กฎเหล็กสามข้อของวิศวกรเฮี้ยบ

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กบนโต๊ะทำงานกระจกใสในห้องประชุมใหญ่ของ *‘Innovision Lab’* ดังสนั่นจนกาแฟดำในแก้วเซรามิกราคาแพงกระเพื่อมเป็นระลอก รณกรไม่ได้ปรายตามองเอกสารแผนธุรกิจที่พิมพ์ชนกใช้เวลาทั้งคืนในการร่างขึ้นมาใหม่ด้วยซ้ำ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมเพชรจดจ้องอยู่เพียงใบหน้าเรียบเนึงที่เชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ของเธอ "นี่คือแผนปรับโครงสร้างการเงินและการระดมทุนรอบใหม่ที่ฉันทำการบ้านมาให้คุณดูตามสัญญา คุณรณกร" พิมพ์ชนกเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเต็มไปด้วยพลังกดดัน เธอประสานมือวางไว้บนโต๊ะ เสื้อเชิร์ตสีขาวสะอาดตาขับให้บุคลิกของนักวิเคราะห์สาวดูเฉียบคมและดุดันยิ่งกว่าเดิม "ไม่มีช่องโหว่เรื่องกระแสเงินสด และประเมินมูลค่าบริษัทแบบอนุรักษ์นิยมที่สุดแล้ว หวังว่าจะไม่มีข้ออ้างเด็กๆ แบบครั้งก่อนอีกนะ" รณกรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเจือความเย้ยหยันไว้อย่างไม่ปิดบัง เขากอดอกพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างเกียจคร้าน แต่แววตากลับคมกริบราวนกเหยี่ยวที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ "เก่งนี่... ใช้เวลาไม่ถึงสัปดาห์ก็ลากตัวเลขพวกนี้ออกมาได้" รณกรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งที่เธอนั่งช้าๆ จนพิมพ์ชนกต้องเงยหน้าขึ้นมอง "แต่โลกแห่งความจริงของวิศวกรหุ่นยนต์ มันไม่ได้หอมหวานและตัวเลขสวยหรูเหมือนกระดาษแผ่นนี้หรอกนะ คุณพิมพ์ชนก" "ถ้าคุณจะปฏิเสธด้วยเหตุผลเลื่อนลอยแบบเดิม ฉันคงต้องมองว่าคุณแค่วิ่งหนีความจริง... หรือไม่ก็กลัวว่าบริษัทที่คุณสร้างมากับมือ จะถูกคนอื่นบริหารได้ดีกว่ากันแน่ล่ะคะ?" เธอย้อนถามเสียงใส รอยยิ้มมุมปากของเธอกรีดแทลงไปถึงความอีโก้สูงลิ่วของเจ้าพ่อสตาร์ตอัพหนุ่มได้อย่างแม่นยำ รณกรหยุดยืนค้ำหัวเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเธอ ปะปนกับกลิ่นกาแฟเข้มข้น ดวงตาสีเข้มวับวาวด้วยประกายความท้าทาย เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ทว่าน้ำเสียงที่หลุดออกมากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "อยากได้เงินทุนจากผมมากใช่ไหม งั้นก็รับ *'กฎเหล็กสามข้อ'* นี้ไปปฏิบัติให้ครบ... ถ้าทำไม่ได้แม้แต่ข้อเดียว ไสหัวออกไปจากตึกนี้แล้วอย่ากลับมาเหยียบที่นี่อีก" พิมพ์ชนกไม่ถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไร้ความหวาดกลัว "ว่ามาสิคะ เงื่อนไขปัญญาอ่อนอะไรที่คุณคิดขึ้นมาขัดขาฉันอีกล่ะ" "ข้อแรก..." รณกรยกนิ้วขึ้นมาทีละนิ้ว น้ำเสียงจริงจังจนน่าขนลุก "คุณต้องลงไปคลุกฝุ่นในโรงงานประกอบหุ่นยนต์ชั้นใต้ดิน เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ ต้องใส่ชุดช่าง ลุยงานเชื่อมโลหะ และทำความเข้าใจกลไกฮาร์ดแวร์ทุกชิ้นด้วยตัวเอง ห้ามใช้ข้ออ้างว่าเป็นนักวิเคราะห์การเงินเด็ดขาด" พิมพ์ชนกขมวดคิ้วมุ่นทันที งานช่างกลโรงงาน? สำหรับผู้หญิงที่จับแต่ปากกาและหน้าจอเทรดหุ้น นั่นมันนรกชัดๆ แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่เหมือนกำลังรอเยาะเย้ยเธอล่วงหน้า ความถือดีก็พุ่งพล่านขึ้นมาในอก "ผ่าน! ว่ามาข้อสอง" รณกรหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเธอไม่มีทีท่าจะถอดใจ เขาชูนิ้วที่สองขึ้น "ข้อสอง... ในระหว่างที่คุณฝึกงานในโรงงาน คุณต้องเป็น 'ผู้ช่วยส่วนตัว' คอยเตรียมอุปกรณ์และกาแฟให้ผมทุกเช้าตอนตีห้า ห้ามมาสายแม้แต่วินาทีเดียว" "ตีห้า? คุณจงใจแกล้งฉันชัดๆ!" "กลัวแล้วหรือไง?" รณกรท้าทายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ชวนให้หัวใจคนฟังเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ "ถ้าคิดว่าตัวเองเก่งนัก ก็พิสูจน์ให้ดูสิว่าความอดทนของคุณมีค่ามากกว่าปากดีๆ นั่นหรือเปล่า" พิมพ์ชนกสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่าน เธอกำมือแน่นใต้โต๊ะจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ แต่รอยยิ้มมั่นใจก็ยังคงประดับอยู่บนใบหน้าสวย "ตกลงค่ะ! ข้อสามว่ามาเลย อย่าลีลา" รณกรนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างดื้อรั้น ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงไปกระซิบชิดริมใบหูของเธอ เสียงทุ้มพร่ากระซิบแผ่วเบาจนขนลุกซู่ "ข้อสาม... ห้ามตกหลุมรักผม ระหว่างที่คุณยังทำตามสองข้อแรกไม่สำเร็จ" ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้พิมพ์ชนกสะดุ้งสุดตัว เธอนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวราวดรัมมิ่งในอก ความร้อนแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียนอย่างควบคุมไม่ได้ เธอเงยหน้าขึ้นหวังจะต่อว่าคนฉวยโอกาส แต่รณกรกลับผละออกไปยืนกอดอกด้วยสีหน้าเรียบเฉยราดรดน้ำเย็นใส่ความประหม่าของเธอทันที "เลือกเอา จะเซ็นสัญญารับเงื่อนไข หรือจะยอมรับความพ่ายแพ้แล้วไสหัวไปซะตอนนี้" พิมพ์ชนกแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ เธอคว้าปากกาบนโต๊ะ เซ็นชื่อลงท้ายเอกสารเงื่อนไขด้วยลายมือเฉียบคมและหนักแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาส๝อว์สว่างด้วยความท้าทายที่ดุเดือดไม่แพ้กัน "ฉันจะทำให้คุณต้องกลืนคำพูดตัวเองทุกลมหายใจเลยล่ะ คุณรณกร" บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนแทบจะมีประกายไฟแลបแปลบปลาบ ทั้งสองยืนประจันหน้ากันโดยไม่มีใครยอมหลบสายตา แรงดึงดูดประหลาดบางอย่างแผ่ซ่านท่ามกลางความเงียบงัน รณกรพ่นลมหายใจออกทางจมูก ดวงตาคมปลาบจับจ้องริมฝีปากที่เพิ่งประกาศสงครามกับเขาอย่างท้าทาย *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียด ก่อนที่บานประตูห้องประชุมจะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาหน้าห้อง ร่างสูงโปรดของใครอีกคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่คุ้นตาเป็นอย่างดี "ขอโทษทีครับที่ขัดจังหวะ... ดูท่าทางห้องนี้กำลังคุยกันสนุกเลยนะ" ธนวินท์กวาดสายตามองรณกรที่ยืนชิดพิมพ์ชนกด้วยรอยยิ้มเยาะ ก่อนจะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลโยนลงบนโต๊ะกลางห้องต่อหน้าต่อหน้ารณกร "พอดีผมมีข้อเสนออีกชุดที่น่าสนใจกว่า... หวังว่าคุณรณกรคงจะไม่รีบปฏิเสธข้อเสนอของ 'พันธมิตรใหม่' อย่างผมหรอกนะครับ" รณกรหันขวับไปมองหน้าคู่ปรับเก่า ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นด้วยความกรุ่นโกรธทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอนะครับ