หวนคืนในเงามืด

เสียงดนตรีคลาสสิกจากวงออร์เคสตราสดที่บรรدอยู่มุมห้องบอล룸ขนาดใหญ่ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศความตึงเครียดภายในงานลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลนับร้อยดวงสะท้อนกับเครื่องเพชรราคาแพงระยับบนเรือนร่างของบรรดานายทุนและเซเลบริตี้ระดับท็อปของประเทศ ทว่าศูนย์กลางความสนใจในค่ำคืนนี้กลับไม่ใช่ประธานสภาหอการค้า หรือแม้แต่การเปิดตัวโปรเจกต์หมื่นล้านแห่งปีของตระกูลอัครเดชาโภคิน หากแต่เป็น "การกลับมา" ของใครบางคนที่ทุกคนคิดว่ากลายเป็นธุลีดินไปแล้ว... "คุณมองอะไรอยู่หรือครับธาม หน้าซีดเชียว หรือว่าแชมเปญแก้วนี้จะมีรสชาติแปลกไป" เสียงทุ้มต่ำของนักลงทุนหนุ่มคู่แข่งทางธุรกิจเอ่ยทักขึ้นเบาๆ แต่ธามกลับไม่ได้ยินคำเย้าแหยะนั้นเลย สายตาคมกริบภายใต้กรอบสูทสั่งตัดเข้ารูปกำลังจดจ้องไปยังบานประตูใหญ่ที่เพิ่งถูกผลักเปิดออกด้วยความนุ่มนวล ร่างสูงใหญ่ของนักบริหารหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครในสังเวียนธุรกิจสะท้านเยือกไปถึงสันหลังวาบ ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่กลางใจ นั่น... ไม่ใช่ภาพหลอนใช่ไหม ร่างเพรียวระหงในชุดราตรีผ้าไหมชีฟองสีดำสนิทเข้ารูป ขับเน้นทรวดทรงเย้ายวนที่เคยอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างไร้ที่ติ ทว่าบัดนี้กลับแผ่รังสีความเยือกเย็นและทรงอำนาจชนิดที่ทำให้คนมองต้องหายใจไม่ทั่วท้อง ทรงผมรวบตึงเผยให้เห็นลำคอระหงและดวงหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเฉียบคม ริมฝีปากสีแดงก่ำราวกุหลาบอาบยาพิษยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า และที่สำคัญที่สุด... แววตาคู่นั้นไม่มีความอ่อนแอ หวาดกลัว หรือออดอ้อนเหมือนผู้หญิงคนเดิมที่เขาเคยเหยียบย่ำให้จมดินเมื่อสามปีก่อนอีกต่อไปแล้ว รินรดา... อดีตภรรยาผู้ถูกเขาขับไลไสส่งราวกับไม่ใช่ksคน กลับมาแล้ว ธามรู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุดกะทันหัน หัวใจที่เคยด้านชาและมั่นคงในอีโก้มาตลอดหลายปีเต้นกระหน่ำรัวจนเจ็บแปลบที่หน้าอก ความทรงจำในคืนวันที่เขาเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใยผุดวาบขึ้นมาในหัว พร้อมกับคำพูดตัดพ้อครั้งสุดท้ายที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาท *'จำเอาไว้... วันที่ฉันกลับมา คุณจะไม่เหลือแม้แต่สิทธิ์ที่จะมองหน้าฉันด้วยซ้ำ'* "ริน..." ชื่อนั้นหลุดลอดจากริมฝีปากหยักที่เม้มเข้าหากันแน่นจนซีดเผือด ธามก้าวเท้าออกไปโดยไม่รู้ตัว สัญชาตญาณดิบในตัวสั่งให้เขาต้องไปคว้าตัวผู้หญิงคนนั้นมาถามให้รู้เรื่อง ว่าสามปีที่หายสาบสูญไป เธอไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหน ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงกล้าเดินกลับเข้ามาในถ้ำเสือแห่งนี้ด้วยท่าทีที่ราวกับจะเหยียบย่ามศักดิ์ศรีของตระกูลอัครเดชาโภคินให้แหลกคามือ ทว่า ยังไม่ทันที่ร่างสูงจะได้ก้าวพ้นเสาโรมันต้นใหญ่ ร่างของชายหนุ่มอีกคนก็ก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างรินรดาเสียก่อน