ของขวัญวันเกิดสุดพิเศษ

"จดหมายฉบับนี้... คือหลักฐานการทุจริตงบประมาณจัดซื้อวัสดุของโรงงานในช่วงสามปีที่ผ่านมา ลงนามโดยบัญชีอาวุโสที่คุณน่าจะรู้จักดีนะคะ ป้าสะใภ้ใหญ่" น้ำเสียงของไป๋หลินราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผ่นหลังของหญิงวัยกลางคนที่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงหน้า ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีตับหมู ดวงตาเบิกโพลงมองซองเอกสารในมือของเจ้าหน้าที่อำเภอด้วยความตื่นตระหนก ความหยิ่งยโสที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่สั่นระริกไปถึงปลายนิ้ว กู้เฉินขยับตัวก้าวขึ้นมาบังร่างภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง มือหนาของเขาประสานเข้ากับมือเล็กของไป๋หลินอย่างมั่นคง ไออุ่นจากฝ่ามือของเขาส่งผ่านไปถึงใจที่กำลังเต้นระรัวของเธอ เขาไม่ได้เอ่ยคำขู่แม้แต่คำเดียว แต่รัศมีของบุรุษผู้กุมความลับและเส้นสายที่เหนือกว่า ทำให้เจ้าหน้าที่เหล่านั้นต้องก้มหัวให้เขาด้วยความเคารพอย่างสูง "เชิญเจ้าหน้าที่ปฏิบัติงานตามหน้าที่เถอะครับ เรื่องในบ้านของผม... ปล่อยให้กฎหมายเป็นผู้ชี้ชะตาดีกว่า" กู้เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะหันมามองไป๋หลินด้วยสายตาที่เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนในทันที "ไป๋หลิน เรากลับเข้าบ้านกันเถอะ อากาศข้างนอกเริ่มไม่น่าอภิรมย์แล้ว" เมื่อบานประตูไม้หนักอึ้งปิดลงและตัดขาดเสียงโวยวายและคำร้องขอชีวิตของป้าสะใภ้ใหญ่ไป ความเงียบสงบก็หวนคืนสู่ห้องทำงานเล็กๆ ของพวกเขา ไป๋หลินถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปสบตาคนรัก "คุณไม่โกรธหรือคะ ที่ฉันตัดสินใจจบเรื่องนี้แบบถอนรากถอนโคน" กู้เฉินยกมือขึ้นลูบเรือนผมของภรรยาอย่างแผ่วเบา "ถ้าคุณไม่ทำ ผมก็คงต้องทำเอง การปกป้องครอบครัวไม่จำเป็นต้องรอให้ถึงวันพรุ่งนี้... แต่ตอนนี้ ผมว่าคุณมีอะไรที่พิเศษกว่าเรื่องน่าปวดหัวพวกนี้ไม่ใช่หรือ?" ไป๋หลินยิ้มกว้าง แววตาของเธอเป็นประกายระยับ เธอจูงมือสามีเข้าไปในห้องลับที่เธอใช้สำหรับปรุงกลิ่นหอม บนโต๊ะไม้ตัวเก่งมีขวดแก้วใบเล็กที่ดูประณีตบรรจงตั้งอยู่ มันคือผลงานชิ้นเอกที่เธอตั้งใจปรุงขึ้นเพื่อเป็นของขวัญวันเกิดให้แก่เขา เธอดึงจุกไม้ก๊อกออกอย่างช้าๆ กลิ่นหอมจางๆ เริ่มกระจายตัวอบอวลไปทั่วห้อง ไม่ใช่กลิ่นฉุนรุนแรงของน้ำหอมทั่วไป แต่มันคือกลิ่นของป่าสนหลังฝนตก ผสมผสานกับกลิ่นอายของไอแดดอ่อนๆ และความสดชื่นของเปลือกไม้หอมราคาแพงที่เธอสกัดเองในมิติฟาร์ม "นี่คือ...?" กู้เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาคู่คมฉายแววทึ่ง "กลิ่นที่ฉันปรุงขึ้นมาเพื่อคุณโดยเฉพาะค่ะ" ไป๋หลินหยดน้ำหอมลงบนข้อมือของเขาแล้วเกลี่ยเบาๆ "มันมีความเข้มแข็ง สงบนิ่ง แต่ก็ยังมีความอบอุ่นซ่อนอยู่ข้างใน เหมือนกับคุณ... กู้เฉินของฉัน" กู้เฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขากุมมือเธอขึ้นมาแนบแก้ม กลิ่นหอมนั้นติดอยู่ที่ผิวของเขา