คำสัญญาที่ให้ไว้

"เซ็นอนุมัติซะ ลลิตา ถ้าเธอไม่อยากให้ร้านกาแฟเล็กๆ ที่พ่อเธอสร้างมาต้องกลายเป็นเศษเหล็กในวันพรุ่งนี้" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความคุกคามของพิมพิศาดังขึ้นภายในห้องรับรองสุดหรู ลลิตานั่งตัวแข็งทื่อ มือที่กำถุงกระดาษบรรจุแซนด์วิชที่เธอทำมาให้รณกรสั่นระริก เธอไม่ได้สนใจเอกสารข่มขู่ตรงหน้า แต่ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังรอยฟกช้ำที่มุมปากของตัวเองจากการถูกบอดี้การ์ดของเจ้าสัวทรงกลดกระชากเมื่อครู่ "รณกร... เขาไม่ใช่คนไร้ค่าเหมือนที่พวกคุณพยายามยัดเยียดให้เขาหรอกนะคะ" ลลิตาเอ่ยเสียงสั่น แต่แววตามุ่งมั่น "ตลกสิ้นดี! ผู้ชายที่แม้แต่เงินจ่ายค่าเช่าห้องยังต้องยืมระบบกระจอกๆ นั่นมาประทังชีวิตน่ะเหรอ?" พิมพิศาหัวเราะร่าพลางเชิดหน้าขึ้น "วันนี้แหละ คือจุดจบของความรักปลอมๆ ของพวกเธอ" ทว่า ก่อนที่พิมพิศาจะได้พูดอะไรต่อ ประตูห้องรับรองก็ถูกกระแทกเปิดออกจนบานพับแทบหักกระเด็น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงอำนาจก้าวเข้ามา รณกรเดินเข้ามาในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลี เนื้อผ้าสีน้ำเงินเข้มสะท้อนแสงไฟราวกับพื้นผิวมหาสมุทรที่กำลังเดือดพล่าน เขากวาดสายตาคมกริบราวกับพยัคฆ์มองเหยื่อไปที่พิมพิศา ก่อนจะหยุดลงที่ใบหน้าของลลิตา "ผมขอโทษที่มาสาย... ลิลลี่" รณกรกล่าวเสียงนุ่มนวล ราวกับคนละคนกับเมื่อครู่ที่เขาเพิ่งสั่งระงับวงเงินเครดิตทั้งหมดของตระกูลเจ้าสัวทรงกลดไปจนหมดสิ้น "กร... คุณมาทำไมคะ? รีบไปเถอะ พวกเขา..." รณกรไม่รอให้เธอพูดจบ เขาเดินเข้าไปโอบเอวภรรยาสาวแน่น พร้อมกับลูบเบาๆ ที่รอยฟกช้ำนั้น ก่อนจะหันไปหาพิมพิศาที่เริ่มหน้าถอดสีด้วยสายตาที่เย็นชาถึงขั้วหัวใจ "คุณบอกว่าผมไม่มีค่าอย่างนั้นเหรอ พิมพิศา?" รณกรแค่นยิ้ม "งั้นเรามาดูมูลค่าของ 'ความทรงจำ' ที่คุณทิ้งขว้างไปดีไหม" เขาสะบัดมือเบาๆ ชายชุดดำสวมแว่นตากันแดดกว่ายี่สิบคนเดินกรูเข้ามา ล้อมรอบห้องรับรองไว้ทั้งหมด บรรยากาศกดดันจนพิมพิศาแทบลืมหายใจ รณกรไม่ได้ใช้ความรุนแรง เขาเพียงแค่หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุพิเศษที่มีเพียงไม่กี่ใบในโลกออกมา วางลงบนโต๊ะด้วยท่วงท่าสง่างาม "ระบบของผม... เพิ่งจะอัปเกรดเลเวลใหม่" รณกรกล่าวพลางกดสมาร์ทโฟนเพียงครั้งเดียว "และของขวัญชิ้นแรกที่ผมจะมอบให้ลิลลี่ คือการซื้อตึกนี้ทั้งหมด และเปลี่ยนให้มันเป็นศูนย์การกุศลในชื่อของเธอ... นับจากวินาทีนี้" ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของพิมพิศาดังรัวไม่หยุด ข้อมูลการทำธุรกรรมมหาศาลปรากฏขึ้นบนหน้าจอจนเธอแทบช็อก ตึกหรูใจกลางเมืองที่เจ้าสัวทรงกลดภาคภูมิใจ ถูกโอนกรรมสิทธิ์เปลี่ยนมือเป็นของลลิตาอย่างสมบูรณ์แบบในราคาที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ "คุณ... คุณมันบ้า! เจ้าสัวไม่มีวันปล่อยคุณไปแน่!" พิมพิศาแผดเสียงด้วยความคลั่ง รณกรโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเธอ "เจ้าสัวทรงกลดเหรอ? ตอนนี้เขากำลังถูกตำรวจสอบสวนเรื่องฟอกเงินที่ผมส่งหลักฐานไปให้เมื่อสิบนาทีที่แล้ว... ชีวิตเขามันจบลงตั้งแต่วินาทีที่แตะต้องตัวผู้หญิงของผมแล้วครับ" เขากดปุ่มเรียกบางอย่าง เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำหรูลงจอดบนดาดฟ้าตึกอย่างเงียบเชียบ ลมพัดแรงจนเอกสารข่มขู่ของพิมพิศาปลิวว่อนไปทั่วห้อง รณกรจูงมือลลิตาที่ยังคงตกตะลึงไปที่ดาดฟ้า "ลิลลี่ครับ ผมสัญญาว่าจากนี้ไป... จะไม่มีใครหน้าไหนมาเหยียบย่ำคุณได้อีก ไม่ว่าจะเป็นเศษเสี้ยวของความจนหรืออำนาจมืด" รณกรเปิดประตูเฮลิคอปเตอร์ให้ภรรยา แต่ก่อนที่เขาจะก้าวตามขึ้นไป สายตาของเขาเหลือบไปเห็นพิมพิศาที่ทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง เขาส่งยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจให้เธอเป็นครั้งสุดท้าย "อ้อ... ลืมบอกไป บัตรเครดิตที่ผมถืออยู่ตอนนี้ ไม่ได้มีวงเงินแค่ 'ไม่จำกัด' นะครับ แต่มันรวมถึง 'อำนาจการตัดสิน' ชีวิตของพวกคุณทุกคนไว้ในนี้ด้วย" เขาขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไป ทิ้งให้พิมพิศาจ้องมองบัตรเครดิตสีดำใบนั้นด้วยความหวาดกลัว แต่ในจังหวะที่เฮลิคอปเตอร์กำลังจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เสียงแจ้งเตือนจากระบบในมือของรณกรก็ดังขึ้นอีกครั้ง... [แจ้งเตือนจากระบบ: ยินดีด้วย คุณได้รับ 'สิทธิ์เข้าถึงบัญชีลับ' ของศัตรูตัวฉกาจที่แท้จริง ซึ่งซ่อนอยู่ใต้เงาของเจ้าสัวทรงกลด... บุคคลนั้นกำลังจ้องมองคุณอยู่จากตึกฝั่งตรงข้าม] รณกรชะงัก สายตาปะทะเข้ากับเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่บนตึกสูงฝั่งตรงข้าม ร่างนั้นยกมือขึ้นช้าๆ แล้วทำท่าทางเชือดคอ... การต่อสู้ที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น จากใจ... เงาฮันเตอร์ไร้เงา ครับ