ความลับที่ถูกฝัง

“หยุดนิ้วของคุณไว้ตรงนั้น ธันวา... ถ้าคุณกด ‘ยืนยัน’ สิทธิ์เข้าถึงระดับศูนย์ นั่นหมายความว่าคุณกำลังกระชากหน้ากากของยมทูตออกมาจากหลุมศพด้วยมือเปล่า” เสียงของรินลดาสั่นเครือเล็กน้อย แต่นัยน์ตาของเธอไม่ได้ฉายแววหวาดกลัว มันคือความรู้สึกของคนที่กำลังมองเห็นจุดจบของโลกที่ตัวเองเคยรู้จัก เธอวางมือลงบนข้อมือของผมเบาๆ แต่แรงกดนั้นหนักแน่นพอที่จะหยุดยั้งการเคลื่อนไหวของโปรแกรมเมอร์ที่กำลังบ้าคลั่งอย่างผมได้ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าแสดงข้อความสีแดงฉานที่กระพริบถี่ๆ ราวกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัว **[ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ... ผู้ดูแลระบบลำดับที่ศูนย์]** ผมค่อยๆ หันไปมองเธอ แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนในดวงตาของผมให้เห็นความเยือกเย็นที่ผมพยายามสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง “รินลดา คุณบอกว่าองค์กรนี้ทำลายชีวิตคุณ แต่ทำไมเมื่อผมกำลังจะเปิดโปงรหัสผ่านที่ฝังอยู่ในยีนของผมเอง คุณถึงดูเหมือนกำลังพยายามปกป้องซากปรักหักพังพวกนั้นอยู่?” “ผมไม่ได้ปกป้องมัน” เธอปล่อยมือแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว พิงหลังกับผนังเหล็กเย็นเฉียบของห้องลับใต้ดินที่ไร้ซึ่งแสงสว่างอื่นใด “ฉันกำลังปกป้อง ‘ความจริง’ ที่อาจจะฆ่าคุณได้ก่อนที่ข้อมูลจะถูกอัปโหลดเสร็จสิ้น” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานใต้ดิน กลิ่นโอโซนจากเครื่องเซิร์ฟเวอร์ที่ทำงานหนักอบอวลอยู่ในอากาศ ผมหันกลับมาที่แป้นพิมพ์ เหตุผลเชิงตรรกะในหัวผมบอกให้หยุด แต่นักสืบที่อยู่ในตัวผม—คนที่เฝ้าตามหาเงื่อนงำการตายของครอบครัวมาตลอดหลายปี—ไม่ยอมให้โอกาสนี้หลุดลอยไป ผมตัดสินใจรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป ฐานข้อมูลชั้นในสุดถูกเจาะทะลวงผ่านชั้นป้องกันอัลกอริทึมที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเขาวงกต ทุกชุดคำสั่งที่ไหลผ่านหน้าจอคือภาพของชิ้นส่วนปริศนาที่กำลังประกอบร่างขึ้น *รหัสผ่านส่วนตัวของผม... ไม่ใช่แค่รหัส แต่มันคือคีย์ลัดที่เปิดประตูไปสู่ ‘แฟ้มข้อมูลศตวรรษที่ศูนย์’* “นี่มันอะไรกัน...” ผมพึมพำเมื่อภาพถ่ายใบหนึ่งปรากฏขึ้นบนจอ มันคือรูปถ่ายของเด็กชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าบ้านที่ผมจำได้แม่นยำ บ้านที่ถูกเผาไหม้ในคืนที่ฝนตกหนักเมื่อสิบห้าปีก่อน แต่ในรูปนั้น ไม่ได้มีแค่ผม... มีรินลดาในวัยเด็กยืนอยู่ข้างๆ ผม ในฐานะ ‘ผู้คุ้มกัน’ “พวกเขาไม่ได้ตามล่าฉัน ธันวา” รินลดากล่าวเสียงเรียบ ดวงตาของเธอเหม่อลอย “พวกเขาสร้างพวกเราขึ้นมาตั้งแต่ต้น องค์กรที่คุณกำลังพยายามทำลาย คือองค์กรที่ตัดต่อตัวตนของคุณและฉันเพื่อใช้เป็นเครื่องจักรสังหารที่ไร้ที่ติ และตอนนี้... พวกเขาก็แค่ ‘เรียกใช้งาน’ สินค้าที่หมดอายุการใช้งานแล้ว” คำพูดของเธอเหมือนสายฟ้าที่ผ่าลงกลางความเชื่อของผม ผมรีบเลื่อนอ่านข้อมูลต่อไปอย่างรวดเร็ว ระบบแสดงผลการประเมินสถานะภารกิจ: **[สถานะ: การลบตัวตนของคุณได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว]** ทันใดนั้น หน้าจอก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะมีตัวอักษรสีขาวสว่างวาบขึ้นมาแทนที่: **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลภายนอก]** **[ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติ: โปรโตคอลกวาดล้างรหัส 00 เริ่มต้นทำงาน]** เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งฐานทัพใต้ดิน แรงสั่นสะเทือนทำให้ฝุ่นจากเพดานร่วงหล่นลงมา รินลดาคว้าอาวุธข้างกายขึ้นมาทันที “ธันวา! ถ้าคุณอยากรู้ความจริงมากกว่านี้ เราต้องไปเดี๋ยวนี้ พวกเขากำลังส่งหน่วย ‘เงาสะท้อน’ ลงมาแล้ว!” ผมแคปหน้าจอข้อมูลทั้งหมดเก็บไว้ในไดรฟ์ส่วนตัวด้วยความเร็วแสง ในวินาทีที่ข้อมูลชุดสุดท้ายเสร็จสมบูรณ์ ระบบก็แจ้งเตือนคำสั่งที่ทำให้ผมต้องหยุดชะงัก **[ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: กำจัดผู้สร้าง (The Architect)]** **[เงื่อนไข: หากคุณรอดชีวิต คุณจะได้รับอิสรภาพ หากล้มเหลว คุณจะกลายเป็นข้อมูลขยะในประวัติศาสตร์]** ผมหันไปสบตารินลดาในขณะที่ประตูเหล็กห้องโถงค่อยๆ เปิดออก ปรากฏร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทห้าคนยืนเรียงราย แต่ละคนมีใบหน้าที่ไร้อารมณ์เหมือนตุ๊กตาที่ถูกปั้นขึ้นจากแม่พิมพ์เดียวกัน “ดูเหมือนว่า ‘พ่อ’ ของพวกเราจะต้อนรับการกลับบ้านอย่างอบอุ่นเลยนะ” ผมพูดพลางกระชับปืนพกในมือ หัวใจเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วงแต่เยือกเย็น นี่ไม่ใช่แค่การสืบสวนคดีฆาตกรรมธรรมดาอีกต่อไป แต่นี่คือสงครามระหว่างตัวผมกับอัลกอริทึมที่กำหนดโชคชะตาของผมมาทั้งชีวิต รินลดาแสยะยิ้มที่มุมปาก “พร้อมจะทำลายระบบทิ้งหรือยัง... คู่หู?” ในจังหวะที่หน่วยเงาสะท้อนก้าวเข้ามาในห้อง เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนตัวของผมก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนจากฐานข้อมูลเดิม แต่มันคือเสียงจากสมาร์ทโฟนของผมที่ดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล สายเรียกเข้าที่ไม่ระบุชื่อปรากฏขึ้นบนหน้าจอ... และชื่อผู้ติดต่อที่โชว์อยู่นั้น ทำให้ผมต้องหยุดหายใจ ‘พ่อครับ’ ทั้งที่พ่อของผมเสียชีวิตไปเมื่อสิบห้าปีก่อน... แล้วใครกันที่เป็นคนโทรเข้ามาในวินาทีที่ผมกำลังจะเปิดโปงองค์กรที่ฆ่าท่าน? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ครับ