วันสุดท้ายของชีวิตเก่า

ปลายดาบอาบเลือดเย็นเยียบจ่ออยู่ที่ลำคอของศิลา กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณซากปรักหักพังของท้องพระโรง เขาไม่ได้หันไปมองว่าใครเป็นคนถือดาบเล่มนั้น แต่สัมผัสได้ถึงไอสังหารที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี มันคือกลิ่นของคนใกล้ตัวที่เขาไว้ใจที่สุด “ท่านแม่ทัพอคิน... หมากกระดานนี้ ข้าเดินพลาดไปกี่ก้าวกันแน่?” ศิลาเอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่าแต่ยังคงความเยือกเย็นได้อย่างน่าประหลาด แม้โลหิตจะไหลทะลักออกมาจากแผลฉกรรจ์ที่หน้าท้อง อคินหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะดังก้องสะท้อนกับกำแพงหินที่พังทลายลงมา “หมากกระดานนี้หรือ? เจ้าไม่ได้เดินพลาดหรอกศิลา เพียงแต่เจ้าลืมไปว่าในสงคราม ขุนพลที่ฉลาดที่สุดมักจะตายด้วยน้ำมือของคนที่เรียกตัวเองว่า 'สหาย' เสมอ” ศิลาหลับตาลงนิ่งงัน แผนการที่เขาเตรียมไว้รับมือกับกองทัพศัตรูภายนอกพังพินาศลงในพริบตา เพราะศัตรูที่แท้จริงคือ 'คนใน' ที่เขาร่วมเป็นร่วมตายมานับสิบปี เขาพลาดไปจริงๆ ที่เชื่อใจมนุษย์ที่ขับเคลื่อนด้วยความทะเยอทะยานจนไม่เห็นความเป็นคน “ข้าเคยบอกเจ้าแล้วใช่ไหมว่าอำนาจไม่ได้มีไว้เพื่อแบ่งปัน” อคินกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความสมเพช “บัลลังก์นี้... ไม่เคยมีที่ว่างสำหรับคนที่มีจิตใจอ่อนไหวอย่างเจ้า” ศิลาแค่นยิ้ม มุมปากมีเลือดไหลซึมออกมา เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาของเขามิได้มีความหวาดกลัวแต่อย่างใด มันกลับว่างเปล่าและลึกซึ้งราวกับห้วงมหาสมุทรที่กำลังรอคอยการกลับมาของพายุ “ท่านน่ะคิดว่าตนเองเป็นผู้ชนะ... แต่ท่านลืมอะไรไปอย่างหนึ่งนะท่านแม่ทัพ” ศิลาพูดเสียงเบาจนแทบขาดหาย แต่ทว่ากลับหนักแน่นในทุกคำพูด “การที่ข้าก้าวขึ้นมาถึงจุดนี้ได้ ไม่ใช่เพราะโชคช่วย แต่เพราะข้าได้วางแผนสำรองไว้เสมอ... แม้กระทั่งแผนการสำหรับความตายของข้าเอง” อคินขมวดคิ้ว มือที่จับด้ามดาบสั่นเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว ความมั่นใจที่เขามีเริ่มสั่นคลอนด้วยท่าทีที่เหนือความคาดหมายของศิลา “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” “ในวันที่ข้าตัดสินใจวางเดิมพันด้วยชีวิต... ข้าไม่ได้แค่เล่นเกมการเมือง แต่ข้ากำลังวางกับดักที่ไม่มีวันถอยกลับ” ศิลาขยับร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลเพื่อหันไปมองสบตากับศัตรู “ท่านรู้ไหมว่าทำไมข้าถึงมาที่นี่ด้วยตัวเอง? ไม่ใช่เพราะข้าประมาท แต่เพราะข้าต้องการให้แน่ใจว่า... เลือดของข้าจะรดลงบนแผ่นดินนี้ เพื่อจุดชนวนบางอย่างที่ท่านไม่มีวันหยุดมันได้” ฉับพลันนั้น ร่างขององค์หญิงรินลดาที่ยืนอยู่เบื้องหลังอคินก็ค่อยๆ เดินก้าวออกมาจากเงามืด ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนโยนกลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง นางไม่ได้ถืออาวุธ แต่ในมือถือแผ่นศิลาโบราณที่ส่องแสงสีเลือดวาบขึ้นมา “รินลดา... เจ้า!” อคินเบิกตากว้าง ความตระหนกแล่นพล่านทั่วร่างเมื่อเข้าใจว่าเขาตกเป็นเบี้ยในเกมนี้มาโดยตลอด “ทุกอย่างดำเนินไปตามที่ท่านวางไว้แล้วค่ะ ศิลา” องค์หญิงรินลดากล่าวเสียงเรียบ สายตาจดจ้องที่ศิลาด้วยความเทิดทูนและเคียดแค้นต่ออคินในเวลาเดียวกัน ศิลากระอักเลือดออกมาอีกคำใหญ่ แต่เขากลับหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง “แผนล่าทรยศข้ามภพ... เริ่มต้นขึ้นแล้วอคิน... จงรอดูว่าในภพหน้า หรือแม้แต่ในวินาทีสุดท้ายของชีวิตนี้... ใครกันแน่ที่จะต้องชดใช้ด้วยชีวิต!” เขาทิ้งตัวลงสู่กองซากศพเบื้องล่าง ในขณะที่แสงสีเลือดจากแผ่นศิลาในมือนางรินลดาเริ่มกลืนกินทุกอย่างรอบตัว อคินกู่ร้องด้วยความโกรธเกรี้ยวและพุ่งดาบลงมาหมายจะปลิดชีพเขาให้ขาดใจตายคามือ แต่ทว่า... ดาบนั้นกลับฟาดฟันลงบนอากาศที่ว่างเปล่า ความมืดมิดเข้าปกคลุมประสาทสัมผัสทั้งหมดของศิลา แต่ก่อนที่ดวงจิตจะดับวูบลง เขากลับได้ยินเสียงกระซิบที่คุ้นหูที่สุด... เสียงของตัวเองในวันวานที่ย้อนกลับมาเตือนสติ 'ถ้ามีโอกาสอีกครั้ง... เจ้าจะทำอย่างไร?' ศิลาเบิกตากว้างขึ้นอีกครั้งในความมืดมิด ท่ามกลางความว่างเปล่าที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด เขารู้สึกถึงลมหายใจที่กลับมาเป็นจังหวะ และกลิ่นไอของห้องบรรทมที่เขาสร้างขึ้นใหม่หลังจากได้ครองบัลลังก์... ทว่าเมื่อลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับไม่ใช่ท้องพระโรงที่พังทลาย แต่เป็นบรรยากาศที่เขาจำได้แม่นยำที่สุด... วันที่ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น วันที่เขาเชื่อใจคนผิดเป็นครั้งแรก หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับก้าวต่อไปของศิลานะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ 'เงียบแต่ฟาดเรียบ' ค่ะ