มิติลับและการทำอาหารมื้อแรก

"ถ้าเจ้ายังกล้าก้าวเท้าออกจากห้องครัวโดยไม่ทำความสะอาดกองจานพวกนี้ให้เสร็จก่อนตะวันตกดิน คืนนี้ก็ไสหัวไปนอนในเล้าหมูซะ!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังสะท้อนก้องไปถึงกระดูกดำ หลินฟางวางตะหลิวไม้ในมือลงด้วยจังหวะที่นิ่งสนิท เธอไม่ได้โต้เถียง เพียงแค่มองเศษผักเน่าๆ และถังน้ำที่แทบไม่มีอะไรเหลืออยู่ในครัวด้วยสายตาเย็นเยียบ เธอเพิ่งทะลุมิติมาอยู่ในร่างของสะใภ้ที่ถูกกดขี่ได้ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่ความอดทนของเธอนั้นหมดลงตั้งแต่คำขู่เรื่อง 'เล้าหมู' แล้ว "แม่ครับ... ฝนใกล้จะตกแล้ว ผมว่าเรื่องล้างจานเอาไว้ก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจัดการเอง" จางหยวน ก้าวเข้ามาในครัว ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงสลัวจากหน้าต่าง บ่ากว้างนั้นดูมั่นคงราวกับกำแพงเมือง เขาไม่ได้หันไปมองแม่สามี แต่สายตาคมกริบนั้นจดจ้องไปที่มือของหลินฟางที่เริ่มมีรอยแดง "จางหยวน! แกจะโอ๋เมียตัวดีนี่ไปถึงไหน!" เสียงของแม่สามีทิ้งท้ายอย่างเกรี้ยวกราดก่อนจะเดินกระแทกเท้าออกไป หลินฟางรอจนเสียงฝีเท้านั้นลับหายไป จึงถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้เป็นสามีที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น "ขอบคุณครับ" เธอเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปที่มุมมืดของห้องเก็บของเล็กๆ ที่ไม่มีใครกล้าเข้ามา "คุณช่วยดูต้นทางให้ผมที ผมมีบางอย่างต้องจัดการ" หลินฟางตัดสินใจใช้สมาธิสัมผัสกับห้วงมิติที่ซ่อนอยู่ในจิตใจ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับอากาศว่างเปล่า ร่างของเธอก็วูบหายเข้าไปในพื้นที่สีเขียวขจี พื้นที่ขนาดไม่กี่ไร่ตรงหน้าอุดมสมบูรณ์ไปด้วยพืชผักนานาพันธุ์ที่ในยุคนี้แทบไม่มีให้เห็น ทั้งหอมหัวใหญ่สดฉ่ำ กระเทียมกลีบโต และแปลงผักใบเขียวที่ชุ่มฉ่ำด้วยละอองน้ำจากน้ำพุใสสะอาดใจกลางมิติ เธอรีบคว้าเอาไข่ไก่สดจากตะกร้าข้างน้ำพุ และกำมือหนึ่งของแป้งสาลีคุณภาพสูงที่เธอกักตุนไว้จากคลังอาหารในมิติออกมา เมื่อกลับสู่โลกภายนอก เธอเริ่มลงมืออย่างฉับไวโดยไม่สนสายตาของจางหยวนที่ยืนมองด้วยความตกตะลึง "นี่มัน... อะไรกัน?" จางหยวนถาม เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความทึ่ง "ของกินมื้อค่ำครับ" หลินฟางตอบสั้นๆ ขณะที่มือคล่องแคล่วดั่งเชฟมืออาชีพ เธอใช้น้ำจากลำธารใกล้บ้านผสมแป้ง นวดด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอจนแป้งเนื้อเนียนกริบ ก่อนจะดึงเป็นเส้นบะหมี่ที่เหนียวนุ่มในชั่วอึดใจ กลิ่นหอมของแป้งสดเริ่มโชยออกมาเจือจาง เธอจุดไฟในเตาดินเผาเก่าๆ ใส่เครื่องปรุงที่แอบเก็บมาจากมิติลงไป ทั้งน้ำมันพริกเผาสูตรลับ และต้นหอมซอยที่สดกรอบจนดูผิดธรรมชาติ ทันทีที่เส้นบะหมี่ลงไปกระทบน้ำเดือด กลิ่นหอมฉุนกึกอันเป็นเอกลักษณ์ก็ตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว กลิ่นของความอร่อยที่หาไม่ได้ในหมู่บ้านที่หิวโหยนี้มันรุนแรงจนน่าเกรงขาม "มากินเถอะครับ" หลินฟางยื่นชามที่ควันฉุยไปให้สามี จางหยวนรับชามไป มือของเขาสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความหิวที่เขาระงับไว้มานานนับปี รสชาติของเส้นบะหมี่ที่เด้งสู้ลิ้น ผสานกับรสเผ็ดร้อนและกลิ่นหอมของเครื่องเทศชั้นยอดที่หลินฟางปรุงอย่างพิถีพิถัน ทำให้เขารู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังดื่มด่ำกับรสชาติของมื้ออาหารที่สวรรค์ยังต้องอิจฉา กลิ่นหอมอันตรายก็พุ่งทะลุผนังไม้ผุๆ ออกไปนอกบ้าน ลอยไปไกลจนถึงเรือนใหญ่ของแม่สามีและบรรดาญาติพี่น้องที่กำลังนั่งจับกลุ่มนินทาคนในบ้าน "กลิ่นอะไรน่ะ? หอมเหมือนเนื้อตุ๋นกับเครื่องเทศชั้นดี!" เสียงป้าสะใภ้รองดังขึ้นจากนอกรั้ว "นั่นสิ! กลิ่นมาจากบ้านของนังสะใภ้ตัวดีไม่ใช่เหรอ?" แม่สามีโพล่งขึ้น สายตาที่เต็มไปด้วยความโลภและริษยาพุ่งตรงมาที่เรือนหลังเล็ก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังกระหึ่มขึ้นรอบตัวบ้าน จางหยวนวางตะเกียบลงทันที สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุร้ายราวกับนักล่าที่กำลังปกป้องถิ่นฐาน หลินฟางมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเงาร่างของคนที่เธอเพิ่งสั่งสอนไปเมื่อวานกำลังพังประตูรั้วเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง "หลินฟาง ถอยไปข้างหลังผม" จางหยวนกระซิบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยไอสังหาร ทว่ายังไม่ทันที่ประตูจะถูกกระชากเปิดออก เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างใจเย็นแต่น่าขนลุก... เป็นจังหวะที่บ่งบอกว่าผู้มาเยือนไม่ได้มาเพื่อกินบะหมี่ แต่มาเพื่อเอาชีวิต! *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก* "เปิดประตู... พวกเราได้กลิ่นหอมจากในนี้ รู้ตัวนะว่าขโมยของดีมาซ่อนไว้ ส่งมาให้หมดก่อนที่พวกเราจะพังเข้าไป!" เสียงตะโกนของแม่สามีดังลั่น แต่สิ่งที่ทำให้หลินฟางชะงักคือเสียงกระซิบที่แทรกเข้ามาจากอีกฝั่งของประตู... เป็นเสียงของผู้ชายที่เธอไม่คุ้นเคย และมันเป็นเสียงของคนที่มาพร้อมกับ 'ตราประทับทางการ' นี่คือจุดจบของการซ่อนตัว หรือจุดเริ่มต้นของการเผชิญหน้าครั้งใหญ่กันแน่? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "ใบชาหอมหมื่นลี้" ในตอนนี้นะครับ