บทสนทนาบนเตียงผ่าตัด

กลิ่นของฟอร์มาลีนและแอลกอฮอล์ล้างแผลไม่ได้จางหายไปตามกาลเวลา ตรงกันข้าม มันกลับเข้มข้นขึ้นราวกับถูกจงใจอบอวลไว้ในห้องเตรียมศพปลอดเชื้อแห่งนี้ รินรดายืนนิ่งอยู่หลังบานกระจกฝ้า แสงไฟนีออนสีขาวโพลนจากเพดานสาดส่องลงมากระทบกับสันจมูกโด่งคมและไหล่ตั้งตรงภายใต้สูทเข้ารูปสีดำสนิท ความลับที่เธอพยายามวิ่งหนีตลอดสามปีที่ผ่านมา—นับตั้งแต่วันที่แฟ้มคดีอุบัติเหตุของครอบครัวถูกสั่งปิดตายอย่างไร้ร่องรอย—ไม่ได้ถูกฝังกลบตามกาลเวลา แต่มันกำลังส่งกลิ่นเน่าเฟะอยู่ในสถานที่ที่คาดไม่ถึงที่สุด... บนโต๊ะผ่าตัดของศัลยแพทย์มือหนึ่งแห่งโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง "คุณทนายรินรดาคะ... หรือฉันควรเรียกว่า 'ผู้รอดชีวิต' จากคดีบนทางด่วนสายนั้นดีล่ะคะ?" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากด้านหลัง รินรดาไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร นพ.ธีร์ธัชก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเธอ ระยะห่างระหว่างเขากับเธอนั้นใกล้จนได้กลิ่นโคโลญจ์ราคาแพงเจือจางกับกลิ่นอายความตายที่ติดตัวเขามา เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาวทับชุดสครับสีเขียวเข้ม มือสวมถุงมือยางสีขาวที่ยังคงมีคราบเลือดสีคล้ำเปื้อนอยู่เล็กน้อยที่ปลายนิ้ว—ร่องรอยจากการผ่าตัดที่เพิ่งเสร็จสิ้นลง รินรดายังคงมองภาพผ่านกระจกใส เบื้องล่างคือร่างไร้วิญญาณของผู้ป่วยรายล่าสุดที่ระบุสาเหตุการตายว่า "หัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน" แต่ในฐานะทนายความผู้เคยผ่านคดีฆาตกรรมอำพรางมาโชกโชน เธอมองเห็นรอยกรีดที่คมกริบเกินกว่าจะเป็นฝีมือของความตายตามธรรมชาติ "คุณหมอธีร์ธัชว่างขนาดนี้เชียวหรือคะ ถึงได้มาเดินต้อนรับแขกนอกห้องผ่าตัดด้วยตัวเอง" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงของเธอราบ เรียบ เยือกเย็น และซ่อนความสั่นไหวไว้ภายใต้เกราะป้องกันอันแข็งแกร่ง เธอยกมือขึ้นกอดอก ปลายเล็บที่ทาด้วยสีนู้ดเข้มจิกเข้าที่ต้นแขนตัวเองเพื่อเรียกสติ "ถ้าแขกคนนั้นคือคุณ... ทนายความสาวผู้กำลังขุดคุ้ยเรื่องที่ควรจะตายไปพร้อมกับซากรถคันนั้น ฉันคิดว่าเวลานี้ถือว่าคุ้มค่ามากนะคะ" นพ.ธีร์ธัชหันมามองเธอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับกำลังประเมินน้ำหนักของชิ้นเนื้อที่จะต้องผ่าตัด "คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำคดีฟ้องร้องแพทย์ผิดพลาด... แต่คุณกำลังตามหาฆาตกรใช่ไหมคะ?" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าเป้าหมายราวกับลูกศรอาบยาพิษ รินรดาหันขวับไปสบตากับเขา แววตาของเธอวับวามด้วยความโกรธกรдуด แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มหยัน "คุณหมอกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่คะ ฉันแค่มาทำหน้าที่ตามสัญญาจ้างของลูกความเท่านั้น" "ลูกความ?" ธีร์ธัชหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่ากลัวและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน เขาก้าวเข้าไปหาเธออีกก้าว จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับกำแพงกระจกเย็นเฉียบ "คนที่จ้างคุณคือใครคะ? หรือจริงๆ แล้วไม่มีใครจ้าง... แต่เป็นคุณเองต่างหากที่ทนไม่ได้เมื่อเห็นชื่อสถาบันวิจัยของเราปรากฏอยู่ในเอกสารลับใบคั้นสุดท้ายที่หลุดรอดออกมาจากกองเพลิงเมื่อสามปีก่อน?" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ภาพเหตุการณ์กองเพลิงที่พรากพ่อแม่ไปต่อหน้าต่อตาผุดขึ้นมาในหัว สมองของเธอกรีดร้องบอกให้ถอยหนี แต่สัญชาตญาณนักกฎหมายกลับสั่งให้ยืนหยัดสู้ "คุณรู้เรื่องกองเพลิงนั้น..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาส2คนประสานกันอย่างไร้ความปรานี "คุณเป็นคนสั่งเก็บครอบครัวฉันใช่ไหมคะ?" ธีร์ธัชไม่ตอบในทันที เขายื่นมือข้างที่สวมถุงมือยางขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงที่คางอิ่มของเธอเบาๆ ราวกับจะหยอกล้อ รินรดาสะบัดหน้าหนีอย่างรังเกียจ แต่เขากลับใช้อีกมือรวบเอวบางของเธอไว้แน่นตรึงไม่ให้ขยับหนี ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้ากับแก้วGตาของเธอ "ถ้าฉันเป็นคนสั่ง... คุณคิดว่าคุณจะได้มายืนทำเก่งอยู่ตรงนี้หรือคะ, รินรดา?" เสียงกระซิบของเขาพร่าต่ำและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "ความจริงมันน่ากลัวกว่าที่คุณคิดเยอะนะคะ... และคนที่คุณกำลังพยายามปกป้อง อาจจะเป็นคนเดียวกับคนที่ฆ่าครอบครัวคุณทางอ้อม" ก่อนที่รินรดาจะได้ตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดสนิทด้านนอก ประตูห้องเตรียมศพถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับแสงไฟฉายจากเจ้าหน้าที่ตำรวจในชุดนอกเครื่องแบบที่สาดส่องเข้ามา "ห้ามขยับ! ทุกคนอยู่ในความสงบ!" เสียงตะโกนก้องกังวานทำลายความเงียบงัน นพ.ธีร์ธัชผละตัวออกจากรินรดาช้าๆ เขายังคงมีรอยยิ้มเยือกเย็นประดับอยู่บนมุมปาก ราวกับทั้งหมดนี้เป็นเพียงฉากหนึ่งในละครที่เขาเป็นผู้กำกับ รินรดายืนหอบหายใจถี่กระชั้น หันไปมองที่ประตูแล้วต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ บุคคลที่ก้าวเข้ามานำขบวนตำรวจไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือ "สารวัตรภาคิน" อดีตคู่หมั้นของเธอ ผู้เป็นคนเซ็นแฟ้มปิดคดีอุบัติเหตุของครอบครัวเธอเมื่อสามปีก่อน และในมือของเขาเวลานี้ กำลังถือหมายจับในคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง... ที่ระบุชื่อผู้ต้องหาคือตัวของรินรดาเอง! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — เงาจันทราลี้ลับ