ดวลกับหัวหน้ากิลด์ขาโหด

เสียงระเบิดกัมปนาทสั่นสะเทือนผืนป่าหินโบราณจนฝุ่นผงคละคลุ้ง แรงปะทะจากดาบยักษ์เคลือบออร่าสีทองอร่ามฟันเฉียดปลายจมูกของเรย์ไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงลมคมกริบกรีดสลักลงบนแก้มขาวเนียนจนเกิดรอยขีดข่วนบางๆ และมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย [⚠️ แจ้งเตือนระบบ: HP ของผู้เล่นเรย์มอนด์ลดลง 3,450 หน่วย เหลือ 12%!] [⚠️ ภารกิจลับฉุกเฉิน: เวลาคงเหลือ 03 นาที 15 วินาที!] "หลบได้ไวดีนี่ เจ้าหนู... สมกับที่เป็นไอ้สวะแต้มบุญสูงที่บังอาจคว้าตัวบอสลับระดับตำนานไปครอง" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยเยาะเย้ยขึ้น ท่ามกลางม่านฝุ่นที่ค่อยๆ จางลง ปรากฏร่างสูงใหญ่ของ 'โกรัช' หัวหน้ากิลด์ ‘ปฐพีเหล็ก’ ผู้เล่นอันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์ สวมเกราะหนักประดับลวดลายหินผาศักดิ์สิทธิ์ ในมือถือดาบใหญ่สองมือที่แผ่ไอสังหารน่าสะพรึงกลัว ดวงตาคมกราบจ้องมองเรย์ราวกับเหยื่อในกรงเล็บ เรย์ถอยหลังกรูดไปสามก้าว ลมหายใจหอบถี่ ใบหน้าเปื้อนฝุ่นดำแต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ เขาแกล้งทำเป็นทรุดตัวลงนั่งพับเพียบด้วยความอ่อนแรง มือซ้ายกุมหน้าอกทำทีเป็นเจ็บปวดเจียนตาย "โธ่... พี่ชายโกรัชขา ใจคอจะไม่มีความเมตตาให้เด็กตาดำๆ หน่อยเลยเหรอคะ? ฉันก็แค่นักบุญต๊อกต๋อยสายซัพพอร์ตธรรมดาๆ คนหนึ่งเองนะเนี่ย" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แสร้งทำเป็นหวาดกลัวสุดขีด โกรัชแค่นAเสียงทางจมูกอย่างดูแคลน สายตาคมกวาดมองรอบตัวด้วยความระแวงเล็กน้อยเนื่องจากชื่อเสียง "จอมวางแผนไร้พ่าย" ของเรย์ในกระดานสนทนา แต่เมื่อประเมินจากสถานการณ์ตรงหน้า—เรย์ไม่มีมานาเหลือพอจะร่ายเวทใหญ่ และเซราฟีน่าในร่างนักรบศักดิ์สิทธิ์กำลังอยู่ในสภาพพลังงานตกต่ำ—เขาก็หัวเราะลั่น "เลิกเล่นละครน้ำเน่าได้แล้ว เรย์มอนด์! แกหลอกคนอื่นได้ แต่หลอกสายตาของ 'ผู้กล้าแห่งปฐพี' อย่างฉันไม่ได้หรอก ส่งสัญญามรณะระดับ EX นั่นมาซะ แล้วฉันจะไว้ชีวิตให้แกตายแบบไม่ทรมานมากนัก!" โกรัชก้าวเท้าหนักหน่วงเข้ามาใกล้ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม เรย์เงยหน้าขึ้น สบตากับผู้เล่นอันดับหนึ่ง นัยน์ตาที่เคยฉายแววหวาดกลัวเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสงบ เย็นเยียบ และคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในปลอกแพร "น่าเสียดายจังนะคะ..." เรย์ยิ้มมุมปาก ยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างสง่างามโดยไม่มีร่องรอยความเหนื่อยล้าหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "คนที่สอนฉันว่า *'อย่าเชื่อใจศัตรูที่ถือดาบ'*... ก็คือตัวคุณเองเมื่อสัปดาห์ก่อนในดันเจี้ยนรกร้างต่างหากล่ะคะ" โกรัชชะงักไปชั่วขณะ รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่แผ่ซ่านอยู่ในบรรยากาศ *คลิック—!