สูญเสียและเริ่มต้นใหม่

เถ้าธุลีสีเทาหม่นโปรยปรายลงมาดุจหิมะมรณะ กลบฝังซากปรักหักพังของมหานครเทียนเฉิงที่ครั้งหนึ่งเคยรุ่งโรจน์จนมิดชิด ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมพื้นที่รัศมีร้อยลี้ ไร้ซึ่งเสียงร่ำไห้ ไร้ซึ่งลมหายใจของผู้คน หลงเหลือเพียงกลิ่นคาวเลือดที่ผสมผสานกับไอความร้อนจากทัณฑ์ปราณที่ยังคงหลงเหลืออยู่ จ้าวเฟยหลงยืนหยัดนิ่งอยู่บนซากเสาหินมังกรสลักที่บิ่นหัก ร่างกายของเขาสะท้านเฮือก กระบี่เหล็กนิลกาฬในมือซ้ายสั่นระริก ปลายคมกระบี่หยาดหยดโลหิตสีแดงฉานสะท้อนประกายแสงสีเงินยวงยามเมื่อเมฆหมอกควันพิษแยกตัวออกชั่วขณะ การปะทะกันระหว่างเขากับยอดฝีมือสำนักมารโลหิตเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา ได้ผลาญทำลายรากฐานของเมืองทั้งเมืองจนกลายเป็นเพียงหลุมอุกกาบาตขนาดมหึมา สัจธรรมแห่งวิถีกระบี่บอกเขาว่า ‘การจะปกป้องสิ่งสำคัญ บางครั้งต้องกล้าทำลายล้างสิ่งกีดขวางให้สิ้นซาก’ ทว่ายามนี้ เมื่อมองไปรอบกาย ความว่างเปล่ากลับกัดกินขั้วหัวใจอย่างล้ำลึก "เจ้ายังดื้อรั้นเช่นเดิม... เฟยหลง" สุ้มเสียงเย็นเยียบดุจธารน้ำแข็งบนยอดเขาหมื่นปีดังขึ้นแผ่วเบา ท่ามกลางละอองเถ้าธุลีที่โปรยปราย ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ ไป๋หลินก้าวเดินผ่านซากกำแพงเมืองที่พังทลายเข้ามาหาเขา ไอเย็นจากเคล็ดวิชาเซียนเหมันต์สวรรค์แผ่ซ่านออกมารอบกาย นางปัดเป่าเศษซากเพลิงมารที่ยังคุกรุ่นให้มอดดับลงด้วยปลายนิ้วเรียวยาวคู่เดิม จ้าวเฟยหลงไม่หันกลับไปมอง ทว่าเขารับรู้ถึงการมีอยู่ของนางได้ด้วยสัญชาตญาณแห่งนักสู้ "นี่ไม่ใช่ความดื้อรั้น ไป๋หลิน แต่มันคือเส้นทางที่ข้าต้องเดิน... หากข้าไม่เหยียบย่ำความชั่วร้ายเหล่านี้ให้แหลกคาคมกระบี่ โลกหล้าก็จะยังคงเต็มไปด้วยซากศพของผู้บริสุทธิ์ไม่ต่างจากที่นี่" ไป๋หลินหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเขาในระยะห่างเพียงเอื้อมมือ นางเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังที่กว้างใหญ่และทะนงองอาจนั้น แววตาคู่คมที่เคยเย็นชาและไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับไหววับด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน นางเข้าใจเขา ยิ่งกว่าที่ผู้ใดในยุทธภพจะเข้าใจ เหตุเพราะนางเองก็เคยเป็นผู้ที่ถูกความเย็นชาของโลกใบนี้ผลักไส จนกระทั่งกระบี่เล่มนี้ของเขาได้เข้ามาแผดเผาและหลอมละลายน้ำแข็งในใจนางจนหมดสิ้น "โลกหล้าจะเน่าเฟะหรือสะอาดสะอ้าน... เกี่ยวอันใดกับเจ้า" นางเอ่ยถามเสียงเรียบ ทว่าแฝงความห่วงใยไว้ลึกซึ้งอย่างยิ่งยวด "เจ้าเป็นผู้ฝึกกระบี่ผู้เดียวดาย