เงาตามตัว

“คุณกำลังขับรถสวนเลนความคิดของตัวเองอยู่นะครับ คุณรินลดา” เสียงเรียบเฉยของ ดร.อคิน ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องโดยสารของรถยุโรปคันหรูที่กำลังแล่นอยู่บนทางด่วนยามวิกาล แสงไฟจากเสาข้างทางวูบไหวผ่านใบหน้าของเขาเป็นจังหวะ เน้นย้ำให้เห็นแววตาที่สงบนิ่งดั่งผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อม แต่ทว่ามือที่กุมพวงมาลัยของทนายรินลดา กลับกระชับแน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดโปน “ฉันไม่ได้สวนเลน อคิน ฉันแค่กำลังหาทางออกในถนนที่ไม่มีป้ายบอกทาง” รินลดาตอบโต้ด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความเยือกเย็น “หรือคุณจะบอกว่าหลักฐานในซองสีน้ำตาลนั่นมันโกหก?” อคินเหลือบมองซองเอกสารที่วางอยู่บนคอนโซลรถ มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ได้มาจากห้องเก็บศพเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน รายงานการชันสูตรเชิงลึกที่บ่งชี้ว่าฆาตกรในคดี ‘ห้องปิดตาย’ ไม่ได้มีแค่คนเดียว แต่มันคือโครงข่ายที่ซับซ้อนเกินกว่าที่กฎหมายจะเอื้อมถึง “ความจริงไม่มีคำว่าโกหกครับ มีแต่คนที่จะใช้มันเป็นอาวุธ...” อคินหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสบตาเธอ “เหมือนที่คุณกำลังทำ” รินลดาแค่นหัวเราะในลำคอ “อาวุธที่ปกป้องคนบริสุทธิ์น่ะหรือครับ? หรือคุณอยากให้ฉันนั่งดูพวกเขารับโทษในคดีที่ไม่ได้ก่อ เพียงเพราะความจริงของคุณมันไม่มีช่องโหว่ให้แทรกตัวเข้าไปได้?” บรรยากาศภายในรถกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ทันใดนั้น สายตาของอคินก็เหลือบไปเห็นเงาดำที่สะท้อนจากกระจกมองหลัง รถกระบะสีเข้มคันหนึ่งเร่งความเร็วขึ้นมาอย่างผิดสังเกต มันไม่ได้พยายามแซง แต่มันพยายามบีบให้รถของพวกเขาเบี่ยงเข้าสู่ไหล่ทางที่มีแสงไฟสลัว “จับพวงมาลัยให้มั่น” อคินสั่งสั้นๆ “เกิดอะไรขึ้น?” “มีคนกำลังอยากรู้ความลับในซองนั่นมากกว่าที่เราคิดครับ” รินลดาสบถเบาๆ ก่อนจะเหยียบคันเร่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว รถกระบะคันนั้นไม่ยอมลดละ มันเร่งเครื่องเข้าเบียดด้านข้างจนเกิดเสียงโลหะสีกันดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกทำให้รินลดาต้องหักเลี้ยวหลบเข้าสู่ทางออกฉุกเฉินที่คดเคี้ยวลงสู่ย่านอุตสาหกรรมเก่าแก่ “นี่มันไม่ใช่การข่มขู่ธรรมดาแล้วนะอคิน!” รินลดาตะโกนแข่งกับเสียงยางที่บดไปกับพื้นถนน “พวกเขาไม่ได้ต้องการรถของเรา แต่ต้องการหลักฐานชิ้นนั้น... และอาจรวมถึงชีวิตของเราด้วย” อคินยังคงรักษาท่าทีนิ่งเฉย มือข้างหนึ่งของเขาหยิบมีดผ่าตัดขนาดพกพาออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ที่พับเก็บไว้ นี่ไม่ใช่พฤติกรรมของหมอ แต่คือสัญชาตญาณของผู้ที่คุ้นเคยกับการอยู่กับความตาย รถกระบะคันนั้นอาศัยจังหวะทางแยกพุ่งเข้าขวางหน้าอย่างจัง รินลดากระแทกเบรกจนรถหมุนเคว้งและหยุดนิ่งอยู่กลางถนนที่ไร้ผู้คน ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้งหลังจากเครื่องยนต์ดับลง