หน้ากากของคนใจร้าย

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งตัดกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงในห้องทำงานของรินรดากลายเป็นมวลอากาศที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ร่างของพงศกรนอนนิ่งสนิท ด้ามมีดผ่าตัดโลหะวาววับที่ปักอยู่กลางแผ่นหลังนั้นดูคุ้นตาเสียจนหัวใจของเธอเต้นกระตุกเหมือนถูกเข็มเย็บผ้าจิ้มซ้ำๆ “ดูเหมือนศัลยกรรมครั้งนี้... คุณจะไม่ได้เป็นคนวางยาสลบเองนะคะ” เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง รินรดาไม่ได้สะดุ้ง เธอเพียงแค่กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับนพ.ธีร์ธัช ที่ยืนพิงกรอบหน้าต่างอยู่ตรงนั้น แสงจันทร์ที่ลอดผ่านม่านมู่ลี่ทาบลงบนใบหน้าของเขา สร้างเงาตกกระทบที่ทำให้ใบหน้าดูแบ่งครึ่งระหว่างบุรุษผู้มีความเมตตาและอสูรกายในคราบมนุษย์ ธีร์ธัชก้าวออกมาจากเงามืด รองเท้าหนังราคาแพงของเขาไม่มีแม้แต่เสียงกระทบพื้น ดวงตาคู่นั้นจ้องมองศพบนพรมด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ไม่มีความตกใจ ไม่มีแม้แต่ความสงสาร มีเพียงความใคร่รู้ในเชิงวิชาการ “คุณมาที่นี่ทำไมคะ ธีร์ธัช” รินรดาถาม น้ำเสียงของเธอแหบพร่าแต่ยังคงความเยือกเย็นไว้ได้ “และที่สำคัญกว่านั้น... ทำไมมีดผ่าตัดเล่มนี้ ถึงมีสัญลักษณ์ของสถาบันวิจัยที่คุณสังกัดอยู่” ธีร์ธัชหยุดฝีเท้าลงห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นของสบู่ฆ่าเชื้อที่ติดตัวเขามานั้นช่างเย็นเยียบเสียจนเธอรู้สึกหนาวถึงกระดูก “รินรดา คุณมักจะถามคำถามที่นำไปสู่คำตอบที่ตัวเองไม่อยากได้ยินเสมอ ผมมาที่นี่เพราะผมได้รับข้อความ... ข้อความที่ระบุว่าคุณกำลังตกอยู่ในอันตราย” “อันตรายจากใครคะ? จากคนใจร้ายที่ส่งมีดนี่มา หรือจากคุณที่ปรากฏตัวตรงเวลาอย่างกับนัดกันไว้?” เขายกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูเหมือนการเยาะเย้ยมากกว่าความเอ็นดู เขาหยิบถุงมือยางออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาวที่เขาสวมทับชุดสูทไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้มลงตรวจสอบรอยแผลที่หลังของพงศกรอย่างชำนาญ “วิถีมีดคมกริบและแม่นยำ ตำแหน่งที่ปักลงไปคือเส้นประสาทไขสันหลังส่วนต้น... คนที่ทำแบบนี้ไม่ได้ต้องการแค่ฆ่า แต่ต้องการ ‘ปิดปาก’ อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด” “คุณพูดเหมือนกำลังวิเคราะห์เคสคนไข้ในห้องผ่าตัด ไม่ใช่เหตุฆาตกรรมที่เกิดขึ้นในที่ทำงานของฉัน” รินรดาขยับตัวเข้าไปใกล้ พยายามอ่านเค้าโครงของความจริงภายใต้ดวงตาคู่คมของเขา “ผมก็แค่มองในสิ่งที่ผมคุ้นเคย” ธีร์ธัชเงยหน้าขึ้น จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “และสิ่งที่ผมเห็นตอนนี้คือ... คุณกำลังก้าวขาลงไปในหลุมพรางที่ลึกเกินกว่าทนายความมือสะอาดอย่างคุณจะปีนกลับขึ้นมาได้ แฟ้มเอกสารในลิ้นชักนั้นหายไปแล้วใช่ไหม?” หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่านอกจากความยุ่งเหยิงบนโต๊ะ แฟ้มลับโครงการนั้นหายไปจริงๆ ราวกับว่าฆาตกรต้องการสลับบทบาทให้เธอเป็นทั้งผู้สูญเสียและผู้สมรู้ร่วมคิด “ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจจริงๆ ทำไมคุณถึงดูรู้ดีเหลือเกินว่าอะไรที่หายไป” รินรดาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือขวาเอื้อมไปแตะที่กดสัญญาณเตือนภัยใต้โต๊ะอย่างแผ่วเบา ธีร์ธัชเห็นกิริยานั้น แต่เขากลับไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนก เขากลับขำออกมาเบาๆ เป็นเสียงที่แห้งแล้งและเย็นชา “กดไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกครับ รินรดา ระบบรักษาความปลอดภัยของตึกนี้ถูกตัดขาดไปตั้งแต่สามนาทีก่อนที่คุณจะเดินเข้าประตูมาแล้ว” “คุณทำ?” “ผมไม่ได้ทำ” เขาเปลี่ยนท่าทางมายืนกอดอก จ้องมองเธอราวกับกำลังมองเหยื่อที่กำลังเดินติดกับดัก “แต่ผมกำลังบอกคุณว่า บนกระดานหมากรุกกระดานนี้ คุณไม่ใช่ผู้เล่นที่กำลังเดินหมาก... คุณคือตัวหมากที่ถูกใช้เพื่อล่อให้ใครบางคนเผยตัวออกมา และดูเหมือนว่าความผิดพลาดของคนใจร้ายคนนั้น คือการคิดว่าคุณจะกลัวจนเสียสติไปก่อนที่จะได้รู้ความจริง” ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในอก รินรดามองร่างไร้ลมหายใจของพงศกรสลับกับใบหน้าของชายตรงหน้า เธอไม่รู้เลยว่าธีร์ธัชคือคนที่คอยดึงเธอไว้จากขอบเหว หรือเป็นคนเดียวกับที่ผลักเธอลงไปเพื่อเฝ้าดูจุดจบด้วยความสะใจ “บอกฉันมา... ความจริงเรื่องสถาบันวิจัยนั่นมันคืออะไรกันแน่” เธอเค้นเสียงถาม ธีร์ธัชเดินเข้ามาประชิดตัว ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างใบหูของเธอ กลิ่นความตายและกลิ่นกายของเขาทำให้เธอสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ เขาโน้มตัวลงมากระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นัยน์ตาของเธอเบิกกว้าง “ความจริงก็คือ... มีดเล่มนี้ไม่ได้ถูกส่งมาจากศัตรูของโครงการวิจัย แต่มันถูกส่งมาจากคนที่คุณเรียกว่า 'ครอบครัว' คนที่รอดชีวิตจากคดีที่ถูกปิดตายเมื่อสิบปีก่อนยังไงล่ะครับ” คำพูดนั้นราวกับกระสุนที่ยิงทะลุหัวใจ รินรดาตัวแข็งทื่อ เธอหันขวับไปมองที่หน้าต่างบานเดิมที่ธีร์ธัชเคยยืนอยู่ และในวินาทีนั้นเอง เสียงกระจกแตกละเอียดจากฝั่งระเบียงด้านนอกก็ดังสนั่น พร้อมกับเงาดำที่พุ่งพรวดเข้ามาในห้องทำงาน! ความมืดมิดในห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงการต่อสู้ที่รุนแรง รินรดารู้สึกถึงแรงกระชากที่แขนของเธออย่างรุนแรงก่อนที่ทุกอย่างจะหมุนคว้างไปในความว่างเปล่า... หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงกลั้นหายใจไปพร้อมกับเงาจันทราลี้ลับนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในความมืดมิดนี้ไปด้วยกันค่ะ