บททดสอบความศรัทธา

กลิ่นสนิมเหล็กและฝุ่นผงเก่าแก่คละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดหลังชั้นเอกสารทึบ ปลายกระบอกปืนสีดำด้านสะท้อนแสงไฟนีออนสลัวจากเพดาน เกิดเป็นประกายเย็นเยียบที่บาดลึกเข้าไปในเรตินา ลมหายใจของรินรดาถูกกักไว้ในลำอก เสียงหัวใจเต้นโครมครามดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับกลองศึกที่กำลังเร่งจังหวะประจันหน้ากับความตาย เรียวปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นจนซีดเผือด ขณะที่ฝ่ามืออุ่นจัดของธีร์ธัชที่ยังคงตรึงข้อมือเธอไว้แน่น ส่งผ่านแรงบีบที่หนักหน่วงเพื่อเตือนสติ ทว่าในสายตาคมกริบของศัลยแพทย์หนุ่ม ไม่มีแม้แต่เงาของความหวาดกลัว มีเพียงประกายความเย็นชาและการคำนวณที่รวดเร็วดั่งหมากรุกกระดานสุดท้าย "ถ้าไม่อยากให้เสียงหัวใจของทนายสาวคนเก่งเต้นดังจนกระสุนมันวิ่งมาหา... หายใจเข้าลึกๆ ซะ รินรดา" เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดรดต้นคอทำให้ขนอ่อนลุกชัน ไม่ใช่เพราะความเสน่หา แต่เป็นเพราะความตึงเครียดของสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่เดิมหยุดลงตรงหน้าทาง ช่องระหว่างชั้นเอกสารพอดี เงาสูงใหญ่ทาบทับลงมาบนพื้นคอนกรีต ปลายกระบอกปืนเคลื่อนไหวตามแรงขยับของผู้ถือ ปลายนิ้วชี้ของผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติวางพาดอยู่บนโกร่งไกอย่างคุ้นเคย รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในกรมปทุมวัน ดวงตาคมปลาบกวาดตามองความว่างเปล่าเบื้องหน้าด้วยความสงสัย "หนูริน... หรือคุณหมอตัวแสบกันนะ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นลอยๆ ในความเงียบสงบของห้องเก็บเอกสารลับ "ออกมาก่อนที่ความอดทนของฉันจะหมดลงดีกว่า การเล่นซ่อนหากับผู้ใหญ่ไม่ใช่เรื่องสนุกเลยสักนิด... โดยเฉพาะในที่ที่หลักฐานมันล้นทะลักแบบนี้" รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อฝ่ามือ ความถูกต้องที่เธอยึดมั่นมาตลอดชีวิตกำลังถูกท้าทายด้วยกระบอกปืนตรงหน้า แฟ้มเอกสารคดีการเสียชีวิตของครอบครัวเธอที่ร่วงหล่นอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสองเมตรเปรียบเสมือนเครื่องเตือนใจว่า หากเธอก้าวออกไปตอนนี้ ความจริงทั้งหมดจะถูกฝังกลบไปพร้อมกับลมหายใจของเธอและธีร์ธัช แต่หากเธอเลือกที่จะนิ่งเฉย เท่ากับเธอกำลังยอมจำนนต่อความอยุติธรรมที่เธอเกลียดชังเข้ากระดูกดำ นี่คือบททดสอบความศรัทธา... ว่ากฎหมายที่เธอพยายามปกป้อง มีค่าพิทักษ์อยู่จริง หรือเป็นเพียงเครื่องมือของคนมีอำนาจ ธีร์ธัชเหลือบสายตาคมกริบมามองรินรดา เขาสังเกตเห็นความลังเลที่ไหวระริกอยู่ในดวงตาส่งประกายดื้อรั้นคู่นั้น ศัลยแพทย์หนุ่มขยับตัวเข้ามาชิดเธอมากขึ้นจนแผ่นหลังของเธอแนบติดกับแผงอกกว้างของเขา มือข้างที่ไม่ได้ถูกกุมค่อยๆ เลื่อนลงมาสัมผัสปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของเธออย่างแผ่วเบา เป็นการส่งสัญญาณเตือนที่ไร้เสียง—*อย่าขยับเด็ดขาด* "คุณคิดจริงๆ หรือครับท่านผู้บัญชาการ ว่าคนระดับเราจะทิ้งหลักฐานสำคัญไว้ให้สุนัขล่าเนื้ออย่างท่านเจอโดยง่าย?" เสียงทุ้มเรียบเฉยและเปี่ยมด้วยความมั่นใจดังขึ้นทำลายความเงียบ ธีร์ธัชก้าวออกไปจากมุมมืดโดยบังร่างของรินรดาไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาของเขาประสานเข้ากับผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนมุมปากของนายแพทย์หนุ่มราวกับกำลังมองคนไข้ที่กำลังจะตายบนเตียงผ่าตัด ผู้บัญชาการหรี่ตาลงเล็กน้อย ปลายกระบอกปืนยังคงเล็งตรงมาที่หน้าอกของธีร์ธัช "แกมันก็แค่หมอผ่าศพที่เล่นเกมเกินตัว ธีร์ธัช เอกสารในแฟ้มนั้นมันไม่ได้เปลี่ยนอะไรหรอก... เพราะในประเทศนี้ กฎหมายเขียนขึ้นโดยคนที่ถือปืนแบบฉันต่างหาก" "ท่านพูดถูกครึ่งหนึ่งครับ" ธีร์ธัชก้าวเท้าเข้าไปหาปากกระบอกปineอย่างอาจหาญจนปลายโลหะเย็นเฉียบเกือบแตะกับกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขา "แต่ท่านลืมไปอย่างหนึ่ง... ข้อมูลชุดนั้นไม่ได้อยู่แค่ในแฟ้มกระดาษตรงนั้นแล้ว" รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าไม่มีสำเนาอื่นอีกแล้ว ธีร์ธัชกำลังบลัฟ! แต่ผู้บัญชาการกลับชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมปลาบฉายแววระแวงสงสัยขึ้นมาวูบหนึ่ง ในจังหวะเสี้ยววินาทีนั้นเองที่ทุกอย่างพลิกผัน *ปัง!* เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องไปทั่วห้องใต้ดินทึบ ควันสีขาวพวยพุ่งออกจากปากกระบอกปืนพร้อมกับกลิ่นดินปืนที่แสบจมูก รินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ร่างของธีร์ธัชเซถอยหลังไปครึ่งก้าว เลือดสีแดงสดซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวบริเวณหัวไหล่ขวาอย่างรวดเร็ว "คุณธีร์!" รินรดาหลุดปากอุทานออกมาด้วยความตกใจลืมตัว ความสุขุมเยือกเย็นทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา เธอก้าวพรวดพราดออกจากที่ซấpหมายจะประคองร่างของเขา แต่ถูกศัลยแพทย์หนุ่มคว้าข้อมือกระชากกลับมาด้านหลังด้วยแรงที่เหลือเฟือ "อย่าโง่..." ธีร์ธัชกัดฟันกรอด ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดแต่แววตากลับดุดันและเฉียบขาดยิ่งกว่าเดิม "วิ่งไปที่ประตูหนีไฟ... ตอนนี้!" ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติยกยิ้มเหี้ยมเกรียมเมื่อเห็นเลือดสีแดงฉาน "หมดเวลาเล่นสนุกแล้ว... จัดการเก็บกวาดให้เรียบร้อย" สิ้นเสียงคำสั่ง ฝีเท้าของชายฉกรรจ์อีกไม่ต่ำกว่าสามคนพุ่งพรวดเข้ามาจากทางเข้าด้านหน้า ปิดตายเส้นทางหนีของพวกเขาทั้งหมด รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่เบื้องหลังร่างสูงที่ชุ่มไปด้วยเลือด สายตาของเธอทอดมองไปยังแฟ้มเอกสารที่ตกอยู่บนพื้น สลับกับร่างของธีร์ธัชที่ยืนหยัดเป็นโล่กันกระสุนให้เธออย่างไม่เกรงกลัวความตาย ในวินาทีที่ความตายคืบคลานเข้ามาประชิด รินรดาก็พบว่าคำตอบของ "ความถูกต้อง" ที่เธอตามหามาตลอดชีวิต ไม่ได้อยู่ในตัวบทกฎหมายที่ไร้หัวใจ... แต่อยู่ในกระสุนนัดต่อไปที่กำลังจะพรากทุกสิ่งไปจากเธอและผู้ชายสีเทาคนนี้ และก่อนที่เธอจะทันได้ตัดสินใจทำอะไร มือหนาที่เปื้อนเลือดของธีร์ธัชก็คว้าวัตถุชิ้นเล็กเย็นเฉียบยัดใส่มือเธอ พร้อมกับกระซิบคำสั่งสุดท้ายที่ทำให้ลมหายใจของเธอแทบหยุดสะดุด—"กดปุ่มสีแดง... แล้วส่งมันไปให้โลกได้รับรู้ความจริงทั้งหมดซะ รินรดา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