กับดักน้ำผึ้ง

เสียงกุญแจมือกระทบกับขอบโต๊ะเหล็กสแตนเลสในห้องสอบสวน สนั่นกังวานราวกับเสียงเคาะระฆังประหารชีวิต รินลดาไม่ได้หลบสายตา ไม่แม้แต่จะกะพริบตาเพื่อขับไล่หยาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามขมับ เส้นผมสีดำสนิทที่เคยรวบไว้อย่างประณีตบัดนี้คลายหลุดลุ่ยลงมาเคลียข้างแก้ม ทว่าความเย่อหยิ่งและทระงязในศักดิ์ศรีของทนายความไร้พ่ายยังคงฉายชัดอยู่ในแววคู่สวยคู่นั้น เหมือนเสือสาวที่ถูกต้อนจนมุมแต่กรงเล็บทุกข้างยังคงซ่อนพิษร้ายพร้อมปลิดชีพผู้ล่า เอกสารปึกหนาถูกโยนลงตรงหน้าเธอ เอกสารสำนวนคดีฉบับใหม่ที่ระบุชื่อจำเลยเป็น "รินลดา" ไม่ใช่ "ทนายความผู้ว่าต่าง" "หลักฐานทุกชิ้นชี้ตรงมาที่คุณรินลดาครับ ทั้งเส้นทางการเงินที่ถูกโอนเข้าบัญชีลับก่อนเกิดเหตุสามชั่วโมง ลายนิ้วมือแฝงบนด้ามมีดสังหารในห้องปิดตาย และที่แย่ที่สุดคือพยานปากเอกที่ยืนยันว่าเห็นคุณเดินออกจากห้องพักของเหยื่อในคืนวันฆาตกรรม" น้ำเสียงของพนักงานสอบสวนราบเรียบราวกับหุ่นยนต์ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความสะใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของผู้รักษากฎหมาย รินลดาเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่กรีดลึกเข้าไปในความโสมมของระบบยุติธรรมที่เธอเคยใช้เป็นเครื่องมือหากิน "กฎหมายก็เหมือนกัญชาแหละครับท่านสารวัตร..." รินลดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลัง เธอกล้าสบตากับนายตำรวจหนุ่มตรงๆ "ถ้าคุณใช้ไม่เป็น มันก็เป็นแค่ยาเสพติดที่ทำให้คุณติดคุก แต่ถ้าคุณมีอำนาจพอ มันก็คือสมุนไพรบำบัดความผิดของตัวเอง... น่าเสียดาย ที่พวกคุณพยายามจะยัดเยียดข้อหานี้ให้ฉันโดยลืมดูไปว่า ฉันคือคนที่เขียนตำราเล่มที่พวกคุณกำลังเปิดอ่านอยู่" ประตูกระจกฝ้าของห้องสอบสวนถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง ดร.อคินก้าวเข้ามาในห้องด้วยเสื้อคลุมสีเข้มและรองเท้าหนังที่ส่งเสียงกระทบพื้นปูนซีเมนต์เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ใบหน้าของแพทย์นิติเวชหน้านิ่งสนิท ไร้ร่องรอยของความตกใจหรือความเห็นใจ ราวกับว่าภาพตรงหน้าคือการทดลองทางวิทยาศาสตร์ที่เขาคาดการณ์ผลลัพธ์ไว้อยู่แล้ว อคินหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ของรินลดา ดวงตาสีเข้มกวาดมองเอกสารบนโต๊ะแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปสบตากับหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นทั้งคู่คิดและคู่ต่อสู้ที่สูสีที่สุด "คุณประเมินความโลภของมนุษย์ต่ำไปหรือเปล่าครับ ทนายรินลดา" อคินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทจนเย็นเยียบ "ศพบนเตียงในห้องปิดตายไม่ได้พูดอะไรก็จริง แต่วิทยาศาสตร์ไม่เคยโกหก รอยนิ้วมือบนมีดเล่มนั้น... คุณคิดจริงๆ หรือว่าการสวมถุงมือยางจะช่วยลบร่องรอยทางความร้อนที่ทิ้งไว้บนด้ามจับได้?" รินลาดาหันขวับมามองชายหนุ่ม แววตาที่เคยแข็งกร้าวไหววับชั่วขณะ ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามกดทับไว้ใต้ความเย่อหยิ่งเริ่มสั่นคลอน เมื่อคนเดียวที่เธอยอมรับในสติปัญญา กลับกลายเป็นคนแรกที่เดินถือมีดเล่มใหม่มาแทงข้างหลังเธอ "คุณคิดว่าฉันฆ่าเขาจริงๆ หรือคะ... ดร.อคิน" รินลดาเน้นเสียงทีละคำ ดวงตาสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะนิยาม "คุณรู้จักฉันดีพอจะรู้ว่า วิธีการของฉันมันสะอาดเกินกว่าจะเลอะเลือดด้วยมือตัวเอง" "ความบริสุทธิ์ไม่ได้วัดกันที่ความสะอาดของมือครับ ทนายรินลดา แต่วัดกันที่หลักฐานทางประจักษ์" อคินโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอ กลิ่นอายเฉพาะตัวของฟอร์มาลีนและชาเอิร์ลเกรย์ลอยแตะจมูก "และหลักฐานชิ้นล่าสุดที่คุณพยายามซ่อนไว้ในกระเป๋าเอกสาร... มันกำลังบอกว่า คุณกำลังปกป้องใครบางคน คนที่คุณยอมแม้กระทั่งเอาชื่อเสียงและอิสรภาพของตัวเองเข้าแลก" รินลดาชะงัก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที ปฏิกิริยาเพียงน้อยนิดนั้นไม่รอดพ้นสายตาอันคมกริบของแพทย์นิติเวชผู้ไม่เคยพลาดเป้า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยคำใดต่อ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของอคินก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบงัน หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากห้องปฏิบัติการนิติเวช พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนด่วนที่ทำให้แววตาของดร.อคินเปลี่ยนไปจากเดิม อคินกดรับสายโดยไม่ละสายตาจากรินลดา ฟังรายงานสั้นๆ จากผู้ใต้บังคับบัญชา ก่อนที่ริมฝีปากจะได้รูปจะเอื้อIนคำพูดที่ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็ง "ผลตรวจดีเอ็นเอจากคราบเหงื่อบนด้ามมีดออกแล้วครับ..." อคินวางสายช้าๆ สายตาคมกริบมองตรงไปยังหญิงสาว "มันไม่ใช่ดีเอ็นเอของคุณ... และก็ไม่ใช่ของเหยื่อ" รินลดาเบิกตากว้างเล็กน้อย ความตื่นตระหนกฉายชัดขึ้นมาวบหนึ่งก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาตามสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด "แต่เป็นดีเอ็นเอของบุคคลที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสามปีก่อน... คนที่คุณเพิ่งโอนเงินเข้าบัญชีให้เมื่อสัปดาห์ก่อนนี่เองครับ" ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!