กู้เฉินผู้เป็นโล่กำบัง

เสียงหัวeเราะเยาะเย้ยที่ดังประสานกันราวกับฝูงห่านป่าในฤดูใบไม้ร่วง ไม่ได้ทำให้ไป๋หลินขยับเขยื้อนถอยหลังแม้แต่นصفก้าว "สะใภ้รองกู้ คิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูตกยากมาจากไหนกัน? ถือดีอย่างไรถึงกล้าสั่งให้พวกเราตรวจเช็คแปลงสมุนไพรใหม่ทั้งหมด สมุนไพรพวกนี้พวกเราดูแลมาตั้งแต่ต้นฤดูหนาว ต่อให้มีใบรับรองจากสหกรณ์อำเภอแล้วอย่างไรเล่า? ในแปลงนี้ ใครลงแรงมากกว่ากัน ย่อมรู้แก่ใจดี!" ป้าผาง หญิงวัยกลางคนร่างหนาเจ้าของเสียงแหลมสูงตวัดสายตามองไป๋หลินตั้งแต่หัวจรดเท้า นางจงใจใช้จอบในมือเคาะกระแทกพื้นดินเสียงดังโครมคราม เพื่อข่มขวัญหญิงสาวที่ตัวเล็กกว่าอย่างเห็นได้ชัด รอบข้างมีคนงานในทุ่งนาอีกหลายคนยืนล้อมวงเข้ามา สายตาสมเพชเวทนาแกมสมน้ำหน้าฉายชัดอยู่บนใบหน้าของแต่ละคน ในยุคสมัยที่ข้าวปลาอาหารขาดแคลน อำนาจมักจะอยู่ในมือของผู้ที่มีกำลังแรงงานมากกว่า ไป๋หลินเป็นเพียงภรรยาของวิศวกรหนุ่มที่เพิ่งย้ายมาใหม่ แม้สามีของนางจะมีหน้ามีตาในโรงงาน แต่อีกฝ่ายก็มักจะหมกมุ่นอยู่แต่กับงานทางเทคนิค ใครเลยจะคิดว่าสตรีบอบบางผู้นี้จะกล้าออกคำสั่งจัดระเบียบคลังสมุนไพรและโรงงานแปรรูปกลิ่นอายธรรมชาติที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้น ไป๋หลินป้องจมูกเล็กน้อยจากกลิ่นดินและเหงื่อไคลที่ลอยมาปะทะ แต่นัยน์ตากลมโตกลับสุกใสราวน้ำค้างบนยอดหญ้า นางไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย รอยยิ้มบางเบาถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น "ป้าผางพูดถูกค่ะ ในแปลงนี้ใครลงแรงมากกว่าย่อมรู้แก่ใจดี..." ไป๋หลินก้าวเท้าเข้าไปใกล้กองสมุนไพรตากแห้งที่ถูกกองสุมไว้อย่างไร้ระเบียบ นางหยิบก้านสมุนไพรชิ้นหนึ่งขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ด้วยปลายนิ้ว ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าบาดลึก "แต่ 'ลงแรง' กับ 'ทำลาย' นั้นเป็นคนละเรื่องกัน สมุนไพรตระกูลเฉินเซียงเหล่านี้ต้องเก็บเกี่ยวในยามเช้าก่อนที่น้ำค้างจะระเหย เพื่อรักษาน้ำมันหอมระเหยเอาไว้ แต่ท่านกลับปล่อยให้มันตากแดดจัดจนใบไหม้เกรียมเป็นสีน้ำตาล แถมยังผสมวัชพืชมีพิษอย่างหญ้าหนามเมาลงไปในกองเดียวกัน แบบนี้เรียกว่าทำงานด้วยความรับผิดชอบ หรือตั้งใจจะทำลายผลผลิตของสหกรณ์กันแนคะ?" สิ้นคำพูดของไป๋หลิน บรรยากาศรอบด้านก็พลันเงียบกริบลงทันที ป้าผางหน้าถอดสีไปวูบหนึ่ง นางตวาดแว้ดกลบเกลื่อนความผิดทันที "เหลวไหล! เจ้าเด็กนี่กล้าดียังไงมากล่าวหาข้า! พวกเราทำงานเหนื่อยแทบตาย จะไปรู้เรื่องกลิ่นเรื่องหญ้าอะไรของเจ้ากัน! อย่ามาใช้วิธีบ้าๆ ของคนมีความรู้มาข่มเหงชาวบ้านตาดำๆ นะ!" คนงานคนอื่นๆ เริ่มส่งเสียงฮือฮาผสมโรงตาม "นั่นสิ สะใภ้รองกู้ ทำแบบนี้รังแกกันเกินไปแล้ว" "ถ้าไม่พอใจก็ทำเองสิ จะมาจู้จี้กับพวกเราทำไม!" ไป๋หลินถอนหายใจเบาๆ นางรู้ดีว่าคนเหล่านี้ถูกใครบางคนยุยงมาเบื้องหลัง ปลายจมูกของนางพลันได้กลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องปนกับกลิ่นสาบปศุสัตว์ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของคนจากฝ่ายจัดซื้อที่มักจะแอบยักยอกวัตถุดิบไปขายในตลาดมืด นางกำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยหลักการทางพฤกษศาสตร์ที่เฉียบคมเพื่อปิดปากทุกคน ทว่า... ก่อนที่คำพูดประโยคถัดไปจะหลุดจากริมฝีปาก อุณหภูมิรอบกายกลับลดฮวบลงอย่างกะทันหัน ราวกับสายลมหนาวพัดผ่านกลางฤดูร้อน ตึง! เสียงฝ่ามือหนาหนักตạtลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งข้างแปลงนาจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกนั้นทำให้กาน้ำชาบนโต๊ะกระโดดขึ้นและตกลงมาแตกกระจาย ความเงียบสงัดราวกับป่าช้าแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วบริเวณในเสี้ยววินาที ร่างสูงใหญ่ของ 'กู้เฉิน' ปรากฏขึ้นราวกับภูตผีที่ก้าวออกมาจากเงาไม้ เขาไม่ได้ส่งเสียงเตือนล่วงหน้า ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองกลุ่มคนงานที่กำลังรุมล้อมภรรยาของตนทีละคนด้วยแววตาดุดันน่ากลัว รังสีอำมหิตที่สั่งสมมาจากการทำงานหนักในไซต์งานและบรรยากาศเคร่งเครียดของยุคสมัยแผ่พุ่งออกมาจนป้าผางถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กู้เฉินก้าวฉับๆ เข้ามาหยุดยืนขนาบข้างไป๋หลินอย่างมั่นคง ไหล่กว้างของเขาทำหน้าที่เป็นโล่กำบังร่างบอบบางของนางจากสายตาคุกคามทั้งหมดได้อย่างสมบูรณ์แบบ มือหนาเอื้อมไปจับข้อมือเรียวของภรรยาเบาๆ เพื่อสำรวจว่านางได้รับบาดเจ็บหรือไม่ ก่อนที่เขาจะปรายตามองไปยังป้าผางด้วยสายตาที่เยียบเย็นจนถึงกระดูก "ภรรยาของผม... ใครอนุญาตให้พวกคุณมาขึ้นเสียงใส่?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของกู้เฉินไม่ได้ดังมากนัก แต่กลับทรงพลังจนทำให้ทุกคนในที่นั้นรู้สึกราวกับมีก้อนหินมาจุกอยู่ที่ลำคอ ไม่มีใครกล้าสบตาเขาแม้แต่คนเดียว ป้าผางฝืนยิ้มแห้งๆ พยายามทำใจดีสู้เสือ "ก... กู้เฉิน เธอเป็นสามีก็ช่วยตักเตือนหน่อยเถอะ เมียเธอน่ะเรื่องมาก..." "เรื่องมาก?" กู้เฉินทวนคำ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเย้ยหยัน "ภรรยาผมมีใบประกาศนียบัตรด้านการเกษตรและภูมิปัญญาชาวบ้านรับรองความถูกต้อง หน้าที่ของเธอคือการตรวจสอบคุณภาพสินค้าให้ได้มาตรฐานส่งออก หากพวกคุณทำงานกันอย่างซื่อสัตย์สุจริต เหตุใดต้องร้อนรนจนต้องรวมหัวกันมาตะโกนใส่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียว?" เขาเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะกวาดสายตาคมกริบไปยังบัญชีในมือของป้าผาง "อีกอย่าง... สมุนไพรล็อตนี้ที่เสียหาย ทางสหกรณ์จะหักค่าแรงของทุกคนเพื่อชดเชยความเสียหาย และถ้าหากใครยังมีพฤติกรรมรวมหัวกันกลั่นแกล้งคนอื่นอีก ผมคงต้องใช้สิทธิ์ในฐานะหัวหน้าฝ่ายวิศวกรรมและผู้ดูแลโครงการ ส่งเรื่องให้ทางการตรวจสอบบัญชีการเบิกจ่ายของพวกคุณย้อนหลังตั้งแต่เดือนแรก" สิ้นประโยคนี้ สีหน้าของป้าผางและพรรคพวกก็ซีดเผือดลงทันทีราวกับคนใกล้ตาย การตรวจสอบบัญชีย้อนหลังในยุคนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากทางการขุดคุ้ยเจอเรื่องการยักยอกวัตถุดิบ มีหวังได้ไปนอนในคุกมืดหรือถูกส่งไปใช้แรงงานในทุ่งหิมะแน่! ไป๋หลินมองแผ่นหลังกว้างของสามีที่ยืนหยัดปกป้องนางอย่างไม่เกรงกลัวใคร หัวใจดวงน้อยที่เคยแข็งกร้าวในการต่อสู้กับคนพวกนี้กลับพองโตขึ้นมาอย่างอบอุ่น ไออุ่นจากฝ่ามือหนาที่กุมข้อมือของนางไว้ส่งผ่านความมั่น มั่นคงและปลอดภัยมาให้จนแทบจะละลาย กู้เฉินหันกลับมามองภรรยา สายตาที่ดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนล้ำลึกในชั่วพริบตา เขายกมือขึ้นปัดเศษใบไม้ที่ติดอยู่บนกลุ่มผมนุ่มของนางอย่างเบามือ "กลับบ้านกันเถอะครับ..." เขากระซิบเสียงนุ่ม "ผมต้มน้ำขิงอุ่นๆ ไว้รอแล้ว และ... เอ่อ ผมลองทำขนมเปี๊ยะไส้กุหลาบตามสูตรที่คุณเคยบอกไว้ด้วย ไม่รู้ว่ารสชาติจะใช้ได้หรือเปล่า" ไป๋หลินกะพริบตาปริบๆ นางยิ้มกว้างจนดวงตาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว กลิ่นหอมหวานละมุนของน้ำตาลอ้อยและกลิ่นอายกุหลาบป่าลอยอบอวลขึ้นมาในจินตนาการทันที นางรู้ดีว่าสามีสายซัพพอร์ตเงียบขรึมคนนี้มักจะแอบไปฝึกทำขนมหวานให้ตนนั่งทานยามดึกเสมอ ทว่า... ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเดินออกจากแปลงนา ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากทางเดินแคบๆ ระหว่างแปลงสมุนไพร ร่างของเจ้าหน้าที่สหกรณ์อำเภอผู้รับผิดชอบโครงการก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับกระดาษโทรเลขฉบับหนึ่งในมือ ใบหน้าของเขาซีดเซียวและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "คุณกู้! คุณไป๋! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! สั่งระงับ... สั่งระงับการส่งออกสินค้าล็อตแรกทั้งหมดทันที!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนไป๋เป่าเปาคนนี้ด้วยดีเสมอมานะคะ!