การพบกันของสองขั้ว

"วางมีดผ่าตัดของคุณลงซะ หมอธีร์... เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้ มันไม่ใช่แค่ซากศพ แต่มันคือคำพิพากษาของคนตาย" เสียงของผมดังก้องอยู่ในห้องดับจิตที่เย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ ผมยืนอยู่ข้างโต๊ะสแตนเลสตัวยาวที่ร่างไร้วิญญาณของเหยื่อคดีฆาตกรรมต่อเนื่องรายล่าสุดนอนนิ่งอยู่ ดวงตาของผม—ดวงตาที่มองเห็นสิ่งที่คนทั่วไปไม่อาจสัมผัส—กำลังสั่นระริกด้วยร่องรอยสีดำสนิทที่เกาะกินไปทั่วผิวหนังของศพ รอยนั้นไม่ใช่คราบเลือด แต่มันคือ 'รอยอาฆาต' ที่ฝังลึกจากไสยเวทมืด หมอธีร์หยุดมือที่กำลังถือเครื่องมือแพทย์ไว้กลางอากาศ เขาสวมถุงมือยางสีขาวสะอาดตา แว่นตาทรงสี่เหลี่ยมกรอบบางบนใบหน้าคมสันไม่สะท้อนแสงไฟนีออนแม้แต่นิดเดียว เขาค่อยๆ วางเครื่องมือลงบนถาดสแตนเลสเสียงดัง 'กริ๊ก' สั้นๆ ก่อนจะหันมามองผมด้วยดวงตาสีเข้มที่อ่านไม่ออก "สารวัตรกรณ์... นี่เป็นครั้งที่สามในรอบสัปดาห์ที่คุณบุกเข้ามาในเขตอำนาจของผมพร้อมกับคำพูดเพ้อเจ้อเรื่องวิญญาณ" หมอธีร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ไร้ความเกรงใจ แต่ก็ไร้ซึ่งอารมณ์โกรธเคือง "คุณควรจะไปทำหน้าที่ตำรวจสายสืบ ไม่ใช่ร่างทรง" "ถ้าผมไม่มา คุณก็จะสรุปสำนวนคดีนี้ว่า 'หัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน' ทั้งที่ร่องรอยการถูกสูบวิญญาณมันประจักษ์ชัดอยู่ตรงหน้า" ผมก้าวเข้าไปใกล้ แสงสีฟ้าจางๆ จากระบบเนตรไสยเวทของผมปรากฏขึ้นที่มุมสายตา ข้อมูลตัวเลขและอักษรโบราณเริ่มไหลวนเป็นกราฟิกดิจิทัลซ้อนทับบนศพตรงหน้า [ตรวจพบ: พลังงานอาถรรพ์ระดับ C - ลายนิ้วมือวิญญาณยังหลงเหลือ] หมอธีร์ไม่ได้ขยับหนี เขากลับโน้มตัวเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ บนตัวเขา "ในเชิงนิติเวช ผมเชื่อในสิ่งที่พิสูจน์ได้ด้วยเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์เท่านั้น สารวัตร... แต่ถ้าคุณมั่นใจนักว่านี่คือไสยเวท งั้นลองใช้ทักษะที่คุณอ้างว่ามี พิสูจน์ให้ผมเห็นสิ ไม่ใช่แค่การชี้นิ้วสั่ง" เขาหยิบกล้องจุลทรรศน์ออกมา แล้วขยับร่างศพให้ผมเห็นรอยช้ำที่ดูเหมือนจะธรรมดาที่ลำคอ "รอยนี้ดูเหมือนการกดทับด้วยนิ้วมือ แต่ไม่มีแรงกดลึกถึงชั้นกระดูกอ่อน คุณอธิบายได้ไหมว่า 'วิญญาณ' ของคุณทำแบบนี้ได้อย่างไร?" ผมสูดหายใจลึก ผมรู้อยู่แล้วว่านี่คือการทดสอบ หมอธีร์ไม่ใช่แค่แพทย์นิติเวชทั่วไป เขาคือคนเดียวในกรมตำรวจที่รู้ความลับของผม