เหตุใดต้องแบกรับความตายของผู้คนนับแสนไว้บนบ่าคู่นั้นด้วย" จ้าวเฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวอกที่สะท้อนออกมาเต็มไปด้วยความขื่นขม "เพราะข้ามีตระกูลที่ต้องสะสาง มีหนี้โลหิตที่ต้องชำระ... ผู้คนนับแสนเหล่านี้อาจไม่เกี่ยวข้องกับข้า แต่ความทะเยอทะยานของผู้ฝึกตนที่เหยียบย่ำชีวิตผู้อื่นต่างหาก คือสิ่งที่ข้าไม่อาจยอมจำนน!" ฉับพลันนั้น บรรยากาศรอบตัวก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยือกจนถึงขีดสุด แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์พุ่งทะยานขึ้นจากพื้นดินเบื้องล่าง! *ตูม!* พื้นหินที่ทั้งคู่ยืนอยู่ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เงาร่างสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ มันคือผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักมารโลหิตที่ยังไม่ตาย! แม้ร่างกายนصفหนึ่งจะถูกทำลายด้วยกระบวนท่ากระบี่สะท้านฟ้าของจ้าวเฟยหลงเมื่อวานนี้ ทว่าพลังปราณมารที่มันสะสมมานับร้อยปีกลับทำให้มันยังคงหลงเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้าย พร้อมระเบิดตัวเองเพื่อลากจ้าวเฟยหลงลงไปสู่นรกภูมิพร้อมกัน! "ฮ่าๆๆๆ! เด็กน้อยอวดดี! ต่อให้เจ้าจะเก่งกาจเพียงใด แต่การทำลายเมืองทั้งเมืองด้วยกระบี่เดียวได้ผลาญพลังชีวิตของเจ้าไปจนหมดสิ้นแล้ว! มาร่วมกันเป็นวิญญาณไร้ญาติขาดมิตร ณ ที่แห่งนี้เถอะ!" เสียงคำรามบ้าคลั่งดังก้องกังวาน ท้องฟ้าเหนือซากเมืองเทียนเฉิงแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด เมฆดำทะมึนหมุนวนเป็นเกลียวพายุขนาดยักษ์ แรงดึงดูดมหาศาลฉุดกระชากเศษซากปรักหักพังลอยขึ้นสู่เบื้องบน พลังทำลายล้างนี้รุนแรงพอที่จะลบอาณาจักรเล็กๆ ให้หาย and ไปจากแผนที่ได้ในพริบตา จ้าวเฟยหลงหรี่ตาลงเล็กน้อย กระแสลมปราณในตันtianของเขาเหือดแห้งไปเกือบหมดจากการใช้กระบวนท่าก่อนหน้า บาดแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลังจากการต้านทานอัคคีมารยังคงมีโลหิตซึมออกมาไม่ขาดสาย ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ หากเขาเลือกที่จะถอย เขาสามารถรอดชีวิตไปได้... แต่นั่นหมายถึงไป๋หลินที่ยืนอยู่ด้านหลังจะต้องรับแรงกระแทกจากการระเบิดตนเองนี้เต็มๆ *ไม่มีทางถอย* จิตวิญญาณแห่งวิถีกระบี่ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง ร่างกายของจ้าวเฟยหลงเปล่งประกายแสงสีครามเจิดจ้า เขาก้าวเท้าออกไปเบื้องหน้าหนึ่งก้าว ร่างทั้งร่างทะยานขึ้นต้านทานพายุโลหิตด้วยตัวคนเดียว! "เฟยหลิน!" เสียงอุทานหลุดออกจากปากของนางเซียนผู้เยือกเย็นเป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปี ไป๋หลินไม่ลังเลแม้แต่น้อย ร่างของนางกลายเป็นลำแสงสีขาวบริสุทธิ์พุ่งทะยานตามขึ้นไปในอากาศ พลังปราณเหมันต์สวรรค์ถูกปลดปล่อยออกมาจนสุดขีดความจำกัด อุณหวภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนหยาดฝนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งแหลมคมนับหมื่นชิ้น นางไม่ยอมให้เขาต้องเผชิญหน้ากับความตายลำพังอีกต่อไปแล้ว! หากฟ้าดินจะพิพากษาพวกเขาให้นิรนาม ณ ซากปรักหักพังแห่งนี้ นางก็จะขอเคียงข้างเขา สลักชื่อร่วมกันในวังวนแห่งความตาย! "เจ้าโง่... เหตุใดต้องทำถึงเพียงนี้" เสียงหวานใสที่สั่นเครือเล็กน้อยดังขึ้นข้างกายเขา จ้าวเฟยหลงหันไปสบตากับนาง แววตาที่ดุดันและเย็นชาเมื่อครู่กลับทอประกายอ่อนโยนอย่างประหลาด มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความทะนงและจริงใจ "เพราะข้าคือจ้าวเฟยหลง... และเจ้าคือสตรีเพียงผู้เดียวที่ข้าจะยอมมอบวิถีกระบี่นี้ให้" สิ้นคำกล่าว มือหนาคว้าจับด้ามกระบี่เหล็กนิลกาฬด้วยพลังเฮือกสุดท้าย ผสานเข้ากับพลังปราณเหมันต์ของไป๋หลินที่แผ่ซ่านเข้ามาหลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์แบบ เกิดเป็น "วิชากระบี่คู่ผสานเหมันต์มังกรคราม" ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในหน้าประวัติศาสตร์ยุทธภพ! พริบตานั้น แสงกระบี่สีครามอมขาวสว่างวาบเจิดจ้าเสียดแทงผืนฟ้า ราวกับดวงอาทิตย์ดวงใหม่ที่ระเบิดออกกลางความมืดมิด เสียงคำรามของผู้อาวุโสสำนักมารโลหิตขาดห้วງหายไปในลำแสงอันทรงพลังนั้น คลื่นกระแทกมหาศาลแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง บดขยี้พายุโลหิตและเมฆหมอกทมิฬให้สลายกลายเป็นอากาศธาตุในพริบตาเดียว! ความเงียบสงบกลับคืนสู่ผืนแผ่นดินอีกครั้ง ละอองหิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมาเคล้าคลอไปกับเถ้าธุลีสีเทา ท่ามกลางซากปรักหักพังอันว่างเปล่า ร่างของทั้งสองยืนหยัดเคียงคู่กัน ปลายกระบี่ในมือปักลงบนพื้นดินเพื่อค้ำจุนร่างที่อ่อนล้า ทว่าในวินาทีที่คิดว่าภัยพิบัติผ่านพ้นไปแล้วนั้นเอง... ผืนแผ่นดินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเก่า รอยแยกสีดำสนิทขนาดใหญ่ปริแตกออก ใจกลางหลุมอุกกาบาตปรากฏ "ศิลาโบราณสีดำทมิฬ" ลอยขึ้นมาจากใต้พิภพ บนผิวศิลาปรากฏอักขระโบราณที่ส่องแสงสีทองเรืองรอง พร้อมกับเสียงกระซิบก้องกังวานจากห้วงมิติอันไกลโพ้น ที่เอ่ยนามของจ้าวเฟยหลงออกมาอย่างชัดเจน... และเงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีทองอร่ามที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติด้วยลมหายใจที่กดขี่ฟ้าดิน! มังกรครามท่องภพขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันคมกระบี่และโลหิตนี้ไปกับผมในตอนที่ 27 นี้ และหวังว่าท่านจะพร้อมสำหรับความพลิกผันในตอนถัดไปนะครับ