สงครามกลางโต๊ะอาหาร

เสียงหัวเราะรื่นเริงของกรณ์ไม่ได้ช่วยละลายบรรยากาศอุณหภูมิติดลบระหว่างคนสองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามกันเลยแม้แต่น้อย ร้านอาหารญี่ปุ่นสไตล์อิซากายะย่านทองหล่อถูกเลือกให้เป็นสนามรบย่อมๆ โดยมีโปรเจกต์รีสอร์ตที่ภูเก็ตมูลค่าหลายร้อยล้านเป็นเดิมพัน จานปลาดิบรวมถูกวางลงบนโต๊ะไม้สีเข้ม พร้อมๆ กับที่สายตาคมกริบของศิวาตวัดมองคนฝั่งตรงข้ามด้วยความรู้สึกหลากหลายระคนกัน เขาเพิ่งทิ้งประโยคกวนประสาทไว้ในห้องประชุมเมื่อชั่วโมงก่อน และดูเหมือนว่ามินตราจะยังเคืองจนเส้นเลือดข้างขมับปูดโปนเล็กน้อย "สั่งตามใจชอบเลยนะทุกคน วันนี้เงินเดือนกรณ์ออก เลี้ยงฉลองที่เราได้ร่วมงานกับคุณพิมพ์ชนกอย่างเป็นทางการ!" กรณ์ทำหน้าที่เป็นพิธีกรจำเป็นพ่วงตำแหน่งกาวใจ พยายามโบกมือโบกไม้ให้บรรยากาศมันคึกคักขึ้น แต่มินตราไม่สนใจคำชวนของเพื่อนสนิท เธอกำตะเกียบในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตที่ปกติมักจะระยิบระยับด้วยไอเดียสร้างสรรค์ ตอนนี้กลับฉายแววพยศราวกับลูกแมวป่าที่พร้อมจะข่วนหน้าใครก็ตามที่เข้ามาใกล้ "ไม่ต้องห่วงค่ะคุณกรณ์ ฉันกินไม่เกรงใจแน่ๆ" มินตราเอ่ยเสียงหวานหยด แต่น้ำเสียงนั้นกลับเย็นยะเยือกจนคนฟังต้องเสียวสันหลังวาบ เธอยิ้มให้กรณ์ แต่สายตากลับพุ่งตรงไปที่สถาปนิกหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างทำหน้าตายอยู่ฝั่งตรงข้าม "โดยเฉพาะของแพงๆ และของที่คนแถวนี้ตั้งใจจะเลี้ยงเพื่อไถ่โทษความปากเสีย" ศิวาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เขายกแก้วชาเขียวขึ้นจิบช้าๆ ท่าทางสุขุมเยือกเย็นราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ไม่มีวันสะทกสะท้านต่อคำเหน็บแนมใดๆ "ปากดีจังนะคะ..." ศิวาเปรยขึ้นมาลอยๆ ปลายเสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้าหยวนที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ "หวังว่าไปอยู่ภูเก็ตครั้งหน้า... คุณจะปากดีได้ตลอดรอดฝั่งนะ... ที่รัก" คำว่า 'ที่รัก' ที่ถูกพ่นออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกวนประสาท ทำเนื้อมินตราเกือบสำลักน้ำชาที่เพิ่งดื่มเข้าไป เธอวางแก้วกระแทกโต๊ะดังปังจนซูชิบนจานสั่นสะเทือน "ใครที่รักคุณทราบ! กรุณาถอนคำพูดทุเรศๆ นั่นออกไปซะนะศิวา!" มินตราแยกเขี้ยวใส่ทันที ความอดทนที่สะสมมาตั้งแต่ในห้องประชุมขาดผึ่งลงตรงหน้าอาหารญี่ปุ่นราคาแพง "ฉันเป็นครีเอทีฟ ไม่ใช่เด็กฝึกงานที่คุณจะมาหยอกเล่นตามใจชอบ!" "ผมก็ไม่ได้บอกว่าคุณเป็นเด็กฝึกงานนี่..." ศิวาเลิกคิ้วสูงอย่างกวนประสาท เขาก้มตัวลงเล็กน้อย ศอกวางบนโต๊ะ ประสานมือเข้าหากันในท่าทางที่คุกคามแต่น่ามองเป็นบ้า "ผมแค่บอกว่า... เวลาที่คุณเถียงผม ตาโตๆ ของคุณมันดูตลกดี... เหมือนแมวเปอร์เซียกำลังโดนเหยียบหาง" "ไอ้...!" มินตราสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับสติอารมณ์ เธอหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบชิ้นแซลมอนซาชิมิเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างระบายอารมณ์ "ปากแบบนี้นี่เอง ถึงได้หาแฟนไม่ได้สักที ระวังเถอะค่ะ ขึ้นไปภูเก็ตคราวนี้ ฉันจะออกแบบห้องพักให้คุณนอนกับยุงป่าแทนห้องสวีทหรูเลยคอยดู!" "เอาสิครับ ถ้าห้องมันแคบจนเราต้องนอนเบียดกัน ผมก็ไม่เกี่ยงนะ" "คุณศิวา!" กรณ์ที่นั่งมองศึกย่อมๆ ระหว่างเพื่อนสนิทกับครีเอทีฟสาวคนเก่งได้แต่ยกมือขึ้นกุมขมับ สลับมองหน้าทั้งคู่ด้วยความรู้สึกเหนื่อยหน่ายปนเอ็นดู สองคนนี้เจอกันทีไรไม่เคยได้คุยกันดีๆ เกินสามประโยค แต่ทำไมเขากลับรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวมันมีประกายไฟแปลกๆ พิกลชอบกล "เอ่อ... ใจเย็นๆ ก่อนนะฃับทั้งคู่ กินข้าวกันก่อนเถอะ รีสอร์ตโปรเจกต์นี้เราต้องลุยด้วยกันอีกยาวไกลนะ" กรณ์รีบตักปลาดิบใส่จานให้ทั้งสองคนเป็นการตัดบท "แล้วก็นะมินตรา พิมพ์ชนกเขาฝากบอกมาว่า อยากให้เราสองคนไปลงพื้นที่สำรวจไซต์งานที่ภูเก็ตด้วยกันเร็วกว่ากำหนดเดิมสักหนึ่งสัปดาห์" คำพูดของกรณ์ทำเอามินตราชะงัก เธอลืมตาค้าง หันขวับไปมองหน้าโปรเจกต์แมเนเจอร์ทันที "ว่ายังไงนะ? เร็วกว่าเดิมหนึ่งสัปดาห์?" "ใช่..." กรณ์พยักหน้ารับหน้าตาเฉย "เพราะทางเจ้าของโครงการอยากปรับเปลี่ยนเรฟเฟอเรนซ์บางส่วนให้เข้ากับธรรมชาติหน้าฝนของทางใต้ นายศิวะเขาเลยเสนอตัวว่าจะขับรถพาเธอลงไปสำรวจพื้นที่ด้วยตัวเอง... เพื่อความรวดเร็วและแม่นยำในการออกแบบ" มินตราหันขวับไปมองหน้าศิวาอีกครั้งทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อหู สถาปนิกหนุ่มผู้แสนหยิ่งผยองและรักความสบายคนนี้น่ะเหรอจะอาสาขับรถพาเธอลงใต้? ไม่มีทาง! มันต้องมีแผนการชั่วร้ายอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลังแน่ๆ ศิวายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่มินตรามองว่ามันช่างเจ้าเล่ห์และน่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้เธออีกนิด จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นอายความสะอาดลอยเข้าจมูก "ทำไมล่ะครับ? กลัวว่าจะต้องอยู่กันตามลำพังสองต่อสองบนรถสิบกว่าชั่วโมง... จนเผลอใจมาตกหลุมรักผมเข้าหรือไง?" "ฝันไปเถอะค่ะ!" มินตราสวนกลับทันควัน เสียงดังจนโต๊ะข้างๆ หันมามอง แต่เธอไม่สนใจแม้แต่น้อย "คนอย่างคุณต่อให้เหลือผู้ชายคนสุดท้ายบนโลก ฉันก็ไม่มีวันพิศวาสหรอก!" "งั้นก็ดีครับ..." ศิวากระซิบเสียงพร่า แววตาคมกริบไหวระริกด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจของครีเอทีฟสาวกระตุกวูบอย่างหาสาเหตุไม่ได้ "เตรียมตัวเก็บกระเป๋าไว้ให้ดี... เพราะผมจะไปรับคุณที่คอนโดแต่เช้าตรู่ พรุ่งนี้เลย" มินตราชะงักค้าง อ้าปากพะงาบๆ จะเถียงกลับแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อจู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของกรณ์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะการปะทะฝีปาก โปรเจกต์แมเนเจอร์กดรับสาย สีหน้าเปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีในเวลาไม่ถึงสามวินาที "ว่าไงนะพี่... อยู่ที่นี่เหรอ? ได้ครับๆ เดี๋ยวผมออกไปรับ..." กรณ์วางสายด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขากวาดสายตามองหน้ามินตรากับศิวาด้วยความรู้สึกเหมือนคนกำลังจะโดนฆ่าตัดตอน "มีอะไรวะกรณ์ หน้าซีดเป็นไก่ต้มเชียว" ศิวาขมวดคิ้วถามอย่างหงุดหงิดที่โดนขัดจังหวะ กรณ์กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยชื่อบุคคลที่สามที่ทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดิ่งลงเหวในพริบตา "คุณพิมพ์ชนก... เธอเพิ่งบินลัดฟ้ามาจากภูเก็ต และตอนนี้...เธอยืนรออยู่ที่เคาน์เตอร์หน้าร้านเราแล้วครับ!" ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้กันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! - ไวโอเล็ตการ์เด้น