ขยายธุรกิจสู่ตลาดเมืองใหญ่

"ถ้าคิดว่าข้าจะยอมเอาสมุนไพรชั้นดีไปเร่ขายให้พวกหน้าเลือดในตลาดมืดเหมือนพวกป้าสะใภ้รองผู้นั้น ท่านก็ประเมินสายตาของไป๋หลินต่ำไปแล้วค่ะ" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนกรีดผ่านความเงียบภายในห้องโถงเล็กๆ ของบ้านพักตระกูลกู้ กลิ่นหอมเย็นสดชื่นของกำยานเปปเปอร์มินต์ผสมผสานกับเปลือกส้มอบแห้งลอยอวลอยู่รอบกาย ร่างระหงของไป๋หลินในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีครามสะอาดตา ยืนกอดอกมองแผ่นกระดาษรายการวัตถุดิบและบัญชีต้นทุนบนโต๊ะไม้เก่าๆ ด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ กู้เฉินที่กำลังนั่งเหลาไม้กระดานสำหรับทำชั้นวางของในมิติลับ ชะงักมือลงทันที ดวงตาคมกราบกวาดมองภรรยาตัวน้อยที่มีรังสีความมุ่งมั่นแผ่ซ่านออกมาจนน่าทึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างเอ็นดู เขาไม่เคยคิดจะขัดใจนางเลยสักครั้ง ตั้งแต่วันแรกที่นางตัดสินใจลุกขึ้นมาปฏิวัติชีวิตครอบครัวในยุคที่ข้า้าวยากหมากแพงนี้ จนกระทั่งวันนี้ที่กิจการเครื่องหอมและผลิตภัณฑ์ดูแลผิวจากมิติพิเศษเริ่มเป็นที่เลื่องลือในหมู่ภรรยาทหารและสหายสนิท "เจ้าว่าอย่างไร ข้าก็ว่าตามนั้น" กู้เฉินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นิ่งขรึมแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น เขาางมีดแกะสลักลง ลุกขึ้นสาวเท้ายาวๆ มาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง มือหนายื่นออกไปโอบเอวคอดกิ่วของนางเข้าหาตัวอย่างเป็นธรรมชาติ ปลายจมูกโด่งกดลงสูดดมความหอมกรุ่นที่ซอกคอระหงของภรรยาอย่างถือวิสาสะ "แต่อำเภอเมืองค่อนข้างไกล และร้านสมุนไพร 'ถังหยวนถัง' ที่เจ้าหมายตาไว้ ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและเจ้าของร้านเป็นคนเคี้ยวยาก เจ้ามั่นใจแค่ไหนว่าเขาจะชายตามองเครื่องหอมปั้นมือของภรรยาข้า" ไป๋หลินเอียงคอเล็กน้อย ปล่อยให้สามีคลั่งรักกอดกอดเอวตามใจชอบ แต่นัยน์ตากลับทอประกายเจ้าเล่ห์ดั่งจิ้งจอกน้อย "ความมั่นใจหรือคะ? หึ... ของแบบนี้ไม่ได้วัดกันที่คำพูดปากเปล่า แต่วัดกันที่ 'คุณภาพ' ที่ต่อให้ผู้เฒ่าถังหัวดื้อแค่ไหนก็ต้องยอมสยบ" นางหมุนตัวกลับมาประจันหน้ากับเขา ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนปกเสื้อสีเขียวขี้ม้าของสามีอย่างหยอกเย้า "อีกอย่าง... มีสามีรูปงามฝีมือขับรถบรรทุกคอยเป็นสัปเหร่อ—อ่า หมายถึงสารถีส่วนตัวคอยรับส่ง ข้าจะมีอะไรต้องหวาดกลัวกันล่ะคะ?" กู้เฉินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นกุมมือเรียวนุ่มของนางไว้แน่น "เพื่อเมียรัก ต่อให้ต้องขับรถฝ่าพายุหิมะไปสุดขอบฟ้า ข้าก็ไม่เคยปริปากบ่นสักคำ" รุ่งอรุณถัดมา ล้อรถบรรทุกคันเก่าแต่เครื่องยนต์ได้รับการดูแลอย่างดีจากกู้เฉิน บดไปตามเส้นทางลูกรังมุ่งหน้าสู่อำเภอเมือง ไป๋หลินนั่งมองทิวทัศน์สองข้างทางที่เริ่มเปลี่ยนจากผืนนาเขียวขจีเป็นตึกรามบ้านช่องแบบกึ่งจีนกึ่งตะวันตกของยุค 80 ในใจประเมินโอกาสและกลุ่มเป้าหมายอย่างเงียบเชียบ สินค้าในตะกร้าไม้ไผ่สานประณีตของนางวันนี้ไม่ได้มีแค่แป้งผัดหน้าสมุนไพรบำรุงผิว แต่ยังมี 'ถุงหอมไล่แมลงและปรับอากาศ' ที่ทำจากสูตรลับเฉพาะในตำราโบราณ ผสมผสานกลิ่นอายความทันสมัยที่นางดัดแปลงให้เข้ากับรสนิยมของสตรีชนชั้นกลางในเมืองใหญ่ รถบรรทุกจอดเทียบท่าหน้าร้านสมุนไพรจีนขนาดใหญ่ 'ถังหยวนถัง' ป้ายไม้แกะสลักตัวอักษรสีทองที่เริ่มลอกล่อนสะท้อนถึงความเก่าแก่และทรงเกียรติ ไป๋หลินสูดลมหายใจเข้าลึกเรียกความมั่นใจ กู้เฉินบีบมือของนางเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจก่อนจะก้าวลงจากรถมาเปิดประตูให้ "ข้าจะรออยู่ตรงนี้ หากมีใครกล้าพูดจาไม่เข้าหูเจ้า เรียกชื่อข้าได้ทันที" หญิงสาวยิ้มรับ เดินเชิดหน้าเข้าไปในร้านที่อบอวลไปด้วยกลิ่นฉุนของรากไม้และสมุนไพรตากแห้ง ทันทีที่ก้าวเข้าไป พนักงานหนุ่มคนหนึ่งก็รีบเดินเข้ามาโบกมือไล่ "ไปๆๆ ร้านเราไม่รับซื้อสมุนไพรเร่ขาย ไปขายให้ตลาดสดนู่น" ไป๋หลินไม่สะทกสะท้าน นางวางตลับเครื่องหอมไม้จันทน์แกะสลักอย่างประณีตกลิ่นหนึ่งลงบนเคาน์เตอร์ไม้ขัดเงา กลิ่นหอมละมุนล้ำลึกที่ผสานความเย็นชื่นใจของมิ้นท์และดอกไม้นานาพรรณกระจายตัวออกไปชั่วพริบตา กลบกลิ่นฉุนของยาจีนจนหมดสิ้น "ข้าไม่ได้มาขายสมุนไพรดาดๆ แต่ข้ามาเสนอ 'โอกาส' ให้เถ้าแก่ถังต่างหาก" เสียงใสเอ่ยขึ้นอย่างฉะฉาน ไม่นานนัก ชายชราท่าทางเคร่งขรึม สวมแว่นตากรอบทองและไว้หนวดเคราครึ้มตามแบบฉบับหมอจีนโบราณก็เดินออกมาจากหลังร้าน ดวงตาหลังกรอบแว่นกวาดมองตลับไม้ในมือ ก่อนจะชะงักกงเมื่อสูดกลิ่นหอมนั้นเข้าไปเต็มปอด "นี่มัน... กลิ่นอันใดกัน? ช่างบริสุทธิ์และกระตุ้นลมปราณในอกได้ดีนัก!" เถ้าแก่ถังอุทานออกมาอย่างลืมตัว ไป๋หลินยกยิ้มมุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ เกมนี้... นางเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าอย่างแท้จริง ทว่า ในจังหวะที่เถ้าแก่ถังกำลังจะเอ่ยปากซักถามสูตรผสม ประตูร้านก็ถูกผลักเปิดอย่างแรง พร้อมกับร่างของสตรีวัยกลางคนแต่งตัวฉูดฉาดหลุดโลกนางหนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมตะโกนเสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก "เถ้าแก่ถัง! อย่าไปเชื่อพังพอนหน้าเงินนี่นะ! นางเป็นแค่ภรรยาชาวนาบ้านนอก ยาพวกนี้อาจจะเป็นพิษก็ได้!" ไป๋หลินหรี่ตาลงทันทีเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย—นั่นคือป้าสะใภ้รองที่ตามราวีไม่เลิกรา! และสิ่งที่ทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบไม่ใช่คำใส่ร้ายป้ายสี แต่มันคือเงาร่างของชายแปลกหน้าสวมสูทสากลที่เดินตามหลังป้าสะใภ้รองเข้ามา พร้อมกับเอกสารตราประทับราชการในมือที่เอ่ยประโยคชวนขนลุกออกมา "เรียนคุณไป๋หลิน ทางการได้รับเรื่องร้องเรียนว่าท่านลักลอบผลิตและจำหน่ายสินค้าผิดกฎหมาย... ขอเชิญท่านไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจเดี๋ยวนี้ครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนไป๋เป่าเปาคนนี้ด้วยดีเสมอมานะคะ!