ระบบขยะกับวันซวยๆ ของผม

“ไอ้ขยะนั่นยังกล้าโผล่หัวมาที่กิลด์อีกรึ?” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงกว้างของกิลด์ฮันเตอร์ระดับกลาง กลิ่นอายของความดูแคลนอบอวลราวกับหมอกควันพิษ เรย์ยืนนิ่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ มือที่ถือเอกสารเบิกอุปกรณ์สำหรับภารกิจระดับต่ำกำจนสั่นเทาเล็กน้อย เขาไม่ใช่คนขี้ขลาด แต่ความอดทนของมนุษย์ย่อมมีขีดจำกัด เมื่อ ‘เคน’ ฮันเตอร์แรงก์ C ที่ชอบรังแกผู้อื่นก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาพร้อมกับเตะถังขยะข้างๆ จนล้มคว่ำ “เรย์ นายมันก็แค่พนักงานธุรการที่ริอ่านอยากจะเป็นฮันเตอร์ ดันเจี้ยนระดับ F ที่จะไปวันนี้... ฉันว่านายเอาเวลาไปเช็ดพื้นให้พวกเราจะดีกว่านะ เผื่อจะได้เศษเหรียญกลับบ้านไปซื้อข้าวเย็น” สายตาของคนในกิลด์จับจ้องมาที่เขา ทั้งสมเพช ทั้งขบขัน ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วย แม้แต่เจ้าหน้าที่กิลด์หลังเคาน์เตอร์ยังทำเพียงก้มหน้ามองจอแท็บเล็ตราวกับมองไม่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสติที่ผ่านการฝึกฝนมาจากการรับมือกับลูกค้าที่ไร้เหตุผลมานับพันครั้ง เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับเคนด้วยแววตาที่สงบนิ่งจนน่าประหลาด “ผมมีสิทธิ์ในการเข้าดันเจี้ยนตามกฎของสมาคมครับ คุณเคน” เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าหนักแน่น “และเศษเหรียญที่ว่า ก็มาจากหยาดเหงื่อของผม ไม่ได้ขโมยใครมา” เคนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปาก “ปากดีนักนะ...” ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่าการผลักอก ‘อลิเซีย’ หัวหน้ากิลด์สาวผู้ทรงอิทธิพลก็ก้าวผ่านประตูเข้ามา บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในทันที ความกดอากาศดูเหมือนจะลดต่ำลงจนทุกคนต้องก้มหัวให้เธอ เธอไม่ได้มองใครเป็นพิเศษ สายตาเย็นชาของเธอปรายมองผ่านเรย์ไปราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ ก่อนจะหยุดลงที่เคน “ที่นี่มีไว้สำหรับเตรียมตัวลงดันเจี้ยน ไม่ใช่ที่สำหรับโรงงิ้ว” น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกน เคนรีบถอยกรูดออกห่างจากเรย์ทันทีด้วยความเกรงกลัว เรย์ถอนหายใจเบาๆ เขาไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือจากใคร เขาเพียงต้องการก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง... แม้ว่าพรสวรรค์ของเขาจะเป็นศูนย์ก็ตาม *** สามชั่วโมงต่อมา ภายในดันเจี้ยนระดับ F ที่ควรจะเป็นเพียงห้องฝึกฝนสำหรับมือใหม่ แต่ความผิดปกติกลับเกิดขึ้น ท้องฟ้าจำลองภายในดันเจี้ยนบิดเบี้ยว รอยแยกมิติจริงๆ กลับฉีกกระชากออกเบื้องหน้าเรย์ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้เพดานถ้ำถล่มลงมา เรย์ถูกอัดเข้ากับผนังถ้ำ เลือดไหลซึมออกจากศีรษะ ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ในวินาทีที่ความตายคืบคลานเข้ามาพร้อมกับการยุบตัวของมิติ เขากลับเห็นแสงสีฟ้าจางๆ เต้นระบำอยู่บนอากาศ ก่อนจะมีข้อความประหลาดปรากฏขึ้นในม่านตา [ตรวจพบการวิเคราะห์พฤติกรรมในสภาวะวิกฤต...] [ระบบ 'วิเคราะห์พฤติกรรมสุดป่วน' กำลังติดตั้ง...] [โฮสต์: เรย์ | สถานะ: บาดเจ็บสาหัส | ตรวจพบเจตนาฆ่าจากศัตรูในระยะ 5 เมตร] เสียงเครื่องจักรกลเย็นเยียบดังขึ้นในหัวของเรย์ นี่มันเรื่องอะไรกัน? ในขณะที่เขากำลังจะสิ้นสติ เสียงแจ้งเตือนที่สามก็ดังขึ้น พร้อมกับตัวอักษรสีทองที่สว่างวาบจนแสบตา [ภารกิจระดับ SSS: 'ผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียว' เริ่มต้นขึ้น] [เงื่อนไข: สังหารบอส 'ผู้เฝ้าประตูแห่งความว่างเปล่า' ที่กำลังจะปรากฏตัวภายใน 60 วินาที] [รางวัล: ปลดล็อกสายอาชีพลับ 'นักวิเคราะห์อนาคต' และค่าสถานะพื้นฐาน +50] [บทลงโทษ: หากล้มเหลว... ความตายของท่านจะถูกลบเลือนหายไปจากประวัติศาสตร์กิลด์โดยสิ้นเชิง] เสียงคำรามสนั่นหวั่นไหวที่ดังมาจากรอยแยกมิติทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนยิ่งกว่าเดิม เรย์พยายามพยุงกายขึ้น มือสั่นเทาคว้ามีดสั้นสนิมเขรอะคู่ใจไว้แน่น เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ความรู้สึกบางอย่างในใจกำลังบอกเขาว่า... ชีวิตพนักงานธุรการที่น่าเบื่อหน่ายของเขา ได้จบลงแล้วจริงๆ เงาสีดำขนาดมหึมาค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิดของรอยแยกดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งจ้องมองมาที่เขา ราวกับจะกลืนกินวิญญาณของเขาให้สิ้นซาก เรย์ขยับยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่เลือดไหลอาบหน้า... ในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด นี่แหละคือจุดเริ่มต้นที่เขาเฝ้ารอมาตลอดชีวิต ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ หมอเทวะแรงก์ SSS