เมื่อแมวป่าพบกับสิงโตเจ้าสำอาง

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดระดับสิบในห้องประชุมกระจกใสชั้นสี่สิบของบริษัท *Apex Design* ช่างเป็นส่วนผสมที่ชวนให้ออกซิเจนในปอดหมดเร็วกว่ากำหนด เสียจริงค่ะ "ถ้างานดีไซน์โครงสร้างบล็อกคอนกรีตดิบๆ นี่ผ่านออกไปได้ ฉันเกรงว่ารีสอร์ทหรูระดับหกดาวริมหน้าผาที่เกาะสมุยคงไม่ต่างอะไรจากเรือนจำความมั่นคงสูง... คุณศิวาคะ รสนิยมความดิบเถื่อนแบบนี้ เก็บไว้ใช้ส่วนตัวที่บ้านเถอะค่ะ ลูกค้าของเราเขาจ่ายเงินเพื่อมาพักผ่อน ไม่ได้มาสำนึกผิดในคุกทึบ" น้ำเสียงใสแต่คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งเอ่ยขึ้น มินตราในชุดสูทเข้ารูปสีเอิร์ธโทน นั่งไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ ทว่าแววตากลับจดจ้องร่างสูงใหญ่ของสถาปนิกหนุ่มฝีมือพระกาฬที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่หน้าจอโปรเจกต์เตอร์อย่างไม่เกรงกลัว ศิวาปรายตามองครีเอทีฟสาวรุ่นน้องที่เพิ่งย้ายข้ามสายงานมารับร้อนในโปรเจกต์นี้ด้วยหางตา สันจทร์คมกริบย่นเข้าหากันเล็กน้อยอย่างนึกระอา ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะตีตราความเย่อหยิ่งไว้เป็นสัญลักษณ์ประจำตัวบิดยิ้มเยาะที่มุมปากอย่างน่าหมั่นไส้ "ถ้าคุณมินตราใช้สมองส่วนหน้าวิเคราะห์สักนิด ไม่ใช่เอาแต่ใช้ปากพ่นคำวิจารณ์อย่างไร้รสนิยมออกมา คุณก็จะรู้ว่าคอนกรีตเปลือยผิวผสมหินภูเขาไฟ มันคือการกลมกลืนกับธรรมชาติแบบ *Brutalism* ที่กำลังเป็นเทรนด์โลก ไม่ใช่ความดิบเถื่อนบ้านนอกอย่างที่คุณเข้าใจ... อ้อ หรือว่าคลังคำศัพท์ในสมองของคุณมันจำกัดอยู่แค่คำว่า 'หรูหราแบบลิเกโบราณ' ถึงได้มองไม่เห็นความงามที่แท้จริง" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยือกเย็นและเหยียดหยามนิดๆ ของศิวาทำเอาคนฟังถึงกับเลือดขึ้นหน้า มินตราแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ขึ้นอย่างท้าทาย เธอไม่ได้โกรธจนสติหลุด แต่ความอวดดีของผู้ชายคนนี้มันกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าในตัวเธอให้ตื่นขึ้นต่างหาก "โอ้โห! นี่พ่อคุณสถาปนิกมือหนึ่ง นึกว่าหลุดออกมาจากนิตยสารสถาปัตยกรรมระดับโลกซะอีก ถึงได้พูดจาภาษาดอกไม้ที่แปลว่า 'ฉันอีगोสูงและไม่รับฟังใคร' ได้คล่องแคล่วขนาดนี้" มินตราลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินนองมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวยาวที่อีกฝ่ายยืนอยู่ ระยะห่างระหว่างกันไม่ถึงก้าว เธอมองสบตาเขาตรงๆ "ฟังให้ดีนะคะคุณศิวา ครีเอทีฟอย่างฉันไม่ได้จ้างมาเพื่อให้คุณโชว์ทฤษฎีสถาปัตย์งี่เง่า แต่จ้างมาเพื่อให้รีสอร์ทรอดพ้นจากการเจ๊งเพราะดีไซน์โลกส่วนตัวสูงของคุณต่างหาก!" บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกกรณ์ โปรเจกต์แมเนเจอร์หนุ่มผู้โชคร้ายที่นั่งอยู่ริมสุด ทำได้เพียงกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน มือหนึ่งแอบเช็ดเหงื่อที่ขมับพลางภาวนาให้มีใครสักคนระเบิดตึกนี้ทิ้งเสียที จะได้ไม่ต้องมานั่งทนฟังสองคนนี้ฟาดฟันกันด้วยสายตาที่พร้อมจะเผาพริกเผาเกลือใส่กันแบบนี้ ศิวายังคงนิ่ง เขาก้มลงมองผู้หญิงที่เตี้ยกว่าเขาเกือบหนึ่งช่วงศีรษะแต้มปริมด้วยความดื้อรั้นเต็มพิกัด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกไม้ป่าอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกปะปนกับความดุดันในแววตาคู่นั้น แทนที่จะถอยหลังหนี ศิวากลับโน้มใบหน้าลงไปใกล้โดยไม่ทันตั้งตัว จนปลายจมูกแทบจะชนกันถ้ามินตราไม่ผงะถอยหลังไปนิดด้วยความตกใจ "ปากเก่งนักนะ... กล้าดียังไงมาสั่งสอนผม" ศิวากระซิบเสียงต่ำ รอดไรฟัน ทว่าแววตาพราวระยับด้วยประกายความท้าทายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา "ถ้าคิดว่าแน่จริง ก็ช่วยเสนอไอเดียที่มันไม่สมองกลวงแบบที่ผ่านๆ มาให้ผมดูหน่อยสิครับ หรือว่าทำได้แค่เห่าไปวันๆ เหมือนสุนัขข้างถนน" "ไอ้...!" มินตราสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด มือเรียวที่กำเข้าหากันแน่นสั่นน้อยๆ ด้วยความโกรธ เธอยกนิ้วชี้หน้าเขาอย่างเหลืออด "คุณมันทุเรศที่สุดเลยศิวา! คนอย่างคุณควรไปสร้างบ้านอยู่คนเดียวบนดาวอังคารซะ จะได้ไม่ต้องมาทรมานคนอื่นด้วยความอัจฉริยะก(ระ)จอกๆ ของคุณ!" ก่อนที่สงครามน้ำลายจะยกระดับไปสู่การลงไม้ลงมือ เสียงเคาะประตูก็กระแทกเข้ามาขัดจังหวะการปะทะคารมอย่างดุเดือด ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกโดยปราศจากมารยาท พร้อมกับการก้าวเข้ามาของร่างระหงในชุดแบรนด์เนมราคาแพง พิมพ์ชนก ลูกค้ารายใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลและเจ้าของโปรเจกต์ร้อยล้าน ยืนกอดอกใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาดุวัดรอยมองสถาปนิกและครีเอทีฟตัวจี๊ดทั้งสองคนที่ยืนอยู่ใกล้กันเกินความจำเป็น "นี่พวกคุณว่างมากจนไม่มีงานทำกันแล้วใช่ไหม ถึงได้มายืนทะเลาะกันเสียงดังลั่นตึกแบบนี้... บอกมาก่อนที่ฉันจะสั่งปลดพวกคุณทั้งคู่ ออกจากโปรเจกต์นี้ซะเดี๋ยวนี้!" วิกตอรียิ้มแห้งๆ ในใจขณะที่มินตราและศิวาต้องชะงักกึก หันขวับไปมองผู้มาใหม่พร้อมกันในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บในตอนนี้ด้วยนะคะ