คมกระบี่ไร้ถ้อยคำ

รอยร้าวสีม่วงเข้มบนท้องฟ้าเบื้องบนยังคงแผ่ขยายดุจใยแมงมุมแห่งความตาย ขณะที่แรงกดดันจากเขตแดนสวรรค์และปรภพผสมปนเปกันจนแทบทำให้กระดูกของผู้บำเพ็ญเพียรในรัศมีร้อยลี้แหลกสลายเป็นผุยผง ร่างของจ้าวเฟยหลง เจ้าสำนักมารผู้เหี้ยมโหดปรากฏเด่นชัดอยู่ท่ามกลางมวลเมฆหมอกทมิฬ เสียงหัวเราะก้องกังวานของเขาสั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ ทว่าท่ามกลางความโกลาหลนั้น สายตาของเซี่ยอวิ๋นหานกลับไม่ได้มองไปยังศัตรูเบื้องบนเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสงบนิ่งดุจน้ำแข็งของเซียนกระบี่ไร้ใจผู้นี้กำลังจ้องมองไปยัง "หลิงเยว่" ศิษย์สาวผู้ยืนหยัดอยู่เบื้องหลังเขาอย่างทรนง คมกระบี่อัคคีผลาญสวรรค์ในมือของนางกำลังแผดเผาอากาศรอบข้างจนบิดเบี้ยว ไอร้อนสีชาดสะท้อนกับนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น นางไม่เคยยอมก้มหัวให้โชคชะตา เช่นเดียวกับในยามนี้ที่สำนักของนางถูกกวาดล้างจนไม่เหลือซาก นางเลือกที่จะถือกระบี่เผชิญหน้ากับมหันตภัย มากกว่าจะหลบอยู่ภายใต้ร่มเงาของเซียนผู้เยือกเย็น "ถอยไป..." เสียงของเซี่ยอวิ๋นหานราบเรียบเย็นชาไร้ระลอกคลื่น ราวกับสายน้ำแข็งที่ไหลผ่านหุบเขาไร้ก้นบึ้ง "นี่ไม่ใช่ศึกที่เจ้าจะเข้ามาแบกรับ" "ศิษย์พี่เซี่ย..." หลิงเยว่แค่นหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงของนางเจือไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตาและตัวตนอันสูงส่งของเขา "ท่านคิดว่าข้าคือเด็กน้อยที่ต้องรอให้ท่านปกป้องอย่างนั้นหรือ? สำนักของข้าดับสูญ อาจารย์ของข้าสิ้นชีพ... หนี้เลือดเหล่านี้ ข้าต่างหากที่เป็นผู้ต้องสะสาง!" สิ้นคำพูดของนาง กระบี่อัคคีผลาญสวรรค์ก็พวยพุ่งเปลวเพลิงสีม่วงอมแดงทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าโดยไม่รอคำอนุญาต ประหนึ่งมังกรเพลิงที่กระหายเลือด พลังปราณอันดุร้ายแผ่ซ่านเข้าปะทะกับแรงกดดันของจ้าวเฟยหลงอย่างจังจนเกิดเสียงระเบิดกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่น จ้าวเฟยหลงหรี่ตาลง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น "ฮ่าๆๆ! ช่างเป็นศิษย์สาวที่อวดดีนัก! คิดจะใช้เปลวเพลิงอันน้อยนิดมาท้าทายตะวันจันทราอย่างนั้นรึ? ดีนัก... ข้าจะส่งพวกเจ้าทั้งสองให้ไปยมโลกพร้อมกันเสียเลย!" สิ้นเสียงคำราม จ้าวเฟยหลงสะบัดแขนเสื้อ อักขระมารนับพันสายพรั่งพรูออกมาจากความมืด กลายเป็นโซ่ตรวนสีดำทมิฬพุ่งเข้ามัดรัดร่างของหลิงเยว่ด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ พลังกดดันระดับบรรพชนมารกดทับจนร่างบางเซถอยหลัง กระแสโลหิตอุ่นๆ ไหลรินจากมุมปากของนาง แต่แววตาของหลิงเยว่กลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความดื้อรั้นและไฟแค้นที่โชติช่วงยิ่งกว่าเดิม เซี่ยอวิ๋นหานขมวดคิ้วเล็กน้อย—เป็นปฏิกิริยาเพียงน้อยนิดที่หาได้ยากยิ่งจากเซียนผู้ไร้ใจ กระบี่ในฝักข้างกายของเขาเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เสียงครางต่ำของคมกระบี่ดังเสียดแก้วหู ราวกับจิตวิญญาณแห่งกระบี่กำลังกรีดร้องและเรียกร้องหาการนองเลือด ทันใดนั้น ร่างของเซี่ยอวิ๋นหานก็เลือนหายไปจากจุดเดิมอย่างไร้ร่องรอย *ฉับพลัน!* ประกายแสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นตัดผ่านความมืดมิดดุจสายฟ้าฟาด ความเร็วของเขารวดเร็วจนแม้แต่จ้าวเฟยหลงยังต้องชะงัก โซ่ตรวนสีดำที่กำลังจะกลืนกินร่างของหลิงเยว่ถูกตัดขาดสะบั้นลงในดาบเดียวอย่างไร้ซุ่มเสียง คมกระบี่ไร้ถ้อยคำของเซี่ยอวิ๋นหานปรากฏขึ้นขวางกั้นระหว่างศิษย์สาวผู้ทรนงและเจ้าสำนักมาร บรรยากาศรอบกายพลันเงียบสงัดลงชั่วขณะ ลมหายใจของทั้งสามดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เซี่ยอวิ๋นหานยืนอยู่เบื้องหน้าของนาง แผ่นหลังกว้างที่คุ้นเคยแต่ห่างเหินสะท้อนอยู่ในดวงตาของหลิงเยว่ กลิ่นอายกระบี่อันบริสุทธิ์และเย็นยะเยือกแผ่ขยายออก "ข้าบอกแล้ว..." เซี่ยอวิ๋นหานกล่าวโดยไม่หันกลับมามองนาง น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ ทว่ากลับแฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "วิถีกระบี่ของเจ้ายังอ่อนด้อยนัก... หากอยากจะแก้แค้น ก็จงมีชีวิตรอดดูข้าฟันมันให้ดูก่อน" จ้าวเฟยหลงมองภาพนั้นแล้วหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ "เซียนกระบี่ไร้ใจ... ในที่สุดเจ้าก็ยอมชักกระบี่ออกจากฝักเพื่อสตรีผู้นี้แล้วสินะ! น่าสนใจ น่าสนใจยิ่งนัก!" ทว่า ท่ามกลางสถานการณ์อันตึงเครียดที่กำลังจะปะทุถึงขีดสุด หลิงเยว่กลับไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งตามที่ควรจะเป็น นางก้าวขึ้นมาประชิดแผ่นหลังของเขา มือเรียวบางเอื้อมไปแตะที่ปลายกระบี่อัคคีของตนเอง ก่อนที่รอยยิ้มเย็นเยียบจะปรากฏบนริมฝีปากของนาง "ท่านเข้าใจผิดแล้ว... ศิษย์พี่เซี่ย" หลิงเยว่กระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ "ข้าไม่ได้ต้องการให้ท่านมาปกป้อง... แต่ข้ากำลังรอจังหวะนี้ต่างหาก จังหวะที่กระบี่ของท่านหลุดจากฝัก เพื่อที่ข้าจะได้..." *ฉึก!* เสียงคมกระบี่เสียดแทงเนื้อผ้าและทะลวงผ่านเกราะปราณดังขึ้นท่ามกลางความตกตะลึง! เซี่ยอวิ๋นหานเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึง ดวงตาสงบนิ่งดุจน้ำแข็งสั่นไหวอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรกในรอบร้อยปี เมื่อปลายกระบี่อัคคีของหลิงเยว่ไม่ได้พุ่งไปที่จ้าวเฟยหลง... แต่มันกลับปักตรงเข้าสู่จุดชีพจรหัวใจของเขาเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่อันโดดเดี่ยวนี้ด้วยกันนะคะ