วันหยุดพักผ่อน

“คุณจะบ้าหรือไงคะคุณธันวา! นี่มันหาดส่วนตัวนะคะ ไม่ใช่สนามรบ จะให้ดิฉันใส่ชุดดำน้ำเต็มยศเดินเลียบหาดแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาดค่ะ!” เสียงโวยวายของพายดังแข่งกับเสียงคลื่นซัดสาดเข้าฝั่ง ร่างเล็กในชุดเดรสยาวพริ้วสีฟ้าอ่อนกำลังยืนเท้าสะเอว หน้ามุ้งมิ้งยู่เข้าหากันด้วยความขัดแย้งอย่างสุดซึ้ง ขณะที่มืออีกข้างก็พยายามยื้อแย่งหมวกปีกกว้างใบโตที่ถูกลมทะเลพัดจนแทบจะปลิวหลุดจากหัว ธันวาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงทุ้มต่ำที่มักจะจริงจังและเคร่งขรึมเวลาอยู่ในห้องประชุม ยามนี้กลับเจือด้วยความเอ็นดูจนดวงตาคมกริมระยิบระยับ เขาในชุดลําลองเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก กางเกงขาสั้นสบายๆ ยืนพิงเสาของศาล้าริมหาด มองเลขาฯ ตัวโก๊ะของตนเองที่เพิ่งจะรอดพ้นจากมหันตภัยแผนธุรกิจล้างบางของมินตรามาหมาดๆ แต่สมองเจ้ากรรมกลับยังทำงานด้วยโหมดความเครียดไม่ยอมหยุด “ผมไม่ได้ให้คุณลงไปดำน้ำแข่งกับฉลามสักหน่อยครับ... อ๊ะ ขอโทษทีค่ะ ติดปาก” ธันวาชะงักไปนิดเมื่อเกือบเผลอหลุดคำผู้ชายออกมาต่อหน้าพาย แต่แล้วเขาก็แก้ตัวด้วยรอยยิ้มละมุน “ผมแค่อยากให้คุณ *พักผ่อน* จริงๆ พาย คุณไม่ได้หยุดยาวแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว ตั้งแต่เข้ามาทำงานในฐานะเลขาฯ ส่วนตัวของผม คุณรันคิวงานให้ผมแทบจะตลอด 24 ชั่วโมง วันนี้ลืมเรื่องมินตรา ลืมเรื่องเอกสารกองโตบนโต๊ะ แล้วมาเดินรับลมทะเลเฉยๆ เถอะนะ” พายชะงักไป ดวงตากลมโตมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่ถูกแสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายอาบไล้ ความเหนื่อยล้า ความหวาดระแวง และความกดดันจากเหตุการณ์เมื่อวานค่อยๆ มลายหายไปทีละน้อย จริงอย่างที่เขาว่า ตั้งแต่เธอตกหลุมรักประธานหนุ่มจอมเฮี้ยนคนนี้ ชีวิตเธอก็มีแต่เรื่องวุ่นวายและการแข่งขันเพื่อพิสูจน์ตัวเองว่าคู่ควรกับเขา แต่ใครจะไปคิดล่ะคะ ว่าจู่ๆ เจ้าพ่อแห่งความเป๊ะอย่างธันวา จะโทรศัพท์มาปลุกเธอตอนตีห้า พร้อมกับคำสั่งเด็ดขาดว่า *“เก็บกระเป๋า ผมมารับข้างล่างแล้ว”* โดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย! “แต่ฉันไม่ได้เตรียมชุดมาเปลี่ยนนะคะคุณธันวา ชุดนี้เลอะทรายหมดแน่ๆ เลย แล้วดูสิคะ รองเท้าผ้าใบส้นหนาเก่งของฉัน กำลังจะกลายเป็นรังปลูกหอยแครงอยู่แล้วเนี่ย!” พายบ่นอุบอิบพลันก้มลงมองรองเท้าผ้าใบสีขาวที่ตอนนี้เปื้อนทรายขาวละเอียดจนกลายเป็นสีครีม ธันวาส่ายหัวเบาๆ ด้วยความเอ็นดู เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้หญิงสาวทีละก้าว กลิ่นหอมสะอาดเจือจางของโคโลญจ์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายไอทะเลทำให้หัวใจดวงน้อยของพายเต้นไม่เป็นจังหวะ ชายหนุ่มย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นทรายนุ่มโดยไม่กลัวเลอะ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับข้อเท้าบางของพายอย่างเบามือ “คุณ... คุณธันวาจะทำอะไรคะ!” พายสะดุ้งสุดตัว หน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป “อยู่นิ่งๆ สิครับ” ธันวาเอ่ยเสียงนุ่ม ขณะที่มือใหญ่จัดการปลดเชือกรองเท้าผ้าใบของเธอออกอย่างคล่องแคล่ว แล้วค่อยๆ ถอดมันออกให้อย่างทะนุถนอม เผยให้เห็นเท้าเปลުกล่าวก้าวลงบนพื้นทรายอุ่นๆ “ทะเลเขามีไว้ให้เท้าเปล่าสัมผัสทราย ไม่ใช่ใส่ผ้าใบเดินลุยน้ำครับ คุณเลขาฯ ตัวโก๊ะ” พายยืนนิ่งค้าง สมองประมวลผลไม่ทัน ภาพประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพล ยืนค้ำฟ้าและถือหุ้นใหญ่ในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ กำลังนั่งถอดรองเท้าให้เลขาฯ บนหาดทรายส่วนตัว... นี่มันภาพจากละครหลังข่าวชัดๆ! หัวใจของเธอเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน “ข... ขอบคุณค่ะ” พายกระซิบเบาหู ใบหน้าร้อนผ่าวจนต้องเบือนหน้าหนีไปมองคลื่นทะเลแทนเพื่อซ่อนความเขินอาย ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขายื่นมือหนาออกมาตรงหน้าพาย “ไปครับ เดินเล่นกัน” หญิงสาวลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะตัดสินใจวางมือเรียวเล็กของเธอบงบนฝ่ามืออุ่นหนาของเขา ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านผ่านผิวสัมผัสทำให้ความหวาดกลัวในใจก่อนหน้านี้หายวับไปหมดสิ้น ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปตามแนวชายหาด เสียงคลื่นซัดซ่าเคล้าคลอไปกับเสียงหัวเราะและบทสนทนาเรื่อยเปื่อยที่ไม่ได้มีเรื่องงานเข้ามาเกี่ยวข้องเลยแม้แต่น้อย แสงอาทิตย์เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู ท้องฟ้าค่อยๆ แต่งแต้มด้วยเฉดสีโรแมนติก ธันวาพาพายมาหยุดอยู่ที่ร้านอาหารริมทะเลเล็กๆ ที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหราด้วยแสงไฟจากดวงไฟประดับระยิบระยับราวกับดวงดาวบนดิน “หิวหรือยังครับ?” ธันวาถามพลันเลื่อนเก้าอี้ไม้ให้พายนั่งลง “หิวมากค่ะ! ตั้งแต่เช้าฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย นอกจากกาแฟแก้วเดียวที่คุณบังคับให้ดื่มก่อนขึ้นรถ” พายตอบตามตรงตามประสาคนกินเก่งและตรงไปตรงมา เรียกเสียงหัวเราะจากชายหนุ่มได้ทันที อาหารทะเลสดๆ ถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะ กุ้งเผาตัวโต ปูม้านึ่งสด และต้มยำน้ำใสรสจัดจ้าน ทั้งสองทานอาหารกันไปพูดคุยกันไปบรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความใกล้ชิดที่มากกว่าเดิม พายรู้สึกเหมือนว่ากำแพงที่ธันวาเคยสร้างไว้เพื่อปกป้องตัวเองจากโลกภายนอกได้พังทลายลงต่อหน้าเธอหมดแล้ว เหลือเพียงผู้ชายใจดีคนหนึ่งที่พร้อมจะยิ้มและหัวเราะไปกับความโก๊ะของเธอ “นี่ค่ะคุณธันวา ลองชิมกุ้งตัวนี้ดูสิคะ ฉันแกะให้เองเลยนะ รับรองว่าไม่มีเปลือกติดคอแน่นอนค่ะ” พายว่าพลันคีบกุ้งเผาตัวโตที่แกะเปลือกอย่างเรียบร้อยวางลงบนจานของชายหนุ่มด้วยความภาคภูมิใจ ธันวามองกุ้งในจานสลับกับใบหน้าเปื้อนยิ้มของหญิงสาว ดวงตาคมกริมทอประกายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเจ้านายกับลูกน้อง “ขอบคุณครับ... พาย” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนจนพายต้องหลบสายตา “อิ่มจังเลยค่ะ...” พายพึมพำเบาๆ พลันเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ทอดสายตามองไปยังผืนน้ำทะเลกว้างใหญ่ที่สะท้อนแสงจันทร์ในยามค่ำคืน “นานแค่ไหนแล้วนะที่เราไม่ได้มีความสุขแบบนี้... ฉันเกือบจะลืมไปแล้วว่าโลกใบนี้ยังมีมุมที่สงบแบบนี้อยู่ด้วย” “ต่อจากนี้ไป... ถ้าคุณต้องการ ผมจะพาคุณมาพักผ่อนแบบนี้บ่อยๆ ดีไหมครับ?” ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ล1สายตาสื่อความหมายลึกซึ้งจนพายต้องรีบหันหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กว้างจนหุบไม่ลง แต่แล้ว... ช่วงเวลาแห่งความสุขก็ต้องสะดุดลง ท่ามกลางเสียงคลื่นและเสียงลมทะเลอันเงียบสงบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินตรงเข้ามาใกล้โต๊ะอาหารของพวกเขา พายขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ขณะที่ธันวาหันไปมองตามต้นเสียง ใบหน้าคมคายที่เคยผ่อนคลายกลับเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที เงาร่างของบุคคลปริศนาทอดทับลงบนโต๊ะอาหาร ร่างนั้นยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยความลับที่ไม่มีใครคาดคิด “ฉันคิดอยู่แล้วเชียวว่าคุณหนีมาหลบอยู่ที่นี่... ธันวา” พายสะดุ้งสุดตัวเมื่อเงยหน้าขึ้นมอง และพบว่าผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าในยามค่ำคืนนี้... ไม่ใช่มินตราคู่หมั้นจอมวายร้ายอย่างที่เธอคาดคิดไว้แม้แต่น้อย แต่กลับเป็น *คนสนิท* ที่ธันวาไว้ใจที่สุด... คนที่ยืนถือเอกสารลับฉบับนั้นอยู่ในมือ ในขณะที่รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปากของอีกฝ่ายอย่างน่ากลัว “เกมโอเวอร์แล้วครับคุณประธาน... และดูเหมือนว่าคุณเลขาฯ คงต้องมารับรู้ความจริงทั้งหมดตรงนี้ด้วยสินะคะ” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุน "เค้กวานิลลา" เสมอมานะคะ!