และเขากำลังเฝ้ารอคอยหลักฐานที่เกินกว่าความเข้าใจของมนุษย์ปกติ ผมหลับตาลง กระตุ้นพลังเนตรไสยเวทผ่านกระแสเลือด ความเย็นยะเยือกแล่นเข้าสู่สมอง ผมลืมตาขึ้นอีกครั้ง ม่านตาของผมเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างจ้า ผมไม่มองไปที่เนื้อหนังของศพ แต่ผมมองไปที่ 'โครงร่างเงา' ที่ซ้อนทับอยู่ "หมอ... ขยับไฟส่องไปที่รอยช้ำนั่นให้ชัดที่สุด" ผมสั่งน้ำเสียงเฉียบขาด หมอธีร์ทำตามอย่างไม่อิดออด เขาปรับแสงไฟจนความสว่างจ้าเข้าสู่จุดโฟกัส ภายใต้แสงนั้น ผมเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น... เส้นใยสีดำเหมือนด้ายดิบที่ทำจากเส้นผมมนุษย์แทรกซึมเข้าไปในรูขุมขนของเหยื่อ มันกำลังเต้นตุบๆ เหมือนหัวใจที่ยังมีชีวิต "ดูที่รูขุมขน... นั่นไม่ใช่เลือด แต่เป็นอาคม" ผมใช้นิ้วชี้แตะลงไปบนผิวหนังที่ดูปกตินั้นทันที [ระบบตรวจพบ: อักขระกักขังวิญญาณ - ระดับความอันตราย: สูง] ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบในหัวผมก็ดังสนั่น พร้อมกับที่ร่างศพที่ควรจะไร้ชีวิตบนโต๊ะสแตนเลส... นิ้วมือที่เคยแข็งทื่อของเหยื่อกลับกระตุกขึ้นอย่างรุนแรง! หมอธีร์ผงะถอยหลังเป็นครั้งแรก แว่นตาของเขาเอียงเล็กน้อยขณะที่จ้องมองสิ่งที่เกิดขึ้นบนโต๊ะผ่าตัด ศพหญิงสาวค่อยๆ บิดคอมาทางผมอย่างช้าๆ ริมฝีปากที่แห้งผากขยับเปิดออก แม้จะไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา แต่สิ่งที่ปรากฏคือข้อความที่เขียนด้วยเลือดสดๆ พุ่งออกมาจากลำคอของเธอ มันคือชื่อ... ชื่อที่ทำให้ผมต้องตัวแข็งทื่อทันที *“ธีร์... มันเห็นคุณแล้ว”* ร่างนั้นทิ้งตัวลงนอนนิ่งไปอีกครั้ง ราวกับถ่านไฟที่มอดดับ แต่สถานการณ์ในห้องดับจิตไม่ได้นิ่งสงบตามไปด้วย เสียงแจ้งเตือนของระบบเด้งขึ้นมาเต็มหน้าจอราวกับไฟเตือนภัยในสงคราม [ภารกิจระดับ SSS: เปิดเผยความจริงเบื้องหลังศพจำลอง! - เวลาที่เหลือ: 00:59] และในวินาทีที่ผมกำลังจะหันไปถามหมอธีร์ ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องดับจิตก็ระเบิดออกด้วยแรงกระแทกที่มองไม่เห็น ชายในชุดสูทสีเทาหม่นที่ผมจำได้แม่นว่าเป็น 'หัวหน้าทีมพิสูจน์หลักฐานกลาง' ซึ่งเสียชีวิตไปเมื่อสามปีก่อน กำลังยืนอยู่ตรงนั้น... ในร่างที่โปร่งแสงและแผ่รังสีแห่งความตายปกคลุมไปทั่วห้อง "หมอ... ห้ามกระพริบตาเด็ดขาด" ผมกระซิบด้วยเสียงที่สั่นเครือที่สุดเท่าที่เคยพูดมา "เพราะคนที่จะถูกเก็บเป็นรายต่อไป... คือคุณ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งนี้ไปกับผมครับ "เข็มทิศมองวิญญาณ"