รอยแตกในความเชื่อ

กลิ่นฟอร์มาลีนและแอลกอฮอล์ล้างแผลไม่เคยฉุนจัดเท่าคืนนี้ ดร.อคินยืนอยู่หน้าโต๊ะผ่าศพสแตนเลสสตีล ใต้แสงไฟนีออนสีขาวโพลนที่สาดส่องลงบนร่างไร้วิญญาณของเด็กหนุ่มผู้ตกเป็นเหยื่อในคดีล่าสุด มีดผ่าตัดในมือของเขาคมกริบพอที่จะกรีดผ่านชั้นผิวหนังและกล้ามเนื้อได้อย่างไร้รอยต่อ แต่มันกลับไม่คมพอที่จะผ่าตัดความจริงอันบิดเบี้ยวที่ซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังสำนวนคดีบนโต๊ะทำงานของเขา นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือยางวางเครื่องมือลงกระทบถาดสแตนเลสเสียงดัง *กริ๊ง* สะท้อนก้องห้องผ่าศพที่เงียบงัน เอกสารสำนวนคดีฉบับจริงกับรายงานชันสูตรพลิกศพฉบับแก้ไข ถูกวางทับซ้อนกันอยู่บนเคาน์เตอร์ด้านหลัง ตัวเลข ผลตรวจสารพิษ และรอยช้ำบนลำคอ ทั้งหมดถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบตามหลักวิชาการ... และทั้งหมดนั้น ถูกบิดเบือนอย่างแนบเนียนด้วยอำนาจและลายเซ็นของอัยการระดับสูง เพื่อแลกกับการปิดคดีอย่างรวดเร็ว "คุณกำลังทำหน้าเหมือนคนที่กำลังค้นพบว่าพระเจ้าลาออกจากการทำงานแล้วนะครับ, คุณหมอ" เสียงฝีเท้ากระทบพื้นยางดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปร่งของทนายรินลดาที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้ากระจกใส เธอยังสวมสูทสีเข้มเรียบหรูเช่นเคย แม้จะเป็นเวลาตีสองแล้วก็ตาม ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองผ่านกระจกเข้ามายังร่างไร้ชีวิตด้านใน ก่อนจะหยุดนิ่งที่ใบหน้าเรียบนิ่งไร้ระลอกคลื่นของนิติเวชหนุ่ม อคินถอดถุงมือยางออกทีละข้างอย่างใจเย็น โยนมันลงถังขยะติดเชื้อโดยไม่ละสายตาจากร่างบนเตียง "กฎหมายไม่ได้มีไว้เพื่อความยุติธรรม... มันมีไว้เพื่อกระบวนการยุติธรรมต่างหาก" อคินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงรอยร้าวลึกที่ยากจะปิด and รินลดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก—ไม่ใช่รอยยิ้มเยาะเย้ย แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่มองเห็นความจริงข้อนี้มานานนับทศวรรษก่อนเขาเสียอีก "เพิ่งรู้หรือครับ?" เธอก้าวเข้ามาในห้องชันสูตรผ่านประตูล็อคอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงเจือจางปะปนกับกลิ่นเคมีในห้อง "คุณใช้ชีวิตอยู่กับมีด ศพ และผลแล็บที่โกหกไม่ได้มาตลอดชีวิต จนลืมไปว่ามนุษย์เราเก่งที่สุดคือเรื่องของการสร้าง ‘ความชอบธรรม’ ให้กับความชั่วร้าย" อคินหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาหลังกรอบแว่นไร้กรอบคู่นั้นจับจ้องทนายสาวราวกับต้องการชำแหละความคิดของเธอออกมาดู "เด็กคนนั้นควรได้รับความยุติธรรม ฆาตกรตัวจริงยังลอยนวลอยู่ในสภา แต่สำนวนนี้กลับสรุปว่าเป็นอุบัติเหตุจากการเสพยาเกินขนาด" อคินกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วจิกเข้ากับฝ่ามือ "ผมคือพยานคนสุดท้ายของเขา ผลชันสูตรของผมคือกุญแจ... แต่พวกมันใช้ช่องโหว่ทางกฎหมายที่คุณชอบนักหนา มาบีบให้ผมต้องเซ็นรับรองความเท็จ" รินลดาหุบยิ้มลง แววตาสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมาเรียบเฉย เธอก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด จนระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่คืบ ความกดอากาศรอบตัวคล้ายจะลดต่ำลงจนแทบหายใจไม่ออก "แล้วคุณจะทำอย่างไรล่ะครับ, ดร.อคิน?" เสียงของเธอแผ่วเบาแต่บาดลึก "จะยืนหยัดถือความจริงอันบริสุทธิ์แล้วถูกระบบบดขยี้จนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก? หรือจะยอมแปดเปื้อนสักนิด เพื่อแลกกับการได้มีชีวิตอยู่ไปสู้ในตาต่อไป?" อคินจ้องลึกลงไปในดวงตาของทนายสาว หัวใจในอกเต้นรัวด้วยจังหวะที่เขาเกลียดชัง—จังหวะของความลังเล ความโกรธ และความตระหนักรู้ที่น่ารังเกียจ ตลอดชีวิตการทำงาน เขาเชื่อมั่นมาตลอดว่า "ความจริง" คือสิ่งเดียวที่ค้ำจุนโลกใบนี้ แต่ในคืนนี้ เมื่อเขาต้องมองหน้าศพของเด็กหนุ่มผู้ไร้ทางสู้ และตระหนักว่าปากกาของเขากำลังจะกลายเป็นอาวุธสังหารเหยื่อซ้ำสอง ความเชื่อมั่นอันมั่นคงราวก้อนหินผาของเขากำลังแตกสลายลงทีละน้อย รินลดาเอื้อมมือมาแตะเบาๆ ที่แฟ้มเอกสารบนโต๊ะ ปลายนิ้วเรียวแตะทับลงบนรายงานชันสูตรที่เขายังไม่ได้เซ็นชื่อ "ความยุติธรรมที่ไร้พลัง ก็ไม่ต่างอะไรกับเศษกระดาษทิชชูที่เปื้อนเลือดหรอกนะครับคุณหมอ..." เธอเอ่ยกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มนวลแต่มืดมน "เลือกเอา... จะเป็นหมอผู้ซื่อสัตย์ที่ตายอย่างโดดเดี่ยว หรือจะมาเป็นพวกเดียวกับผม เพื่อกระชากหน้ากากพวกมันทีละตัวด้วยวิธีที่พวกมันเกลียดที่สุด" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องชันสูตรอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวในอกของนายแพทย์นิติเวช อคินก้มมองปากกาในมือตนเอง มันเป็นปากกาหมึกซึมด้ามโปรดที่เขาใช้เซ็นรับรองความตายมานับร้อยศพ น้ำหนักของมันไม่เคยเปลี่ยน แต่ทำไมคืนนี้มันถึงรู้สึกหนักอึ้งราวกับแบกรับวิญญาณคนทั้งตึกไว้ เขายกปากกาขึ้น จรดปลายแหลมลงบนช่องลายเซ็นของเอกสารฉบับปลอมนั้น ลมหายใจถูกผ่อนออกมาอย่างเชื่องช้า ขณะที่ดวงตาคู่คมกวาดมองตัวอักษรแต่ละบรรทัดด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปตลอดกาล—ความศรัทธาในระบบกำลังตายลง และบางสิ่งที่อันตรายกว่ากำลังถือำกำเนิดขึ้นแทนที่ ทว่า... ในวินาทีที่หมึกสีดำกำลังจะสัมผัสลงบนกระดาษ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันที่โถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงทุบประตูกระจกห้องชันสูตรดังปัง! ร่างของเจ้าหน้าที่ตำรวจยศใหญ่คนหนึ่งยืนหายใจหอบอยู่หลังกระจก ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตื่นตระหนก มือสั่นเทาชี้เข้ามาด้านในพร้อมกับเอกสารแผ่นใหม่ที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดฝน และก่อนที่อคินจะทันได้เงยหน้าขึ้นมอง ประตูห้องชันสูตรก็ถูกกระชากเปิดผางด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับข่าวกรองช็อกโลกที่หลุดออกจากปากนายตำรวจหนشุม "ดร.อคิน! ทนายรินลดา! ...ศพของอัยการธนาที่เพิ่งเสียชีวิตเมื่อหัวค่ำ ถูกส่งมาถึงห้องฉุกเฉินแล้วครับ... และผลเอกซเรย์เบื้องต้นพบว่า กระสุนในกะโหลกของเขา ไม่ได้มาจากปืนสั้น... แต่มาจากปืนพกประจำกายของคุณหมอเอง!" --- ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!