การรักษาที่ไม่ธรรมดา

"หากแม่นางยังคงโคจรลมปราณด้วยความดุดันเช่นนี้ เกรงว่าเส้นชีพจรหัวใจของท่านคงได้ระเบิดกลายเป็นเศษโลหิต ก่อนที่พวกเราจะได้สะสางบัญชีแค้นกับพรรคมารโลหิตเสียก่อนกระมัง" น้ำเสียงยียวนระคนห่วงใยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในถ้ำลึกลับ หลี่มู่เหวินนั่งไขว่ห้างอยู่บนก้อนหินอัคนี มือขวาถือไหสุราหมักร้อยปีที่ส่งกลิ่นหอมหวลกลบกลิ่นคาวเลือดจางๆ ในบรรยากาศ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวพเนจรจ้องมองร่างระหงที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นศิลาหยก เซียนจิ้งจื่อขมวดคิ้วมุ่น เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผากนวลเนียน ชุดกระบี่สีขาวบริสุทธิ์บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโลหิตสีดำคล้ำจากพิษมาร พิษร้ายของมันลุกลามกัดกินกระดูกและเส้นเอ็นอย่างช้าๆ ทว่าสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือทิฐิอันดื้อรั้นของนาง นางพยายามฝืนโคจรวิชากระบี่เก้าสวรรค์เพื่อขับพิษด้วยตนเอง โดยไม่ยอมร้องขอความช่วยเหลือจากบุรุษผู้กวนประสาทผู้นี้แม้แต่ครึ่งคำ "เรื่องของข้า... ไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามาใส่ใจ" เสียงหวานใสที่เคยเย็นชาราวน้ำแข็งพันปี บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยเนื่องจากพิษร้ายเริ่มกัดกินถึงจุดตันเทียน หลี่มู่เหวินถอนหายใจยาวนาน ยกไหสุราขึ้นจิบอึกใหญ่ รสชาติเผ็ดร้อนบาดคอแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์ราวกับเปลวเพลิง ก่อนที่เขาจะวางไหสุราลงบนพื้นเสียงดัง *ทึบ* ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินเข้าไปใกล้แท่นศิลาหยกทีละก้าวอย่างไม่รีบร้อน "ปากแข็งเสียจริง แม่นางจิ้งจื่อ..." หลี่มู่เหวินกล่าวด้วยรอยยิ้มมุมปาก ทว่าแววตากลับจริงจังขึ้นหลายส่วน "ท่านก็รู้ดีว่าพิษโลหิตทมิฬนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะใช้กำลังภายในกดข่มได้ ยิ่งท่านฝืนโคจรปราณมากเท่าไหร่ พิษยิ่งซึมลึกเข้าสู่หัวใจเร็วขึ้นเท่านั้น หรือว่า... ท่านกลัวว่าหากข้าช่วยรักษาแล้ว จะต้องติดค้าง 'หนี้บุญคุณ' ทางความรู้สึกกับข้ากันแน่?" เซียนจิ้งจื่อลืมตาขึ้นทันที นัยน์ตาส่งประกายคมปลาบดั่งคมกระบี่ที่พร้อมจะปลิดชีพผู้บังอาจล่วงเกิน แต่นางทำได้เพียงแค่นั้น เพราะทันทีที่ขยับตัว กระแสลมปราณย้อนกลับก็พุ่งกระแทกเข้าใส่จนร่างบางทรุดฮวบลง เลือดสีดำทะลักออกจากมุมปากของนางอย่างอดกลั้นไม่ไหว ไวเท่าความคิด ร่างของหลี่มู่เหวินพุ่งเข้ามาประชิดตัวนางในพริบตาเดียว ปราณคุ้มกายสีทองอร่ามแผ่ซ่านออกมาจากฝ่ามือของเขา กดทับกลิ่นอายความชั่วร้ายของพิษมารให้สงบลงชั่วขณะ มือหนาคว้าจับข้อมือเรียวบางของนางไว้มั่น ถ่ายเทพลังปราณบริสุทธิ์เข้าไปสำรวจเส้นชีพจรภายในอย่างรวดเร็ว "เจ้า... จะทำอะไร ปล่อยนะ!" เซียนจิ้งจื่อพยายามสะบัดข้อมือหนีด้วยความตกใจและขัดขืน ทว่าแรงของนางในยามนี้แทบไม่ต่างอะไรกับสายลมที่พัดผ่านใบไม้ "หากไม่อยากตายอย่างน่าอนาถในถ้ำอับชื้นแห่งนี้ จงอย่าขยับ" หลี่มู่เหวินเอظเสียงเข้ม น้ำเสียงที่มักจะติดตลกบัดนี้กลับเต็มไปด้วยอำนาจเด็ดขาดที่ปฏิเสธไม่ได้ ความอบอุ่นจากพลังปราณของชายหนุ่มไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายของนาง ราวกับสายธารแห่งชีวิตที่หล่อเลี้ยงผืนดินแห้งแล้ง หลี่มู่เหวินนั่งลงซ้อนด้านหลังของนาง วางมือทาบลงบนแผ่นหลังบอบบางที่สั่นเทิ้ม ถ่ายทอดวิชากำลังภายในขั้นสูงสุดเพื่อผนึกจุดชีพจรหัวใจ และบังคับให้พิษมารไหลย้อนกลับออกมาทางปลายนิ้ว บรรยากาศภายในถ้ำเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดของคนทั้งสอง กลิ่นอายเฉพาะตัวของหลี่มู่เหวิน—กลิ่นสุราจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเพศอันอบอุ่น—โชยเข้าจมูกของเซียนจิ้งจื่อ ทำให้หัวใจที่ด้านชามาตลอดชีวิตของนางเกิดอาการสั่นไหวอย่างรุนแรง นางเติบโตมาในสำนักกระบี่ ยึดมั่นถือมั่นในกฎเกณฑ์และวิถีแห่งเซียนที่ไม่แปดเปื้อนกิเลสโลกีย์ ทว่าในยามวิกฤตินี้ กลับมีเพียงบุรุษไร้สำนักผู้สำมะเลเทเมาผู้นี้เท่านั้น ที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อขับพิษให้นางโดยไม่กลัวเกรงว่าจะได้รับอันตรายไปด้วย "ทำไม..." เซียนจิ้งจื่อเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา ขณะที่เหงื่อกาฬไหลรินลงตามกรอบหน้าสวย "ข้าเป็นแค่นางมาร... เอ่อ... ไม่ใช่... ข้าเป็นศัตรูทางวิถีของเจ้ามิใช่หรือ เหตุใดจึงต้องเอาพลังปราณของตนเองมาเสี่ยงเพื่อรักษาข้า?" หลี่มู่เหวินหัวเราะในลำคอเบาๆ ลลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ใกล้ใบหูของนาง จนเซียนจิ้งจื่อต้องหดคอหนีโดยอัตโนมัติ "ศัตรูอันใดกัน เลิกหลงตัวเองได้แล้วแม่นาง" หลี่มู่เหวินกล่าวด้วยน้ำพักน้ำแรงที่เริ่มลดลงเนื่องจากการขับพิษ "ข้าเป็นคนรักความยุติธรรม... และที่สำคัญที่สุด ข้ายังไม่อยากเดินทางท่องยุทธภพคนเดียวอย่างเหงโลกีย์ หากไม่มีสตรีปากร้ายคอยบ่นข้างหู การดื่มสุราคงจืดชืดลงไปถนัดตา" "เจ้า... คนทะลึ่ง!" เซียนจิ้งจื่อกัดริมฝีปากแน่น ใบหน้าขาวเนียนยามนี้กลับมีริ้วรอยสีแดงระเรื่อปรากฏขึ้นอย่างปิดไม่มิด แม้จะเป็นช่วงเวลาความเป็นความตาย นางก็ยังไม่วายอยากจะฟาดกระบี่ใส่หน้าจอมยุทธ์เจ้าสำราญผู้นี้สักทีสองที "ตั้งสมาธิเสีย! พิษตัวสุดท้ายกำลังจะทะลักออกันแล้ว อย่าเพิ่งมาต่อปากต่อคำกับข้า!" หลี่มู่เหวินแผดเสียงเตือนสติ รวบรวมพลังปราณทั้งหมดระเบิดออกทางฝ่ามือ เม็ดโลหิตสีดำสนิทพุ่งทะยานออกจากปลายนิ้วของเซียนจิ้งจื่อ กระแทกเข้ากับผนังหินจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว หินผาแหลมคมถูกพิษกรัดจนหลอมละลายกลายเป็นหลุมลึกทันที *พรวด!