* เสียงกลไกโลหะดีดตัวดังขึ้นเบาๆ จากใต้พื้นดินรอบตัวโกรัช ทันใดนั้น วงเวทย์สีม่วงเข้มลายเส้นอักษรโบราณนับร้อยวงก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน ปิดตายทุกเส้นทางหนีราวกับกรงขังแห่งความตาย! "นี่มัน... เวทมนตร์ดักซุ่มตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?!" โกรัชเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อสำนึกได้ว่าตนเองก้าวเข้ามาอยู่ในรัศมีอาณาเขตที่เรย์วางแผนเตรียมการไว้ล่วงหน้ามานานกว่ายี่สิบนาทีแล้ว "ตั้งแต่ตอนที่คุณมัวแต่โม้เรื่องอันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์ให้ฉันฟังเมื่อสามนาทีที่แล้วยังไงล่ะคะ" เรย์ดีดนิ้วเบาๆ รอยยิ้มขี้เล่นกลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง "ขอต้อนรับสู่กับดักสุดพิเศษ... 'หัตถ์พฤกษาทมิฬดูดกลืนมานา' ค่ะ!" รากไม้สีดำทมิฬนับพันเส้นพุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดิน รัดตรึงข้อเท้า เกราะหนัก และลำตัวของโกรัชเอาไว้แน่น แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนผู้เล่นอันดับหนึ่งถึงกับหน้าถอดสี ค่าพลังชีวิตและมานาของโกรัชร่วงกวาดลงราวกับน้ำตกไหลเชี่ยว [⚠️ ระบบแจ้งเตือน: ผู้เล่นโกรัชติดสถานะ "พันธนาการไร้ทางหนี" (EX) เป็นเวลา 45วินาที!] [⚠️ สถานะพิเศษ: พลังป้องกันทั้งหมดลดลง 80%!] โกรัชคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว พยายามใช้ดาบยักษ์ฟันรากไม้ทมิฬ แต่ความเร็วกระบวนท่าของเขากลับช้าลงอย่างเห็นได้ชัดเนื่องจากดีบัฟจากกับดักเชิงกลยุทธ์ "แก... แกไอ้เด็กเวรนี่!" เรย์เดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว ปลายไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์เคาะเบาๆ บนพื้นเป็นจังหวะ ราวกับวาทยากรที่กำลังควบคุมบทเพลงแห่งชัยชนะ ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังชายผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังดิ้นรนอยู่ในกำมือ "โลกของเกมนี้ไม่ได้วัดกันที่พลังโจมตีดิบเถื่อนอย่างเดียวหรอกนะคะ โกรัชซัง..." เรย์เอียงคอมองด้วยรอยยิ้มหวานหยด แต่แฝงไปด้วยความเฉียบขาดที่ทำให้อีกฝ่ายหนสันหลังวาบ "สมองต่างหากล่ะ... คืออาวุธที่น่ากลัวที่สุด" ทว่า ในวินาทีที่เรย์ยกมือขึ้นเพื่อออกคำสั่งให้เซราฟีน่าโจมตีปิดฉากเพื่อชิงไอเทมระดับตำนานและเคลียร์เควสต์ฉุกเฉิน ท้องฟ้าเบื้องบนกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือดอย่างฉับพลัน เมฆหมอกสีดำทะมุนม้วนตัวเป็นเกลียวพายุขนาดยักษ์ บดบังแสงอาทิตย์จนมืดมิดราวกับรัตติกาล เสียงกัมปนาทก้องกังวานราวกับเสียงคำรามของเทพเจ้าแห่งความพินาศ ดังสะท้อนมาจากห้วงมิติที่อยู่เหนือศีรษะพวกเขาขึ้นไปอีกชั้นหนึ่ง [⚠️ ⚠️ แจ้งเตือนระดับวิกฤตสูงสุดจากระบบหลัก:] [ตรวจพบการแทรกแซงจากมิติภายนอกเซิร์ฟเวอร์... ผู้เล่นเรย์มอนด์และโกรัช ได้ปลดล็อก "เขตแดนต้องห้าม: หอคอยมรณะพันปี" โดยไม่ตั้งใจ] [คำเตือน: ตัวตนระดับภัยพิบัติ "ผู้ผนึกแห่งยุคโบราณ" กำลังจะลืมตาตื่นจากการหลับใหล...] เรย์ชะงักฝีเท้า รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างลงทันทีเมื่อมองเห็นเงาสลัวขนาดมหึมาที่กำลังแหวกม่านเมฆสีเลือดลงมา... มันไม่ใช่NPC หรือบอสในพื้นที่ที่เขาวางแผนไว้ แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่ถูกลบออกจากสารบบเกมตั้งแต่เวอร์ชันแรก! เงาดำนั้นแผ่ขยายปีกกว้างปกคลุมทั่วทั้งผืนป่าหิน ก่อนที่เสียงกระซิบอันเย็นเยียบจะดังขึ้นโดยตรงในโสตประสาทของเรย์และโกรัช *"...ในที่สุด ก็มีหนูสกปรกกล้าเข้ามาปลุกข้าจากความหลับใหล... เจ้าคือผู้ถือสิทธิ์คนต่อไปสินะ... เรย์มอนด์?"* ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านผลงานของ "พรีสต์สายลุย" นะคะ