คีย์... นักลงทุนหนุ่มลูกครึ่งผู้ทรงอิทธิพลจากฮ่องกง มือหนาวางลงบนเอวคอดกิ่วของรินรดาอย่างสนิทสนม รอยยิ้มที่ทั้งสองส่งให้กันและกันช่างบาดตาบาดใจธามเสียเหลือเกิน มากไปกว่านั้น สายตาสีเทาเข้มของคีย์ที่กวาดมองมายังทิศทางที่ธามยืนอยู่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและท้าทายอย่างไม่ปิดบัง "ดูเหมือนภรรยาเก่าของคุณจะไม่ได้มาคนเดียวนะครับธาม..." เสียงกระซิบจากเพื่อนสนิทดังขึ้นเตือนสติ แต่ธามไม่ได้สนใจฟังอีกต่อไปแล้ว ความหึงหวง ความโกรธเกรี้ยว และความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดสามปีตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ธามไม่เคยคิดเลยว่าการไม่มีเธอบนโลกใบนี้ (ตามที่เขาเคยภาวนาในยามเมามาย) จะกลายเป็นความทรมานที่กัดกินหัวใจเขาได้มากขนาดนี้ ยิ่งเห็นเธองดงาม เย้ายวน และเฉิดฉายอยู่บนจุดสูงสุดของสังคม ยิ่งตอกย้ำว่าเขาโง่เง่าแค่ไหนที่ปล่อยเพชรเม็ดงามที่สุดในชีวิตหลุดมือไป รินรดาหันมาสบตากับเขาพอดี ไม่มีความรักหลงเหลืออยู่ในดวงตากลมโตคู่นั้นอีกแล้ว มีเพียงความว่างเปล่า เยnชา และคมกริบราวน้ำแข็งขั้วโลก เธอยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบบางๆ พร้อมกับส่งยิ้มหยันมาให้เขา ราวกับจะพูดว่า *'เกมเริ่มต้นขึ้นแล้ว และคุณไม่มีวันชนะ'* ธามกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เลือดสีสดซึมออกมาแต่เขาไม่รู้สึกเจ็บสักนิด อีโก้ที่ค้ำคออยู่พังทลายลงไม่เป็นท่า เขาต้องเข้าไปหาเธอ ต้องพูดอะไรสักอย่าง ก่อนที่ผู้หญิงคนนี้จะพรากทุกสิ่งทุกอย่างที่เขารักไป... แม้กระทั่งลมหายใจของตัวเขาเอง ในขณะที่ธามกำลังจะฝ่าฝูงชนเข้าไปหาร่างบาง ท忽然 เสียงหวานใสของเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังของรินรดา ดึงรั้งสายตาทุกคู่ในรัศมีนั้นให้หันไปมอง "คุณแม่คะ... น้องรันง่วงนอนแล้วค่ะ" เด็กหญิงวัยราวๆ สองขวบเศษ ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพรา ดวงตากลมโตสุกใส และที่สำคัญที่สุด... โครงหน้าและสันจมูกโด่งรั้นนั่น ช่างถอดแบบมาจากใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ราวกับพิมพ์เดียวกัน! ธามหยุดชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ลมหายใจสะดุดกึกสนิทเมื่อเด็กน้อยคนนั้นเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาโดยบังเอิญ แล้วเอียงคอถามมารดาด้วยเสียงใสซื่อ "คุณแม่ขา... คุณลุงคนนั้นทำไมหน้าตาเหมือนคุณพ่อในรูปถ่ายจังเลยล่ะคะ?" รินรดาก้มลงมองลูกสาวด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนจะช้อนสายตากลับมาสบกับธามที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ห่างไปไม่ถึงสิบก้าว เธอยิ้มหวานหยด... รอยยิ้มที่งดงามที่สุด แต่กลับทำให้หัวใจของอดีสามีผู้เยือกเย็นดิ่งวูบลงสู่เหวลึกที่ไร้ก้นบึ้ง *ยินดีต้อนรับสู่นรกที่ฉันสร้างขึ้น... ธาม* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกไปกับความแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