* หลี่มู่เหวินกระอักเลือดออกมาคำโต สีหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด การขับพิษโลหิตทมิฬระดับนี้กินพลังปราณและสมาธิของเขาไปไม่น้อยกว่าแปดส่วน ทว่าในขณะเดียวกัน ลมหายใจของเซียนจิ้งจื่อก็กลับมาสม่ำเสมอ ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวกลับมามีเลือดฝาดอีกครั้ง พิษร้ายถูกขับออกไปจนหมดสิ้นแล้ว ร่างระหงทรุดฮวบลงสู่อ้อมแขนของหลี่มู่เหวินพอดี ชายหนุ่มรับร่างของนางไว้ด้วยความอ่อนล้า ทั้งคู่ต่างหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ดวงตาประสานกันในระยะประชิด ความใกล้ชิดที่เกินเลยกว่ากรอบศีลธรรมและวิถีเซียนทำให้บรรยากาศรอบกายร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างประหลาด เซียนจิ้งจื่อเงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้แบกรับความเหนื่อยล้าไว้แทนตน แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้เจือไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่นางเองก็ไม่อาจหาคำนิยามได้ มือเรียวบางยื่นออกไปโดยไม่รู้ตัวหมายจะสัมผัสรอยเลือดที่มุมปากของเขา "เจ้า..." ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วของนางจะทันได้สัมผัสใบหน้าของเขา เสียงระเบิดตูมสนั่นก็ดังขึ้นจากปากถ้ำ แรงสั่นสะเทือนรุนแรงทำให้หินย้อยบนเพดานถ้ำร่วงหล่นลงมาราวกับห่าฝน กลิ่นอายปราณสังหารอันแสนคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านเข้ามาปกคลุมบริเวณโดยรอบทันที หลี่มู่เหวินหรี่ตาลงคมกริบ ความอ่อนล้าเมื่อครู่หายวับไปในพริบตา เขารวบรวมพลังปราณที่เหลืออยู่ชักกระบี่เหล็กดำข้างกายขึ้นมาถือไว้มั่น "ดูท่า... พวกมันคงไม่อดทนรอให้เราพักผ่อนจนหายดีเสียแล้วกระมัง" หลี่มู่เหวินกระซิบเสียงต่ำด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ เซียนจิ้งจื่อพลิกายลุกขึ้นยืนหยัดเคียงข้างเขาทันที กระบี่ประจำกายส่องประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้าขับไล่ความมืดมิด ทว่า เมื่อเงาร่างที่ปรากฏขึ้นบริเวณปากถ้ำก้าวเข้ามาในรัศมีแสงไฟ ทั้งสองคนต่างต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง บุคคลที่ยืนขวางทางออกอยู่ ณ เบื้องหน้า... มิใช่กลุ่มมือสังหารของพรรคมารโลหิตอย่างที่คาดคิด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและซัดสุราไปพร้อมกับข้าในทุกๆ บทตอนนะครับ!