มีเพียงเสียงหอบหายใจของทั้งคู่ที่ดังแข่งกับเสียงโลหะที่เริ่มเย็นตัวลงจากการทำงานหนัก ประตูรถกระบะเปิดออก ร่างชายฉกรรจ์สองคนในชุดดำเดินลงมา พวกเขาไม่ได้หยิบปืน แต่ละคนถือท่อนเหล็กยาวที่ปลายมีประกายไฟวับแวมจากแสงจันทร์ “ลงมาจากรถ!” ชายคนหนึ่งตะโกน เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยเจตจำนงสังหาร รินลดาสบตาอคิน แววตาของเธอสั่นไหวชั่วขณะก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว “ฉันไม่มีวันให้พวกมันได้เอกสารนี้ไป” “ถ้าอย่างนั้น คุณก็ต้องเลือกระหว่างการรักษาความเป็นทนาย กับการรักษาชีวิตของตัวเอง” อคินเอ่ยพลางปลดล็อกประตูรถอย่างใจเย็น อคินก้าวลงไปเผชิญหน้ากับความมืดมิดเบื้องหน้า โดยมีรินลดาก้าวตามออกมาติดๆ แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นตายอยู่แค่เส้นผม อคินยังคงจัดระเบียบปกเสื้อของตนให้เรียบร้อย สายตาคมกริบของเขาจ้องมองศัตรูเหมือนกำลังวิเคราะห์รอยช้ำบนร่างผู้เสียชีวิตบนเตียงชันสูตร “พวกคุณรู้ไหมว่า ร่างกายมนุษย์น่ะ ถ้าถูกกระแทกในจุดที่ถูกต้องด้วยแรงที่คำนวณมาดีพอ มันจะหยุดทำงานได้รวดเร็วกว่าการยิงด้วยกระสุนเสียอีก” อคินกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพราวกับกำลังบรรยายในห้องประชุมวิชาการ ชายชุดดำชะงักไปครู่หนึ่งกับท่าทีที่เกินคาดเดาของชายหนุ่มตรงหน้า แต่ก่อนที่ท่อนเหล็กจะถูกเหวี่ยงลงมา อคินก็ขยับตัวด้วยความเร็วที่ไม่น่าจะเป็นไปได้สำหรับแพทย์ผู้ใช้ชีวิตอยู่กับมีดผ่าตัด ทว่า ในวินาทีที่การปะทะกำลังจะเริ่มขึ้น แสงไฟจากรถยนต์อีกคันก็สาดส่องเข้ามาจากทางด้านหลัง ทำให้ทั้งฝ่ายล่าและฝ่ายถูกล่าต้องชะงักลง รถซีดานสีดำสนิทจอดนิ่งสนิท ท่ามกลางความงุนงงของทุกคน ชายคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถ เขาไม่ได้พกอาวุธ แต่ในมือถือโทรศัพท์มือถือที่กำลังเปิดวิดีโอคอลค้างไว้ ชายปริศนาคนนั้นยิ้มที่มุมปาก แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องกระทบใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขา เผยให้เห็นรอยแผลเป็นยาวที่ลากผ่านดวงตาข้างซ้าย ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ดูเหมือนว่าสิ่งที่พวกคุณถืออยู่ในมือนั้น... จะเป็นต้นฉบับเพียงชุดเดียวที่ทำให้คนทั้งเมืองต้องลุกเป็นไฟนะครับ ดร.อคิน, คุณรินลดา” เขาหันไปมองรถกระบะที่กำลังล่าทั้งคู่ด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหันกลับมาหาอคิน “ความจริงน่ะ มันไม่มีราคาค่างวดหรอกครับ จนกว่าจะมีคนยอมตายเพื่อซื้อมัน... และคืนนี้ พวกคุณสองคนกำลังจะได้รับข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้” อคินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้หวั่นไหว แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปเพียงเสี้ยววินาที คือหน้าจอบนโทรศัพท์ของชายแปลกหน้าที่กำลังฉายภาพเหตุการณ์ในห้องทำงานของอคินเมื่อสามปีก่อน... ภาพที่ควรจะถูกทำลายทิ้งไปพร้อมกับแฟ้มคดีที่ปิดตายไปนานแล้ว ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!