คืนลวงตา

เสียงโลหะสะท้อนก้องในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงของเครื่องมือผ่าศพที่อคินคุ้นเคย แต่เป็นเสียงปลดสลักกระสุนปืนที่ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง ม่านตาของแพทย์นิติเวชหน้านิ่งขยายตัวขึ้นเล็กน้อย เป็นปฏิกิริยาทางกายภาพเพียงอย่างเดียวที่หลุดรอดจากการควบคุมอันสมบูรณ์แบบของเขา ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย ร่างกายของดร.อคินไม่ได้เลือกที่จะหันกลับไปเผชิญหน้ากับความตาย แต่เขาพุ่งตัวเข้าหาโต๊ะสเตนเลสเย็นเฉียบ แรงกระแทกทำให้ขวดสารเคมีพลิกคว่ำ กลิ่นฉุนของฟอร์มาลีนฟุ้งกระจายปะปนกับกลิ่นคาวสนิมเหล็ก ทันใดนั้น กระสุนเจาะเกราะนัดแรกก็เจาะทะลุกระจกหน้าต่างห้องเก็บศพสำนักงานนิติเวช เสียงแตกกระจายของเศษแก้วดังราวกับเสียงปรบมือจากยมบาล "หมอ!" เสียงตะโกนแหบพร่าแต่ทรงพลังดังขึ้นจากประตูทางเข้า รินลดาในชุดสูทเข้ารูปที่ยับยู่ยี่จากการเดินทางเร่งด่วน เธอพุ่งเข้ามาในห้องโดยไม่ห่วงสวัสดิภาพของตนเอง มือเรียวคว้ากระเป๋าเอกสารหนาปึ้กเหวี่ยงสุดแรงเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของมือปืนที่ซ่อนตัวอยู่บนอาคารฝั่งตรงข้าม กระสุนนัดที่สองฝังเข้ากับผนังปูนเหนือศีรษะของอคินเพียงไม่กี่เซนติเมตร ฝุ่นผงสีขาวร่วงกราวลงมาคลุมไหล่เสื้อกาวน์สีขาวของเขา อคินยันตัวลุกขึ้นด้วยความรวดเร็ว แววตาหลังกรอบแว่นไร้กรอบไม่ได้ฉายแววความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเย็นชาของนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังคำนวณวิถีกระสุนในใจ "คุณโง่มากที่วิ่งเข้ามาในแนววิถีกระสุน ทนายรินลดา" อคินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทจนน่าใจหาย แม้หัวใจจะเต้นเร็วกว่าปกติถึงสองเท่า "ถ้าฉันไม่เข้ามา ป่านนี้คุณคงกลายเป็นศพรายใหม่บนเตียงผ่าศพของคุณเองแล้วครับ ดร.อคิน" รินลดาตอบกลับทันควัน ลมหายใจของเธอหอบสะท้อน หน้าอกไหวระรัว เธอดึงตัวอคินให้หลบหลังเสาคอนกรีตเสริมเหล็กที่หนาพอจะกันกระสุนปืนไรเฟิลได้ "เราต้องออกไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้ คนร้ายไม่ได้ต้องการแค่ขู่ แต่มันต้องการปิดปากคุณเพราะเอกสารที่คุณถืออยู่" อคินก้มมองแฟ้มเอกสารในมือซ้าย มันคือรายงานผลการชันสูตรพลิกศพรอบที่สามของเหยื่อในคดีห้องปิดตาย ลายมือชื่อและข้อมูลดิบทางชีวเคมีข้างในคือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะทำลายโครงข่ายอำนาจมืดที่รินลดาเองก็พยายามขุดคุ้ยมาตลอด "ความจริงไม่มีวันตายตามกระสุนปืนหรอกครับ คุณรินลดา" อคินกล่าวเบาๆ ดวงตาคมกริบจ้องมองรอยกระสุนที่ผนัง "แต่ถ้าเราตาย ความจริงก็จะกลายเป็นเพียงนิทานปรัมปรา... ตกลงว่าคุณเจออะไรมา ถึงได้วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาผมกลางดึกแบบนี้" รินลดาหันซ้ายแลขวาเพื่อประเมินสถานการณ์ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่วิ่งมาตามเสียงปืนเริ่มดังขึ้นใกล้ห้องเก็บศพ มือของเธอยังคงกุมแขนอคินแน่นโดยไม่รู้ตัว ความเย็นเยียบจากตัวของแพทย์นิติเวชปะทะเข้ากับความร้อนรุ่มจากความตื่นตระหนกของเธอ เกิดเป็นกระแสความตึงเครียดที่แปลกประหลาดระหว่างคนทั้งสอง "ฉันถูกสะกดรอยตามตั้งแต่ศาลฎีกา" รินลดาเสียงกระซิบชิดริมหูของเขา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้าจมูกอคิน "และคนที่ส่งมือปืนมา ไม่ใช่ฆาตกรโรคจิตที่คุณกำลังตามหา... แต่มันคือคนในสำนักงานอัยการสูงสุด ที่มีรายชื่ออยู่ในหน้าสุดท้ายของสำนวนคดีนี้" อคินหรี่ตาลง ร่องรอยความคิดบางอย่างฉายผ่านแววตาคู่คม เขาก้มลงมองนาฬิกาข้อมือราคาแพงที่เข็มวินัยยังคงเดินหน้าอย่างไม่สะทกสะท้านต่อความเป็นความตาย "น่าสนใจ..." อคินพึมพำ "แสดงว่าสมมติฐานของผมเรื่องสารพิษในตับของเหยื่อถูกต้องจนทำให้พวกมันนั่งไม่ติด ถึงขนาดต้องส่งมือปืนระดับมืออาชีพมาใช้กระสุนเจาะเกราะหวังทะลุทั้งเสาและร่างของผมในนัดเดียว" "คุณยังจะมีอารมณ์มาวิเคราะห์วิถีกระสุนอีกหรือคะ... เอ๊ย... ครับ!" รินลดาเผลออุทานด้วยความหงุดหงิด เธอยกมือขึ้นเสยผมที่หลุดลุ่ย "เรากำลังจะถูกฆ่าตายอยู่แล้วนะ ดร.