราวกับเทพเซียนแต่นัยน์ตากลับเย็นเยียบราวยมทูต "โรงเก็บสมุนไพรของฉันปลอดภัยดีค่ะท่านรอง... แต่บัญชีลับของท่านที่ซ่อนไว้ในรถคันนั้น คงกำลังจะถูก 'เผาผลาญ' จนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้าแล้วล่ะค่ะ" พรึบ! สิ้นเสียงของไป๋หลิน เปลวไฟสีส้มพุ่งวาบขึ้นมาจากใต้ท้องรถไร้ป้ายทะเบียนคันงามในทันที กลิ่นน้ำมันเบนซินคละคลุ้งพร้อมกับเสียงระเบิดเบาๆ ที่ดังขึ้นจากห้องเครื่อง แสงไฟสีส้มสาดสะท้อนใบหน้าเรียบเฉยของกู้เฉินและแววตาสมเพชเวทนาของไป๋หลิน เฝิงหลี่เฉียงเบิกตาโพรงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อเอกสารสำคัญที่สุดในชีวิตกำลังถูกเปลวเพลิงกลืนกินไปต่อหน้าต่อตา! ทว่า... ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตกอยู่ในกำมือของสองสามีภรรยา เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังโกดัง สมุนมือดีอีกกลุ่มหนึ่งในชุดเครื่องแบบทหารอากาศระดับสูงที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวในสถานที่กันดารเช่นนี้ ก็ก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเยдяือก และกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกโยนลงแทบเท้าของไป๋หลิน "เก่งมาก สะใภ้รองกู้... แต่หลุมที่คุณขุดไว้ ดันกว้างเกินกว่าจะรับมือคนผู้นี้ไหวเสียแล้วกระมัง" ดวงตาของไป๋หลินหรี่แคบลงทันทีเมื่อก้มลงมองชื่อที่ปรากฏอยู่บนเอกสารลับแผ่นนั้น... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ ไป๋เป่าเปาของแม่ซาบซึ้งใจมากๆ ค่ะ!