ความเป๊ะที่น่ารำคาญ

กลิ่นฝุ่นปูนและเศษยิปซัมที่ฟุ้งกระจายยังไม่จางหายดี แต่อุณหภูมิระหว่างคนทั้งคู่กลับพุ่งสูงเสียยิ่งกว่าเตาหลอมเหล็กในไซต์งาน “ปล่อยได้แล้วมั้งครับคุณสถาปนิก หรือติดใจโครงสร้างเหล็กกล้าของผมจนไม่อยากลุกขึ้นมาแล้ว” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความกวนประสาทดังขึ้นชิดริมใบหู พร้อมกับลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดลาดไหล่ พริมโรสสะดุ้งสุดตัว สมองที่เคยประมวลผลเรื่องโครงสร้างอาคารและลายเส้นแบบแปลนเมื่อครู่กลับขาวโพลนราวกับไฟล์งานถูกกดลบโดยไม่ได้เซฟ เธอกะพริบตาปริบๆ ไล่ฝุ่นควันที่ลอยเคคว้างออกไป ก่อนจะตระหนักได้ว่าเวลานี้ตัวเองกำลังนอนทับอยู่บนแผงอกกว้างของธันวา เต็มๆ รัก! ยิ่งไปกว่านั้น มือหนาของวิศวกรหนุ่มที่ควรจะปล่อยตั้งนานแล้ว กลับยังโอบกระชับอยู่ที่เอวคอดของเธอแน่นราวกับคีมไฮดรอลิก “อะ... เอาแขนออกไปเลยนะ!” พริมโรสหน้าแดงก่ำ ลนลานผลักไหล่กว้างของเขาเต็มแรงจนร่างโปร่งดีดตัวลุกขึ้นยืนแทบไม่ทัน เธอใช้มือปัดป่ายตามเสื้อผ้าและเรือนร่างเพื่อลบเลือนสัมผัสเมื่อครู่ที่ยังหลงเหลืออยู่บนผิวเนื้อ “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทับคุณสักหน่อย อุบัติเหตุเมื่อกี้มัน... มันเป็นเพราะโครงสร้างตึกห่วยๆ ของคุณต่างหากที่ไม่ได้มาตรฐาน!” ธันวายันตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาปัดฝุ่นตามแขนเสื้อและกางเกงยีนส์ลวกๆ ดวงตาคมกริบมองสถาปนิกสาวที่กำลังยืนกอดอกเชิดหน้าทำเป็นเก่ง ทั้งที่ใบหูและพวงแก้มแดงซ่านฟ้องความเขินอายอย่างชัดเจน วิศวกรหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับด้วยความสนุกสนาน “โครงสร้างตึกผมรับแรงอัดได้เกินมาตรฐานวิศวกรรมสามเท่าครับคุณพริมโรส แต่ปัญหาคือเมื่อกี้ ‘แรงกระแทก’ จากตัวคุณมันหนักหน่วงเกินกว่าที่ผมคาดการณ์ไว้ต่างหาก” ธันวาจงใจเน้นเสียงตรงคำว่าแรงกระแทก พร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าวอย่างคุกคาม “หรือว่า... คุณแอบซ่อนเหล็กเสริมคอนกรีตไว้ใต้เสื้อคลุมกันแน่ ถึงได้หนักแน่นขนาดนี้” “ไอ้... ไอ้คุณธันวา!” พริมโรสถอยหลังกรูดจนสะโพไปชนเข้ากับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มือเรียวชี้หน้าเขาอย่างคาดโทษ “ปากดีแบบนี้ ระวังตัวไว้เถอะ ฉันจะตรวจงานคุณให้ละเอียดทุกตารางมิลลิเมตร ชนิดที่ต่อให้มุดลงไปใต้ดินคุณก็ไม่มีทางรอดสายตาฉันไปได้แน่!” ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะดุ้งสะเทือน เขายกมือขึ้นกอดอกแล้วพิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงาน มองท่าทีพองขนของแมวป่าตรงหน้าด้วยความเอ็นดูที่ซ่อนไว้ภายใต้มาKนิ่งขรึม “เชิญตามสบายเลยครับ ผมสัตยาบันด้วยเกียรติของวิศวกรเลยว่า งานของผม ‘เป๊ะ’ ทุกจุดไม่มีที่ติแน่นอน... ยกเว้นก็แต่บางคนที่ชอบทำตัวเป๊ะจนน่ารำคาญนี่แหละ ที่ผมยังหาทางแก้ไขระบบตรรกะไม่ได้สักที” “นี่คุณว่าใครน่ารำคาญไม่ทราบ!” “ก็คนที่กำลังยืนหน้าแดงก่ำแล้วแยกเขี้ยวใส่ผมอยู่นี่ไงครับ” ธันวาตอบหน้าตาย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารแบบแปลนโครงสร้างที่พริมโรสตรวจค้างไว้ขึ้นมาเปิดดูหน้าปก “ไหนดูซิ ว่าสถาปนิกผู้ทรงคุณวุฒิจะเจอจุด ‘บกพร่อง’ อะไรตรงไหนของผมอีก ถึงได้ขยันจับผิดผมนัก” พริมโรสสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมา เธอสะบัดหน้าหนีความร้อนผ่าวบนใบแล้วดึงแฟ้มเอกสารกลับมาถือไว้เองด้วยท่าทางจริงจัง ทว่าแววตาคู่สวยกลับฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาวับหนึ่ง “ดีค่ะ ในเมื่อคุณมั่นใจนัก งั้นเรามาเริ่มจาก ‘จุดนี้’ กันเลยดีกว่า” นิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายจรดลงบนกระดาษพิมพ์เขียวบริเวณรอยต่อคานรับน้ำหนักชั้นสาม พริมโรสโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับแบบแปลน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูเด็กจากเรือนร่างของเธอโชยแตะจมูกของธันวาที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังโดยไม่รู้ตัว วิศวกรหนุ่มชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึกโดยอัตโนมัติเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบ “ตรงนี้...” พริมโรสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเธอกำลังกักขังตัวเองให้อยู่ในรัศมีอ้อมกอดของเขาอีกครั้ง “คุณคำนวณค่าความเค้น (Stress) ผิดพลาดไปสามจุดสามเปอร์เซ็นต์ค่ะคุณธันวา แม้ว่ามันจะอยู่ในเกณฑ์ความปลอดภัยขั้นต่ำตามกฎหมาย แต่ในแง่ของสุนทรียศาสตร์และการใช้งานระยะยาว มันจะทำให้เกิดรอยร้าวขนาดเล็กที่เรียกว่า Hairline Cracks ภายในสองปีแน่นอน” ธันวาละสายตาจากกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม บังคับตัวเองให้โฟกัสไปที่ตัวเลขบนกระดาษพิมพ์เขียว นิ้วแกร่งเอื้อมไปแตะทับลงบนจุดที่เธอบอก พลiskระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงความจริงจัง “สามจุดสามเปอร์เซ็นต์ที่คุณว่า มันคือค่าเผื่อความยืดหยุ่นของโลหะผสมในสภาพอากาศร้อนชื้นแบบบ้านเราครับ ถ้าเราเพิ่มความหนาเข้าไปตามที่คุณต้องการ โครงสร้างส่วนนั้นจะรับน้ำหนักส่วนเกินและดึงคานหลักให้เสียสมดุลในระยะยาว งานนี้คุณใช้ไม้บรรทัดวัดความเป๊ะไม่ได้หรอกครับ เพราะฟิสิกส์มันมีชีวิตจิตใจมากกว่าตัวเลขในตำรา” “แต่อาคารหลังนี้ต้องเน้นความสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ! ฉันไม่ยอมให้มีรอยร้าวแม้แต่นิลเดียวมาทำลายผลงานการออกแบบของฉันเด็ดขาด!” พริมโรสเถียงกลับเสียงแข็ง ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด ความใกล้ชิดทำให้บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความร้อนระอุ ไดอะล็อกที่เคยเป็นการโต้เถียงเรื่องงาน เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่วิ่งพล่านไปทั่วผิวสัมผัส ธันวาจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุด นัยน์ตาคมกريบฉายแววบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะควบคุม เขาก้มหน้าลงไปกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนคนฟังถึงกับขนลุกซ่า “ถ้าคุณกังวลเรื่องรอยร้าวขนาดนั้น... ทำไมไม่มาช่วยผม ‘ซ่อมแซม’ มันใกล้ๆ ล่ะครับ เผื่อว่าคุณจะเข้าใจโครงสร้างหัวใจของผมดีขึ้น” พริมโรสชะงักกึก หัวใจดวงน้อยเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล เธอกำแฟ้มในมือแน่นจนยับยู่ยี่ กำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบสักประโยค ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกบานเลื่อนด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะความสัมพันธ์ที่กำลังระอุถึงขีดสุดอย่างไม่รู้กาลเทศะ ธันวาถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกเสียดาย เขายืดตัวตรงแล้วหันไปมองต้นเสียง ส่วนพริมโรสรีบกระโดดถอยหลังไปสามก้าว จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่ด้วยความรวดเร็วราวกระแสไฟฟ้า ร่างสูงของชายหนุ่มในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบก้าวเข้ามาในห้องทำงานอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มพินيسพิเคราะห์ ดวงตากวาดมองสำรวจคนทั้งสองสลับกันไปมาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “ขอโทษทีครับที่ขัดจังหวะสวีทหวาน... เอ๊ย ขัดจังหวะการทำงานสำคัญของสองคนพอดี” น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ธนภัทร นักลงทุนรายใหญ่และเจ้าของโปรเจกต์นี้กวาดสายตามองพริมโรสและธันวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมายแฝง ก่อนที่เขาจะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมาวางกระแทกบนโต๊ะเสียงดัง *ทึบ* “พอดีผมเพิ่งได้รายงานลับจากสำนักงานใหญ่... เรื่องการอนุมัติงบประมาณก่อสร้างระยะที่สอง” ธนภัทรเว้นจังหวะเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป แทนที่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดที่ทำเอาบรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงทันตาเห็น “และดูเหมือนว่า... พวกคุณสองคนกำลังจะต้องไปติดเกาะร้างด้วยกันสัปดาห์หน้าครับ” ธันวาขมวดคิ้วมุ่นทันที ส่วนพริมโรสเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ว่ายังไงนะ/นะคะ?!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของสเปซโอเดสซีย์เสมอนะครับ