มันกระตุ้นความรู้สึกในส่วนลึกของหัวใจอย่างประหลาด เขาไม่เคยได้รับของขวัญที่ใส่ใจลึกซึ้งถึงเพียงนี้มาก่อน "คุณมักจะทำให้ผมประหลาดใจเสมอ" เขาพึมพำชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะก้มลงจูบแผ่วเบาที่ข้างขมับ ทว่า ในขณะที่ความหวานกำลังก่อตัว บรรยากาศแสนโรแมนติกก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูที่รัวเร็วจนผิดปกติ กู้เฉินขมวดคิ้ว เขาผละออกไปแง้มประตูเพียงนิดเดียว ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที ลูกน้องคนสนิทของเขายืนหอบหายใจอยู่หน้าบ้าน ใบหน้าเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่น "พี่กู้ครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่โกดังกระจายสินค้า! รถบรรทุกที่ขนน้ำหอมล็อตพิเศษของเราถูกสกัดไว้ที่ด่านตรวจเขตเมือง คนของฝ่ายตรงข้ามไม่รู้ไปรู้ข่าวมาจากไหนว่าเราจะขนของวันนี้ พวกเขากำลังกล่าวหาว่าเราลักลอบค้าสินค้าต้องห้ามและกำลังจะนำกำลังเข้ายึดโกดังทั้งหมดครับ!" ไป๋หลินที่ยืนอยู่ด้านหลังชะงักไป ดวงตาของเธอฉายแวววาวโรจน์ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นแผนการที่เตรียมไว้ซ้อนแผนของพวกเขาอีกชั้น "ไป๋หลิน..." กู้เฉินหันมามองภรรยาด้วยสายตาที่เด็ดขาด "คุณต้องอยู่ข้างในนี้ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด" "ไม่ค่ะ" ไป๋หลินคว้าเสื้อคลุมขึ้นมาสวม "ในเมื่อพวกเขาเลือกที่จะเปิดศึกด้วยการใส่ร้าย ก็อย่าหวังว่าฉันจะปล่อยให้พวกเขาเดินกลับออกไปโดยไม่มีแผล... วันนี้เราจะไม่ได้ไปแค่ช่วยโกดัง แต่เราจะไปทำให้คนพวกนั้นรู้ว่า ใครคือเจ้าของตลาดน้ำหอมที่แท้จริง!" ไป๋หลินเดินผ่านหน้าเขาไปด้วยท่าทีองอาจ ในมือถือขวดน้ำหอมใบเล็กที่เพิ่งปรุงเสร็จ กลิ่นของมันเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเครื่องรางนำโชคที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ที่รออยู่เบื้องหน้า ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะก้าวพ้นประตูรั้วบ้าน สายโทรศัพท์ทางไกลจากกรุงปักกิ่งก็ดังขึ้นยาวเหยียด... กู้เฉินรับสายและฟังเพียงไม่กี่คำ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนจากโกรธจัดกลายเป็นความเย็นชาที่น่าขนลุก "วางสายเถอะครับไป๋หลิน" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยนัยน์ตาที่คาดเดาไม่ได้ "คนที่จะมาเยือนเราในอีกห้านาทีข้างหน้า ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมือง... แต่เป็นคนที่คุณไม่คิดว่าเขาจะกล้าโผล่หัวมาที่นี่ด้วยตัวเอง" รถสีดำสนิทไร้ป้ายทะเบียนค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้าน พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดเครื่องแบบที่ทำให้แม้แต่เจ้าหน้าที่ที่กำลังล้อมโกดังอยู่ ยังต้องวางมือและถอยร่นด้วยความหวาดกลัว... ศึกนี้ใหญ่กว่าที่พวกเขาคิดไว้หลายเท่าตัวนัก! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของไป๋หลินและกู้เฉินนะคะ หวังว่าตอนนี้น่าจะถูกใจนักอ่านที่รักของไป๋เป่าเปาค่ะ!