รอยนิ้วมือที่หายไป

กลิ่นฟอร์มาลีนเจือจางในห้องผ่าศพไม่ได้ทำให้สมองของผมทำงานช้าลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ในสถานที่ซึ่งความตายกลายเป็นเพียงตัวเลขสถิติ ความนิ่งงันของบรรยากาศกลับทำให้ทุกประสาทสัมผัสตื่นตัวถึงขีดสุด บนถาดสแตนเลสขัดเงาเบื้องหน้าผมเวลานี้ คือความว่างเปล่า รอยนิ้วมือแฝงสามจุดที่ผมสกัดได้จากคราบไขมันบนผิวหนังบริเวณข้อมือของศพเหยื่อคดีฆาตกรรมตระกูลดังเมื่อคืนก่อน บัดนี้... มันถูกปัดกวาดจนเกลี้ยงเกลาด้วยสารละลายเคมีชนิดพิเศษ ร่องรอยของหลักฐานชิ้นสำคัญที่ยืนยันตัวตนฆาตกรตัวจริงอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ตั้งแต่แรก "คุณกำลังมองหาอะไรอยู่หรือครับ ดร.น่านฟ้า" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากมุมมืดของห้องชันสูตร คณิน ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โดยไม่มีแม้แต่เสียงสะท้อนจากพื้นยาง อัยการหนุ่มในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับยืนกอดอก มองดูผมที่กำลังจ้องเขม็งไปยังถาดสแตนเลสว่างเปล่าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ผมเงยหน้าขึ้นจากกล้องจุลทรรศน์ ปรับโฟกัสสายตาไปยังชายหนุ่มผู้มีอุดมการณ์ขัดแย้งกับผมคนนี้ "คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหมครับ อัยการคณิน ว่าหลักฐานชิ้นนี้มีความหมายต่อรูปคดีมากแค่ไหน" "ผมรู้ครับ... รู้ดีเสียยิ่งกว่าใคร" คณินยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คู่นั้นเปี่ยมด้วยความเย้ยหยันที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "แต่บางครั้ง... ความยุติธรรมที่ได้มาเร็วเกินไป ก็มักจะสร้างความเสียหายมากกว่าที่คุณคิดนะครับ หมอ" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างเราทันที อุณหภูมิในห้องชันสูตรที่เย็นเยียบอยู่แล้วราวกับลดต่ำลงไปอีกหลายองศา ผมวางเครื่องมือแพทย์ลงบนถาด เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ง* เบาๆ ท่ามกลางความเงียบงัน ผมก้าวเข้าไปใกล้คณินทีละก้าว จนกระทั่งระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายความเย็นชาของห้องดับจิต ลอยปะทะประสาทรับกลิ่น "คนในห้องนี้มีรหัสผ่านเข้าออกระบบควบคุมความปลอดภัยระดับสามได้เพียงแค่สี่คน..." ผมจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาของอีกฝ่าย พยายามค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากนักกฎหมายผู้ผดุงความยุติธรรม "คุณอัยการ... หนึ่งในสี่คนนั้น มีชื่อของคุณประทับอยู่ด้วยไม่ใช่หรือครับ" คณินไม่หลบสายตา เขากลับโน้มตัวเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นจนเกือบจะชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วหูของผมเมื่อเขาโน้มกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนแทบเป็นเสียงกระซิบ "หมอครับ... คุณเป็นแพทย์นิติเวช หน้าที่ของคุณคือการบอกว่าคนตาย 'ตายอย่างไร' ไม่ใช่หรือครับ? ส่วนเรื่องที่ว่าใครเป็นคนฆ่า และหลักฐานชิ้นไหนควรอยู่หรือควรหายไป... นั่นมันเป็นหน้าที่ของกระบวนการยุติธรรม ซึ่งบางครั้ง... มันก็ต้องยอมเปื้อนโคลนบ้าง เพื่อให้ดอกไม้แห่งความจริงมันเติบโตได้" คำพูดของเขาราวกับคมมีดที่กรีดลงบนอุดมการณ์ของผมอย่างจงใจ มันเต็มไปด้วยเหตุผลที่บิดเบี้ยว แต่น่ากลัวตรงที่มันมีความจริงบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องหลัง "คุณกำลังทำลายศาลเตี้ยด้วยวิธีของศาลเตี้ยเสียเองนะครับ อัยการคณิน" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "การปกปิดหลักฐาน คือการเป็นสมรู้ร่วมคิดกับฆาตกร" "ถ้าฆาตกรคนนั้น... ทำเพื่อความสมดุลของสังคมที่คุณเองก็ปฏิเสธไม่ได้ล่ะครับ?" คณินหรี่ตาลง รอยยิ้มของเขาจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจังที่กดดันหัวใจ "คุณเองก็มีอดีตไม่ใช่หรือครับ ดร.น่านฟ้า... อดีตที่คุณก็รู้อยู่แก่ใจว่า กฎหมายปกติมันเอื้อมไม่ถึงคนชั่วพวกนั้น!" หัวใจของผมกระตุกวูบไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ถูกฝังกลบไว้ลึกที่สุดในความทรงจำถูกกระชากขึ้นมาด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียวของเขา หมัดของผมกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เขารู้... เขารู้เรื่องคดีครอบครัวของผมทั้งหมด ก่อนที่ผมจะทันได้เอ่ยปากตอกกลับ เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงหอบหายใจก็ดังทำลายความเงียบขึ้นที่หน้าประตูห้องชันสูตร บานประตูเลื่อนเปิดออกอย่างแรง ปรากฏร่างของเจ้าหน้าที่ตำรวจเวรหน้าตาตื่นตระหนก เขายืนตัวสั่นเทา ถือแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำครึที่เปื้อนคราบน้ำบางอย่างเข้ามา "ดร.น่านฟ้าครับ! อัยการคณิน!" นายตำรวจหนุ่มละล่ำละลักพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "เราเพิ่งพบ... เราเพิ่งพบแฟ้มคดีเก่าของคุณพ่อคุณแม่คุณหมอ... ถูกเสียบไว้ที่กระจกรถของผมที่ลานจอดรถครับ!" ผมหันขวับไปมองหน้าตำรวจคันนั้นทันที ก่อนจะกวาดสายตากลับมามองคณิน ซึ่งในวินาทีนี้... รอยยิ้มเย้ยหยันเมื่อครู่ได้หายไปจากใบหน้าของเขาอย่างสิ้นเชิง มีเพียงความตกใจระคนสงสัยที่ฉายชัดขึ้นมาในดวงตาคู่นั้นแทน --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