ใบสมัครงานเจ้าปัญหา

"คุณคะ... คือฉันขอโทษค่ะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ มันเป็นอุบัติเหตุ!" เสียงอุทานด้วยความตระหนกของฉันดังลั่นห้องทำงานที่เงียบสงัดจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มนาฬิกาเดินวินาทีต่อวินาที ท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าพนักงานที่ยืนรอคิวสัมภาษณ์งานอยู่นอกห้อง ทุกสายตาจับจ้องมาที่เหตุการณ์วิปโยคเบื้องหน้า แก้วกาแฟสดที่ฉันถือมาด้วยความประหม่าตั้งแต่นาทีที่ก้าวเข้าห้องทำงานท่านประธานบัดนี้คว่ำลงบนเสื้อสูทสั่งตัดราคาหลายหลักของ 'คุณธันวา' ประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าระเบียบที่สุดในบริษัทอย่างสมบูรณ์แบบ ของเหลวสีเข้มค่อยๆ ซึมผ่านเนื้อผ้าซับราคาแพงราวกับหมึกที่กำลังแต้มรอยด่างพร้อยลงบนกระดาษวาดเขียนราคาแพง ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ส่งเสียงโวยวาย เขาเพียงแค่ก้มลงมองรอยคราบกาแฟที่ขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ บนหน้าอกเสื้อของเขาด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้ฉันรู้สึกราวกับกำลังถูกแช่แข็งอยู่ในห้องเย็น "คุณพาย... ใช่ไหมครับ?" เขาเงยหน้าขึ้นมองฉัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นเย็นชาจนฉันไม่กล้าสบตา หัวใจของฉันเต้นรัวเหมือนกลองชุดที่กำลังถูกรัวไม่เป็นจังหวะ มือไม้ที่สั่นเทาพยายามควานหาทิชชู่ในกระเป๋า แต่กลับทำใบสมัครงานที่ถือไว้ปลิวว่อนไปทั่วพื้นห้องแทน "เอ่อ... ค่ะ ใช่ค่ะ ฉัน... ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะท่านประธาน ฉันจะรีบทำความสะอาดให้นะคะ!" ฉันก้มลงเก็บกระดาษอย่างลนลานจนหัวเกือบโขกกับโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเลและเผลอสะดุดขาตัวเองจนถลาเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ของเขาอย่างจัง กลิ่นหอมสะอาดแบบผู้ชายทำงานหนักผสมกับกลิ่นกาแฟจางๆ ปะทะเข้าที่ปลายจมูก สัมผัสจากมือหนาที่ยื่นเข้ามาคว้าแขนฉันไว้เพื่อไม่ให้ล้มหน้าทิ่มพื้น ทำให้โลกทั้งใบของฉันเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ "พอเถอะครับ..." น้ำเสียงเข้มที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยหน่ายเอ่ยขึ้นขณะปล่อยแขนฉันออกราวกับโดนของร้อน "ความเปิ่นของคุณ อาจจะช่วยให้บริษัทผมได้สีสันใหม่ๆ แต่ถ้ามันมาพร้อมกับความเสียหายระดับนี้ ผมเกรงว่าเราคงต้องทบทวนเรื่องการสัมภาษณ์รอบสุดท้ายใหม่" คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในใจของฉัน ความรู้สึกด้อยค่าที่คอยหลอกหลอนมาตลอดว่าคนอย่างฉันไม่มีวันคู่ควรกับการทำงานในระดับสูงผุดขึ้นมาซ้ำเติมจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว ฉันรู้ดีว่าตัวเองเป็นคนซุ่มซ่าม แต่ฉันก็มีความตั้งใจจริงที่อยากจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า 'พาย' คนนี้ไม่ได้มีดีแค่ทำของพัง "ฉันทราบค่ะว่าฉันผิด... แต่ท่านประธานคะ ถึงฉันจะโก๊ะกัง แต่ฉันสัญญาว่างานที่ได้รับมอบหมาย ฉันจะไม่ทำให้ผิดพลาดแบบนี้แน่นอนค่ะ ได้โปรด... ให้โอกาสฉันได้สัมภาษณ์ต่อเถอะนะคะ" ฉันเงยหน้าสบตาเขาอีกครั้ง ครั้งนี้ฉันพยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี แม้เสียงจะสั่นเครือแต่แววตามุ่งมั่นของฉันดูเหมือนจะทำให้เขานิ่งไปเล็กน้อย ธันวาไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่ปัดเศษกระดาษที่ติดอยู่บนไหล่เสื้อออกช้าๆ สายตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นความสงสัยบางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก ในจังหวะที่ความเงียบงันเริ่มปกคลุมจนน่าอึดอัด เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมเข้ารูป ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงปรากฏรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ธันวาคะ สรุปว่าคนนี้หรือคะที่ตั้งใจจะรับเข้าทำงาน? ดูท่าทาง... จะไม่ใช่คนที่จะช่วยงานคุณได้เท่าไหร่เลยนะคะ" มินตราเดินตรงเข้ามาควงแขนธันวาอย่างถือวิสาสะ สายตาที่มองมาที่ฉันดูแคลนราวกับฉันเป็นเพียงฝุ่นผงใต้รองเท้าส้นสูงของเธอ ฉันยืนแข็งทื่อ ความมั่นใจที่พยายามรวบรวมมาแทบจะมลายหายไปสิ้นเมื่อเผชิญกับสถานการณ์ที่บีบคั้นเกินกว่าเด็กจบใหม่คนหนึ่งจะรับมือไหว แต่ทว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมากลับทำให้ฉันต้องชะงัก ธันวาค่อยๆ ดึงแขนออกจากมินตราอย่างสุภาพแต่เย็นชา เขามองมาที่ฉันด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ราวกับเขากำลังตัดสินใจเรื่องสำคัญบางอย่างที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตฉันไปตลอดกาล "คุณพายครับ..." เขาเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความตกใจของมินตรา "ช่วยกรุณาไปรอผมที่ห้องทำงานส่วนตัวข้างๆ นี้ก่อน เดี๋ยวผมจะตามไปจัดการเรื่อง 'ใบสมัครงาน' ของคุณเอง... หวังว่าคุณจะไม่ได้ทำกาแฟหกใส่เอกสารสำคัญชุดที่สองของผมนะ" เขาหันไปสบตากับมินตราที่ยืนหน้าเสีย ก่อนจะหันกลับมาส่งสายตาเป็นนัยว่าให้ฉันรีบเดินออกไปเสียที หัวใจของฉันเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เพราะความรู้สึกที่ว่า พายุลูกใหญ่ในชีวิตการทำงานของฉัน กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วในวินาทีนี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความโก๊ะของน้องพายในตอนแรกนี้นะคะ หวังว่าทุกคนจะเอ็นดูเจ้าตัวเล็กคนนี้กันค่ะ!