อคิน! นี่ไม่ใช่ห้องทดลองในมหาวิทยาลัย ที่คุณจะรอให้เกิดผลลัพธ์ซ้ำๆ เพื่อพิสูจน์ทฤษฎี" "ความตายก็เป็นเพียงสถิติรูปแบบหนึ่งครับ ทนายรินลดา" อคินหันมาสบตาเธอนิ่ง ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่รดรินกันและกันในความมืดสลัวของห้องเก็บศพ "และผมไม่เคยอนุญาตให้สถิติชีวิตของผมจบลงด้วยฝีมือของคนทุจริต... โดยเฉพาะก่อนที่ผมจะพิสูจน์ได้ว่าคุณโกหกผมเรื่องอะไร" รินลดาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเธอไหววับอย่างรวดเร็วก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม "ฉันไม่เคยโกหกคุณในเรื่องสำคัญ..." เธอเว้นจังหวะ เลียริมฝีปากที่แห้งผาก "ยกเว้นเรื่องที่ว่า ฉันมาที่นี่เพื่อช่วยชีวิตคุณ... ความจริงแล้ว ฉันมาเพื่อขอร้องให้คุณช่วยซ่อนหลักฐานชิ้นนั้นต่างหาก" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบขึ้นทันที เสียงฝีเท้าด้านนอกเงียบลง เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งสองที่เต้นระรัวแข่งกัน อคินไม่ถอยหนี เขากลับขยับเข้าไปใกล้เธออีกนิดจนแผ่นหลังของรินลดาแนบชิดกับเสาปูน "คุณกล้ามากนะที่ยอมเอาชีวิตตัวเองมาเดิมพัน เพื่อขอให้ผมทำลายหลักฐานที่จะช่วยกระชากหน้ากากฆาตกร" อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบแต่บาดลึก "มันทำให้ผมสงสัยว่า... ระหว่างความยุติธรรมที่คุณมักจะอ้าง กับผลประโยชน์ของลูกความลึกลับของคุณ อะไรคือแรงจูงใจที่แท้จริงกันแน่" รินลดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของทนายสาวผู้ไม่เคยแพ้ใคร เธอยื่นมือไปแตะปกเสื้อกาวน์ของอคินอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง "ถ้าคุณฉลาดอย่างที่ใครๆ เขาว่ากันจริง ๆ ดร.อคิน..." รินลดากระซิบชิดริมฝีปากของเขา เสียงของเธอสั่นพร่าแต่นัยน์ตากลับทอประกายท้าทาย "คุณน่าจะรู้ว่า... บางครั้งความยุติธรรมก็ต้องถูกสังเวยด้วยความลับ เพื่อแลกกับการไม่ให้ใครบางคนต้องตายอย่างไร้ความหมาย... แบบที่คุณกำลังจะโดนเมื่อกี้" ก่อนที่อคินจะทันได้ตอบคำถามหรือวิเคราะห์คำพูดสองแง่สองง่ามนั้น แสงไฟฉายสว่างวาบก็ส่องลอดผ่านกระจกประตูห้องเก็บศพ พร้อมกับเสียงเคาะประตูสามครั้งตามด้วยเสียงทุ้มต่ำของหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย "ดร.อคินครับ! เกิดอะไรขึ้นข้างในครับ? เราได้ยินเสียงปืน!" อคินละสายตาจากรินลดาช้าๆ เขาก้มลงมองซองเอกสารในมืออีกครั้ง ก่อนจะยัดมันลงในกระเป๋าเสื้อกาวน์ด้านในอย่างแนบเนียน เขาสูดหายใจเข้าลึก1ครั้งเพื่อปรับอัตราการเต้นของหัวใจให้กลับสู่ภาวะปกติ จากนั้นจึงหันไปหากระจกที่แตกละเอียด ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่แสงไฟฉายจากด้านนอกสาดเข้ามาตกกระทบกับเศษกระจกบนพื้น อคินก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่สะท้อนจากเงาของรินลดา... รอยสักรูปงูพิษสีดำขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่หลังใบหูข้างขวาของเธอ ซึ่งถูกเปิดเผยออกมาเมื่อเส้นผมของเธอหลุดลุ่ยจากการต่อสู้... มันคือรอยสักสัญลักษณ์เดียวกันกับที่เขาพบในศพของเหยื่อรายแรกในคดีห้องปิดตาย ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและขบคมคิดไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!