การปรากฏตัวของปริศนา

“ถอยหลังไปสามก้าว... แล้วคุณจะรอด” เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นชิดใบหู ท่ามกลางความมืดมิดที่กลืนกินทุกสิ่งในห้องปฏิบัติการใต้ดิน กลิ่นอายจางๆ ของดินปืนและหยาดฝนปะปนกับกลิ่นโอโซนจากแผงวงจรไฟฟ้าที่ช็อตไหม้ ธันวาไม่ลังเลแม้แต่เสี้ยววินาที สัญชาตญาณดิบของโปรไฟล์เลอร์ผู้ผ่านคดีฆาตกรรมอำมหมานับไม่ถ้วนสั่งการให้ขาทั้งสองข้างดีถอยหลังตามสัญชาตญาณทันที *เปรี้ยง!* แรงลมมหาศาลจากการฟาดหมัดแหวกอากาศเฉียดปลายจมูกเขาไปเพียงมิลลิเมตรเดียว ตามด้วยเสียงโลหะหนาเตอะยุบตัวลงอย่างน่าสยดสยองเมื่อมันกระแทเข้ากับเสาคอนกรีตเสริมเหล็ก ธันวาอาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีนั้นดีดตัวหมุนตัวต่ำ มือขวาตวัดไปที่ซองปืนใต้รắcแร้ตามความคุ้นเคย แต่ความเย็นเฉียบของกระบอกโลหะที่ควรจะสัมผัส กลับว่างเปล่า “กำลังหาเจ้าตัวนี้อยู่หรือเปล่าคะ... เอ๊ย... ครับ” ร่างเพรียวระหงในชุดโค้ทกันหนาวสีเข้มเอ่ยแซวเบาๆ พร้อมกับโยนวัตถุปัดประกายไฟข้ามห้องมาให้ ธันวารับมันไว้ได้ด้วยมือเดียวอย่างแม่นยำ ปลายกระบอกปืนพกสั้นติดเก็บเสียงถูกยกขึ้นเล็งตรงไปยังจุดที่แรงลมเมื่อครู่พุ่งออกมาทันที แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ สาดส่องให้เห็นเงาร่างของใครบางคนกำลังถอยร่นหายไปในความมืดของช่องระบายอากาศอย่างไร้ร่องรอย รินลดาก้าวเท้าเข้ามาประชิดไหล่เขาอย่างเงียบเชียบ ลมหายใจของเธอนิ่งสนิทไม่มีความตื่นตระหนกเจือปนแม้แต่น้อย ราวกับเหตุการณ์ตรงหน้าเป็นเพียงฉากซ้อมละครเวทีราคาถูก “หนีเร็วจริงนะ” รินลดาพึมพำ ดวงตาสีเข้มภายใต้เงาหมวกฮู้ดกวาดมองร่องรอยบนพื้น “แรงบิดระดับนั้น... ถ้าไม่ใช่พวกดัดแปลงพันธุกรรมจากโครงการ ‘ไคเมร่า’ ก็คงเป็นพวกหน่วยรบรับจ้างที่ถูกลบตัวตนออกจากระบบราชการไปแล้ว” ธันวาเก็บปืนเข้าซองช้าๆ สายตาคมกริบกวาดสำรวจความเสียหายรอบตัว สมองอันปราดเปรื่องเริ่มประมวลผลข้อมูลดิบทั้งหมดเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็วราวกับระบบอัลกอริทึมขั้นสูง “มันไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเราตั้งแต่แรก ถ้ามันอยากให้เราตาย แรงกระแทกเมื่อครู่คงไม่พลาดเป้าไปโดนเสาคอนกรีต... พวกมันต้องการแค่ส่งสัญญาณเตือน” “เตือนว่าเรากำลังเดินเข้าใกล้ ‘รัง’ ของพวกมันเกินไปแล้วสินะคะ... ครับ” รินลดาแค่นหัวเราะในลำคอ เธอยื่นแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่ผนึกตราลับสุดยอดมาให้ธันวา “นี่คือสิ่งที่ฉันบอกคุณทางโทรศัพท์ ข้อมูลที่ระบบฐานข้อมูลของตำรวจสากลไม่มีวันเข้าถึง... ประวัติการทดลองมนุษย์เมื่อสิบปีก่อน และชื่อของ ‘ผู้บงการ’ ที่อยู่เบื้องหลังคดีฆาตกรรมครอบครัวของคุณ” หัวใจของธันวากระตุกวูบไปชั่วขณะ โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน ชื่อในแฟ้มนั้น... มันคือเงาปริศนาที่เขาตามล่ามาตลอดชีวิต “คุณเอามาจากไหน?” ธันวาถามเสียงแหบพร่า สายตาจับจ้องหน้าปกแฟ้มที่เปื้อนคราบโคลนจางๆ “จากนรกที่ฉันเคยหนีออกมาไงคะ... ครับ” รินลดาตอบด้วยรอยยิ้มเศร้าสร้อยที่หาดูได้ยาก “และตอนนี้... เราเหลือเวลาอีกแค่สามชั่วโมง ก่อนที่อัลกอริทึมติดตามตัวจะล็อกพิกัดของเราได้” ทันใดนั้น หน้าจอแท็บเล็ตเก่าๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็สว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีใครกด เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างน่าขนลุก ข้อความสีแดงฉานปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ— **[SYSTEM ALERT: DETECTED UNKNOWN ENTITY AT COORDINATE 13.7563° N, 100.5018° E]** **[WARNING: YOUR NEURAL PATTERN HAS BEEN MATCHED WITH TARGET ZERO]** ธันวายังไม่ทันได้เอ่ยปากถามอะไร รินลดาก็คว้าแขนเขาไว้แน่น ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ เบื้องล่างบนท้องถนนยามวิกาล ยานพาหนะสีดำสนิทนับสพคันจอดสนิทสนมเรียงราย พร้อมกับร่างนับสิบในชุดเกราะยุทธวิธีล้ำสมัยก้าวลงมาจากรถ พร้อมใจกันเงยหน้าขึ้นมองตรงมาที่ห้องทำงานชั้นสิบบนตึกร้างแห่งนี้อย่างพร้อมเพรียง ราวกับพวกเขารู้พิกัดนี้อยู่แล้วตั้งแต่ต้น... ________________________________________ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากลุ่มเงาปริศนาไปกับเราในตอนนี้ด้วยนะครับ!