ศิลา...มิตรหรือศัตรู

“คุณไม่ได้บอกฉันว่าบันทึกหน้าสุดท้ายของแม่ถูกฉีกออกไปตั้งแต่วันที่เข้ามาอยู่ในพิพิธภัณฑ์นี้” รินรดาวางสมุดโน้ตเก่าคร่ำคร่าลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนา เสียงกระแทกของมันเบาหวิวแต่กลับดังก้องกังวานในความเงียบงันของห้องทำงานภัณฑารักษ์ เธอจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวนั้นด้วยสายตาที่เย็นเยียบ ศิลาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารที่เขากำลังตรวจสอบ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นสันกรามที่คมกริบและใบหน้าที่เรียบเฉยราวกับรูปปั้นสลัก “บันทึกที่เสียหายมักเป็นเรื่องปกติของวัตถุโบราณที่ผ่านกาลเวลามานานนะคะ รินรดา” ศิลาตอบกลับโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า นิ้วเรียวยาวของเขาพลิกหน้ากระดาษอย่างเชื่องช้า “บางที... ความจริงที่หายไปอาจจะถนอมความรู้สึกของผู้ที่เหลืออยู่ได้ดีกว่า” “อย่าใช้คำพูดสวยหรูมาปิดบังความจงใจเลยค่ะ” รินรดาโน้มตัวไปข้างหน้า ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัดเมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นแปลกประหลาดที่แผ่ออกมาจากตัวศิลา มันเป็นไอเย็นแบบเดียวกับที่เธอได้รับจากวัตถุโบราณที่เต็มไปด้วยอาถรรพ์ “เมื่อคืนฉันฝันเห็นสิ่งที่คุณพยายามซ่อนไว้ ในนิมิตนั้น... มีมือของใครบางคนวางอยู่บนไหล่ของแม่ก่อนที่ท่านจะจากไป มือที่มีแหวนสลักรูปงูพันคบเพลิงแบบเดียวกับที่คุณสวมอยู่บนนิ้วก้อยนั่น!” ศิลาชะงักไปครู่หนึ่ง เงาจากปีกหมวกของโคมไฟทาบลงบนดวงตาของเขาจนมืดมิด ทว่ามุมปากของเขากลับกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ทำเอาหัวใจของคนมองสั่นสะท้าน เขาถอดแหวนวงนั้นออกช้าๆ แล้ววางลงบนโต๊ะ แรงดึงดูดประหลาดระหว่างเธอกับแหวนวงนั้นทำให้รินรดาเผลอกลั้นหายใจ “คุณเริ่มเห็นภาพชัดขึ้นแล้วสินะคะ” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่าประหลาด “รินรดา คุณเชื่อเรื่องโชคชะตาไหม? บางครั้งผู้พิทักษ์อาจกลายเป็นผู้สังหารได้ หากสิ่งที่เขารักกำลังจะเปิดประตูไปสู่สิ่งที่อันตรายเกินกว่าจะควบคุม” “คุณพูดเหมือนกับว่าแม่ของฉัน... คือคนที่นำพาอันตรายมาอย่างนั้นเหรอ?” รินรดาแค่นหัวเราะ ทั้งที่มือสั่นเทา “คุณทำตัวเป็นมิตร เป็นที่ปรึกษา แต่ความจริงแล้ว คุณเฝ้ามองฉันเหมือนเฝ้าดูหนูทดลองในกรงแก้ว คุณต้องการอะไรจากตัวฉันกันแน่ ศิลา!” ศิลายันกายลุกขึ้นยืน ความสูงของเขาทำให้รินรดาต้องเงยหน้ามอง เขาเดินอ้อมโต๊ะไม้ตัวใหญ่เข้ามาใกล้ กลิ่นไม้จันทน์หอมจางๆ ประจำตัวเขาลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ควรจะรู้สึกปลอดภัย แต่ในวินาทีนี้มันกลับเหมือนกลิ่นของความตายที่อบอวล เขาก้มลงมาจนใบหน้าห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดา ราวกับกำลังอ่านความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ในส่วนลึกที่สุดของจิตใจ “รินรดา... สิ่งที่คุณเห็นในนิมิตเป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของความจริง คุณยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่แม่ของคุณพยายามปกป้องก่อนตาย ไม่ใช่สมบัติล้ำค่าหรือจารึกโบราณ” “แล้วมันคืออะไร?” เธอเค้นถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ ศิลาไม่ตอบ เขายื่นมือออกไปราวกับจะลูบไล้ใบหน้าของเธอ แต่กลับหยุดชะงักกลางอากาศ นิ้วของเขาไล่ไปตามลำคอของเธอเพียงแผ่วเบาจนขนอ่อนลุกชัน “มันคือเลือดเนื้อ... และพรสวรรค์ที่ติดตัวคุณมาตั้งแต่เกิด สิ่งที่คุณมองเห็นไม่ใช่แค่นิมิต แต่มันคือการเรียกหาจากสิ่งที่ยังไม่ตาย” ทันใดนั้น ไฟในห้องก็วูบดับลงพร้อมกับเสียงกริ่งเตือนภัยจากห้องเก็บวัตถุโบราณชั้นใต้ดินที่ดังระงมขึ้น รินรดาสะดุ้งสุดตัวขณะที่ศิลาหันขวับไปทางประตู สีหน้าเยือกเย็นของเขาสลายหายไปแทนที่ด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น “ไปที่ห้องใต้ดินเดี๋ยวนี้! ถ้าใครบางคนเปิด ‘ตู้สลักศิลา’ นั่นได้ ความลับเรื่องแม่ของคุณจะหายไปตลอดกาล!” เขาลากเธอวิ่งออกไปจากห้องทำงาน แต่เมื่อไปถึงหน้าประตูห้องใต้ดิน รินรดากลับต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นร่างของชายในชุดดำที่ยืนหันหลังให้พวกเขา ร่างนั้นถือแท่งศิลาที่เปล่งแสงสีน้ำเงินประหลาดออกมาจากตู้นิรภัย และสิ่งที่ทำให้รินรดาแทบหยุดหายใจคือเมื่อร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมา... ใบหน้าของชายคนนั้นเหมือนกับศิลาทุกประการ! ศิลาที่อยู่ข้างกายเธอกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขากระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน “ผมเตือนคุณแล้วรินรดา... ว่าศิลาไม่ได้มีเพียงคนเดียวบนโลกใบนี้” รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้างเมื่อเห็นศิลาอีกคนยกยิ้มขึ้นอย่างเย็นชา พร้อมกับแสงสีน้ำเงินจากศิลาในมือที่เริ่มแผ่ขยายออกมาราวกับโซ่ตรวนที่กำลังพันธนาการพวกเขาไว้ในกับดักที่ไม่มีวันหนีพ้น ด้วยรักจาก "กำมะหยี่สีแดง" ค่ะ